मराठी

दैवी दयेची जपमाळ

 

+++

दैवी दयेची जपमाळ कशी म्हणावी

दैवी दयेची जपमाळ म्हणणे हा देवाच्या अपार दयेचा अनुभव घेण्याचा एक सुंदर मार्ग आहे. ही प्रार्थना म्हणायला काही मिनिटेच लागतात आणि ती जवळजवळ कुठेही सहज म्हणता येते. जपमाळ हातात घेऊन खाली दिलेल्या क्रमाने ही सुंदर प्रार्थना म्हणा. ही जपमाळ दुपारी तीन वाजता म्हणणे विशेष उचित आहे. या जपमाळीविषयी अधिक जाणून घेण्यासाठी येथे क्लिक करा.

जपमाळ हातात घेऊन क्रुसाची खूण करा

पित्याच्या, पुत्राच्या आणि पवित्र आत्म्याच्या नावाने. आमेन.

ऐच्छिक प्रार्थना

हे येशू, तू प्राण सोडलास, पण आत्म्यांसाठी जीवनाचा झरा उसळून वाहू लागला आणि संपूर्ण जगासाठी दयेचा महासागर खुला झाला. हे जीवनाच्या झऱ्या, हे अथांग दैवी दये, संपूर्ण जगाला वेढून घे आणि स्वतःला आमच्यावर पूर्णपणे ओतून दे.

हे रक्त आणि पाणी, आमच्यासाठी दयेचा झरा म्हणून येशूच्या हृदयातून तुम्ही उसळून बाहेर आलात. माझा तुमच्यावर विश्वास आहे! (तीन वेळा म्हणा)

आरंभीच्या प्रार्थना

हे आमच्या स्वर्गातील पित्या, तुझे नाव पवित्र मानले जावो. तुझे राज्य येवो. जशी स्वर्गात तशी पृथ्वीवरही तुझी इच्छा पूर्ण होवो. आमची रोजची भाकर आज आम्हाला दे. जसे आम्ही आमच्याविरुद्ध अपराध करणाऱ्यांना क्षमा करतो, तसे तूही आमच्या अपराधांची आम्हाला क्षमा कर. आम्हाला मोहात पडू देऊ नकोस, पण वाईटापासून आमची सुटका कर. आमेन.

हे कृपापूर्ण मरिये, तुला प्रणाम. प्रभू तुझ्याबरोबर आहे. स्त्रियांमध्ये तू धन्य आहेस आणि तुझ्या उदराचे फळ येशू धन्य आहे. हे पवित्र मरिये, देवाच्या माते, आम्हा पापी जनांसाठी आता आणि आमच्या मृत्यूच्या वेळी प्रार्थना कर. आमेन.

स्वर्ग आणि पृथ्वीचा निर्माणकर्ता, सर्वशक्तिमान देवपिता, ह्याच्यावर माझा विश्वास आहे. त्याचा एकुलता एक पुत्र, आपला प्रभू येशू ख्रिस्त, ह्याच्यावरही माझा विश्वास आहे. पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने तो गर्भात संभवला आणि कुमारी मरियेपासून जन्मला. पोंतियुस पिलाताच्या काळात त्याने दुःख भोगले. त्याला क्रुसावर खिळण्यात आले, तो मरण पावला आणि त्याला पुरण्यात आले. तो अधोलोकात उतरला. तिसऱ्या दिवशी तो मृतांतून पुन्हा उठला. तो स्वर्गात चढला आणि सर्वशक्तिमान देवपित्याच्या उजवीकडे विराजमान आहे. तेथून तो जिवंतांचा व मृतांचा न्याय करण्यासाठी येईल. पवित्र आत्मा, पवित्र कॅथलिक ख्रिस्तसभा, संतांचा सहभाग, पापांची क्षमा, देहाचे पुनरुत्थान आणि सार्वकालिक जीवन ह्यांवर माझा विश्वास आहे. आमेन.

प्रत्येक दशकापूर्वी मोठ्या मण्यावर ही प्रार्थना म्हणा

हे सनातन पित्या, आमच्या आणि संपूर्ण जगाच्या पापांचे प्रायश्चित्त म्हणून, तुझा परमप्रिय पुत्र, आमचा प्रभू येशू ख्रिस्त, ह्याचे शरीर व रक्त, आत्मा व देवत्व मी तुला अर्पण करतो.

प्रत्येक दशकातील 10 लहान मण्यांपैकी प्रत्येक मण्यावर ही प्रार्थना म्हणा

त्याच्या दुःखमय यातनांखातर आमच्यावर आणि संपूर्ण जगावर दया कर.

जपमाळीची सर्व 5 दशके पूर्ण झाल्यावर ही प्रार्थना म्हणा

हे पवित्र देवा, हे पवित्र समर्थ देवा, हे पवित्र अमर देवा, आमच्यावर आणि संपूर्ण जगावर दया कर. (तीन वेळा म्हणा)

शेवटी म्हणायच्या ऐच्छिक प्रार्थना

हे सनातन देवा, तुझ्या दयेला अंत नाही आणि तुझ्या करुणेचा ठेवा कधीच संपत नाही. आमच्याकडे प्रेमाने पाहा आणि आमच्यात तुझी दया वाढव. म्हणजे कठीण प्रसंगी आम्ही आशा सोडणार नाही किंवा खचून जाणार नाही, तर मोठ्या भरवशाने स्वतःला तुझ्या पवित्र इच्छेच्या स्वाधीन करू. तुझी इच्छा म्हणजे साक्षात प्रेम आणि दया आहे.

हे परमदयाळू देवा, हे अनंत चांगुलपणा, आज संपूर्ण मानवजात आपल्या दुःखाच्या गर्तेतून तुझ्या दयेचा, तुझ्या करुणेचा धावा करत आहे. आपल्या दुःखाच्या तीव्र आक्रोशाने ती तुला हाक मारत आहे. हे कृपाळू देवा, या पृथ्वीवरच्या निर्वासितांची प्रार्थना नाकारू नकोस! हे प्रभू, तुझा चांगुलपणा आमच्या आकलनापलीकडे आहे. तुला आमचे दुःख पूर्णपणे ठाऊक आहे आणि आम्ही स्वतःच्या बळावर तुझ्यापर्यंत पोहोचू शकत नाही, हेही तू जाणतोस. आम्ही तुला विनवतो: तुझ्या कृपेने तूच आधी आमच्याकडे ये आणि आमच्यात तुझी दया सतत वाढवत राहा, म्हणजे आयुष्यभर आणि मृत्यूच्या वेळीही आम्ही तुझ्या पवित्र इच्छेप्रमाणे निष्ठेने वागू. आमच्या तारणाच्या शत्रूंच्या बाणांपासून तुझ्या दयेचे सर्वसामर्थ्य आमचे रक्षण करो, म्हणजे तुझी मुले म्हणून आम्ही तुझ्या पुत्राच्या अंतिम आगमनाची भरवशाने वाट पाहू शकू. तो दिवस तुलाच ठाऊक आहे. आमची अवस्था कितीही दयनीय असली, तरी येशूने आम्हाला जे काही देण्याचे वचन दिले आहे, ते सर्व आम्हाला मिळेल अशी आम्ही आशा करतो. कारण येशू आमची आशा आहे: उघड्या दारातून जावे तसे त्याच्या दयाळू हृदयातून आम्ही स्वर्गात प्रवेश करतो (दैनंदिनी, 1570).

ऐच्छिक: संत फॉस्टिनांची दैवी दयेची विनवणीमाला

ऐच्छिक: दुपारी 3 वाजताची प्रार्थना

दैवी दयेची नवदिवसीय प्रार्थना (ही कधीही करता येते, विशेषतः पवित्र शुक्रवारपासून दैवी दयेच्या रविवारपर्यंत)

इतरांना क्षमा करण्याची वृत्ती वाढवण्यासाठी ही आणखी एक जपमाळ म्हणता येईल.


आणखी वाचा: या जपमाळीविषयी संत फॉस्टिना काय सांगतात
खालील उतारा दयाळू येशूच्या धर्मभगिनींकडून

व्हिल्नियस, लिथुआनिया “13 सप्टेंबर 1935.
संध्याकाळी मी माझ्या खोलीत असताना मला एक देवदूत दिसला. तो देवाच्या कोपाची शिक्षा अमलात आणणारा होता. त्याने तेजस्वी वस्त्र परिधान केले होते, त्याचा चेहरा तेजाने झळकत होता आणि त्याच्या पायांखाली एक मेघ होता. त्या मेघातून गडगडाटाचे प्रहार आणि विजांचे लखलखते झोत त्याच्या हातांत येत होते. ते त्याच्या हातातून बाहेर पडत आणि मगच पृथ्वीवर आदळत होते. पृथ्वीवर, विशेषतः एका ठिकाणावर, कोसळू पाहणाऱ्या देवाच्या कोपाचे हे चिन्ह मी पाहिले. योग्य कारणांमुळे त्या ठिकाणाचे नाव मी सांगू शकत नाही. मी देवदूताला विनवू लागले की त्याने काही क्षण थांबावे, म्हणजे जग प्रायश्चित्त करील. पण देवाच्या कोपापुढे माझ्या विनवणीचा काहीच उपयोग झाला नाही. 

(…) त्याच क्षणी माझ्या आत्म्यात वास करणाऱ्या येशूच्या कृपेचे सामर्थ्य मला जाणवले. या कृपेची जाणीव होताच मला तत्क्षणी देवाच्या सिंहासनासमोर आणण्यात आले.

(…) माझ्या अंतःकरणात ऐकू आलेल्या शब्दांनी मी जगासाठी देवाची विनवणी करत होते.

मी अशा रीतीने प्रार्थना करत असताना देवदूताची असहायता मला दिसली: पापांसाठी न्यायाने व्हायला हवी असलेली शिक्षा त्याला अमलात आणता आली नाही. त्या वेळी ज्या आंतरिक सामर्थ्याने मी प्रार्थना केली, तशी यापूर्वी कधीही केली नव्हती. ज्या शब्दांनी मी देवाची विनवणी केली ते हे: हे सनातन पित्या, आमच्या आणि अखिल जगाच्या पापांसाठी तुझा परमप्रिय पुत्र, आमचा प्रभू येशू ख्रिस्त, याचे शरीर व रक्त, आत्मा व देवत्व मी तुला अर्पण करते; त्याच्या दुःखमय यातनांखातर आमच्यावर दया कर.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी प्रार्थनामंदिरात प्रवेश केला, तेव्हा माझ्या अंतःकरणात हे शब्द ऐकू आले: प्रत्येक वेळी प्रार्थनामंदिरात प्रवेश केल्याबरोबर काल मी तुला शिकवलेली प्रार्थना म्हण.

प्रार्थना म्हटल्यावर माझ्या आत्म्यात मला हे शब्द ऐकू आले: या प्रार्थनेने माझा कोप शांत होईल. तू नऊ दिवस जपमाळेच्या मण्यांवर ही प्रार्थना पुढील रीतीने म्हणशील: सर्वप्रथम, ‘हे आमच्या पित्या’, ‘नमो मारिये’ आणि ‘मी देवावर विश्वास ठेवतो’ या प्रार्थना प्रत्येकी एकदा म्हण. मग ‘हे आमच्या पित्या’च्या मण्यांवर पुढील शब्द म्हण: हे सनातन पित्या, आमच्या आणि अखिल जगाच्या पापांच्या प्रायश्चित्तासाठी तुझा परमप्रिय पुत्र, आमचा प्रभू येशू ख्रिस्त, याचे शरीर व रक्त, आत्मा व देवत्व मी तुला अर्पण करते.
‘नमो मारिये’च्या मण्यांवर पुढील शब्द म्हण: त्याच्या दुःखमय यातनांखातर आमच्यावर आणि अखिल जगावर दया कर. शेवटी पुढील शब्द तीनदा म्हण: हे पवित्र देवा, हे पवित्र सामर्थ्यवाना, हे पवित्र अमरा, आमच्यावर आणि अखिल जगावर दया कर” (दैनंदिनी, 474-476).

“अरे, ही जपमाळ म्हणणाऱ्या आत्म्यांना मी किती महान कृपा देईन! (…) माझ्या मुली, हे शब्द लिहून ठेव. माझ्या दयेविषयी जगाला सांग; साऱ्या मानवजातीला माझ्या अगाध दयेची ओळख होऊ दे. हे अंतकाळाचे चिन्ह आहे; त्यानंतर न्यायाचा दिवस येईल. अजून वेळ आहे तोवर त्यांनी माझ्या दयेच्या झऱ्याचा आश्रय घ्यावा; त्यांच्यासाठी वाहून निघालेल्या रक्ताचा आणि पाण्याचा लाभ त्यांनी घ्यावा” (दैनंदिनी, 848).


मरणासन्नांसाठी कृपेची आणि दयेची वचने

“ही जपमाळ म्हणत आत्मे माझ्याकडे जे काही मागतात, ते सर्व त्यांना देण्यात मला आनंद आहे. पापात कठोर झालेले लोक जेव्हा ती म्हणतील, तेव्हा मी त्यांचे आत्मे शांतीने भरून टाकीन आणि त्यांच्या मृत्यूची घटिका आनंदाची असेल. व्याकूळ आत्म्यांच्या हितासाठी हे लिही: एखाद्या आत्म्याला आपल्या पापांचे गांभीर्य दिसेल आणि उमगेल, आणि ज्या दैन्याच्या गर्तेत तो स्वतः बुडाला आहे ती संपूर्ण गर्ता त्याच्या डोळ्यांसमोर उघड होईल, तेव्हा त्याने निराश होऊ नये. उलट, एखादे मूल आपल्या लाडक्या आईच्या कुशीत झेपावते, तसा त्याने माझ्यावर विश्वास ठेवून माझ्या दयेच्या कुशीत झेप घ्यावी (…). त्यांना सांग की ज्या आत्म्याने माझ्या दयेचा धावा केला, त्याची कधीही निराशा झाली नाही आणि त्याला कधीही लज्जित व्हावे लागले नाही. माझ्या चांगुलपणावर विश्वास ठेवणाऱ्या आत्म्याचा मला विशेष आनंद होतो. हे लिही की मरणासन्न व्यक्तीच्या उपस्थितीत जेव्हा ते ही जपमाळ म्हणतील, तेव्हा मी माझा पिता आणि ती मरणासन्न व्यक्ती यांच्यामध्ये उभा राहीन, तो न्यायी न्यायाधीश म्हणून नव्हे, तर दयाळू तारणारा म्हणून” (दैनंदिनी, 1541).

“ही दया तुझ्या हृदयातून अखिल जगावर वाहावी, अशी माझी इच्छा आहे. आत्म्यांनी माझ्या दयेवर विश्वास ठेवावा अशी माझी उत्कट इच्छा आहे; म्हणून तुझ्याकडे येणारा कोणीही असा विश्वास न घेता परत जाऊ नये. मरणासन्नांसाठी तुला शक्य तितकी प्रार्थना कर. तुझ्या विनवण्यांनी त्यांना माझ्या दयेवर विश्वास ठेवण्याची कृपा मिळवून दे, कारण अशा विश्वासाची सर्वांत जास्त गरज त्यांनाच असते, आणि तो विश्वास त्यांच्यापाशी सर्वांत कमी असतो” (दैनंदिनी, 1777).

“माझ्या मुली, मरणासन्न असलेल्या एका पाप्याचे तारण करण्यासाठी मला मदत कर. मी तुला शिकवलेली दैवी दयेची जपमाळ त्याच्यासाठी म्हण. मी जपमाळ म्हणू लागले, तेव्हा तो माणूस भयंकर वेदना आणि तडफड यांत प्राण सोडत असल्याचे मला दिसले. त्याचा रक्षक देवदूत त्याचे रक्षण करत होता; पण त्या आत्म्याच्या अतोनात दुर्दशेपुढे तो जणू असहाय झाला होता (…). पण मी जपमाळ म्हणत असताना, प्रतिमेत दाखवल्याप्रमाणेच येशू मला दिसला. येशूच्या हृदयातून निघालेल्या किरणांनी त्या आजारी माणसाला वेढून घेतले आणि अंधाराच्या शक्ती घाबरून पळून गेल्या. त्या आजारी माणसाने शांतपणे अखेरचा श्वास घेतला” (दिनदर्शिका, 1565).

“मी मरणासन्न लोकांजवळ असते, तेव्हा ते मला प्रार्थना करण्यास सांगतात. प्रभू मला प्रार्थनेची असाधारण प्रेरणा देतो, म्हणून मी प्रार्थना करू शकते. मी त्याच्याशी सतत एकरूप असते आणि, हे प्रभू, आत्म्यांना तुझ्या दयेकडे आणण्यासाठीच मी त्यांच्याकरिता जगते, याची मला पूर्ण जाणीव आहे. या कार्यात कोणताही त्याग क्षुल्लक नसतो” (दिनदर्शिका, 971).

+++

“मी अनेकदा मरणासन्न लोकांशी संवाद साधते आणि त्यांच्यासाठी दैवी दया प्राप्त करून घेते. अहो, देवाचा चांगुलपणा किती महान आहे! तो आपल्या आकलनापलीकडे आहे. दैवी दयेचे असे काही क्षण आणि अशी काही रहस्ये आहेत की स्वर्गही विस्मयचकित होतो. आपण आत्म्यांचा न्याय करणे थांबवूया, कारण देवाची दया असाधारण आहे” (दिनदर्शिका, 1684).

“देवाची दया कधीकधी अखेरच्या क्षणी एखाद्या पाप्याला अद्भुत आणि गूढ रीतीने स्पर्श करते. बाहेरून पाहता सारे काही हातचे गेले आहे असे वाटते, पण तसे नसते. देवाच्या अखेरच्या सामर्थ्यशाली कृपेच्या एका किरणाने उजळलेला आत्मा शेवटच्या क्षणी इतक्या उत्कट प्रेमाने देवाकडे वळतो की त्याला क्षणात देवाकडून पापांची क्षमा आणि शिक्षेतून सूट मिळते. तरीही बाहेरून त्याच्यात पश्चात्तापाचे किंवा पापांबद्दलच्या अंतःकरणपूर्वक दुःखाचे कोणतेही चिन्ह दिसत नाही, कारण [त्या अवस्थेत] आत्मे बाह्य गोष्टींना प्रतिसाद देत नाहीत. अहो, देवाची दया आपल्या आकलनाच्या किती पलीकडे आहे! पण किती भयंकर! असेही आत्मे आहेत जे स्वतःच्या इच्छेने आणि जाणूनबुजून ही कृपा नाकारतात व तिचा तिरस्कार करतात! एखादी व्यक्ती मृत्यूच्या उंबरठ्यावर असली, तरी दयाळू देव त्या आत्म्याला अंतःकरणात असा एक जिवंत, उत्कट क्षण देतो की त्याची इच्छा असेल तर त्याला देवाकडे परतण्याची संधी मिळते. पण कधीकधी आत्म्यांचा हट्टीपणा इतका टोकाचा असतो की ते जाणूनबुजून नरकाची निवड करतात; [अशा रीतीने] इतर आत्मे त्यांच्यासाठी देवाला अर्पण करतात त्या सर्व प्रार्थना आणि खुद्द देवाचे प्रयत्नही ते निष्फळ करतात…” (दिनदर्शिका, 1698).

+++

 “हे नीरस, एकसुरी जीवना, तुझ्यात किती खजिने दडले आहेत! मी श्रद्धेच्या नजरेने सर्व गोष्टींकडे पाहते, तेव्हा कोणतेही दोन तास सारखे नसतात आणि नीरसपणा व एकसुरीपणा नाहीसे होतात. या घटकेला मला मिळणारी कृपा पुढच्या घटकेला पुन्हा मिळणार नाही. मला पुन्हा कृपा मिळेलही, पण ती हीच कृपा नसेल. काळ पुढे जातो आणि पुन्हा कधीच परत येत नाही. त्यात जे काही सामावलेले आहे, ते कधीच बदलणार नाही; काळ त्यावर अनंतकाळासाठी आपला शिक्का उमटवतो” (दिनदर्शिका, 62).

“…एखादा आत्मा प्रेमाच्या कृतींनी उठून दिसावा, अशी प्रभूची किती तीव्र इच्छा आहे, हे त्याने मला जाणवून दिले. आणि कितीतरी आत्मे ‘आम्हाला देव द्या’ अशी हाक आपल्याला देत आहेत, हे मला आत्मिक दृष्टीने दिसले. तेव्हा माझ्या अंगात प्रेषितांचे रक्त उसळले. ते रक्त देताना मी हात आखडता घेणार नाही; अमर आत्म्यांसाठी त्याचा शेवटचा थेंबही मी सांडीन. प्रत्यक्ष रक्त सांडण्याची मागणी देव कदाचित माझ्याकडून करणार नाही; पण आत्मिक रीतीने हे शक्य आहे आणि त्याचे आध्यात्मिक पुण्यही कमी नाही” (दिनदर्शिका, 1249).

“साऱ्या जगभर जाऊन देवाच्या महान दयेविषयी आत्म्यांना सांगावे, अशी माझी इच्छा आहे. धर्मगुरूंनो, या कार्यात मला मदत करा…” (दिनदर्शिका, 491).

“माझ्या धर्मगुरूंना सांग की, ते माझ्या अथांग दयेविषयी आणि त्या पाप्यांसाठी माझ्या हृदयात असलेल्या करुणेविषयी बोलतील, तेव्हा त्यांचे शब्द ऐकून कठोर अंतःकरणाचे पापीही पश्चात्ताप करतील. जे धर्मगुरू माझ्या दयेची घोषणा करतील आणि तिचा महिमा गातील, त्यांना मी अद्भुत सामर्थ्य देईन; मी त्यांच्या शब्दांना अभिषिक्त करीन आणि ते ज्यांच्याशी बोलतील त्यांच्या हृदयांना स्पर्श करीन” (दिनदर्शिका, 1521).

+++

“माझ्या मुली, माझ्या दयेच्या अथांग सागरात डोकावून पाहा आणि माझ्या या दयेची
स्तुती कर व तिचा गौरव कर. हे असे कर: साऱ्या जगातील सर्व पाप्यांना एकत्र आण
आणि त्यांना माझ्या दयेच्या अथांग सागरात बुडव” (दिनदर्शिका, 206).

“माझ्या रहस्यांच्या गाभ्यापर्यंत जा; मग माझ्या सृष्टीतील जीवांवर असलेली माझी अथांग दया आणि माझा अगाध चांगुलपणा तुला कळेल. हे तू जगाला सांगशील. तुझ्या प्रार्थनांद्वारे तू स्वर्ग आणि पृथ्वी यांच्यामध्ये मध्यस्थी करशील” (दिनदर्शिका, 438).

“माझ्या अंतिम आगमनासाठी तू जगाला तयार करशील” (दिनदर्शिका, 429).

+++

 “जेव्हा मी प्रार्थनेत तल्लीन झाले आणि त्या वेळी जगभर अर्पण होत असलेल्या सर्व मिस्साबलींशी एकरूप झाले, तेव्हा मी देवाला कळकळीने विनवले की, या सर्व पवित्र मिस्साबलींच्या निमित्ताने त्याने जगावर आणि विशेषतः त्या क्षणी मरणासन्न असलेल्या बिचाऱ्या पाप्यांवर दया करावी. त्याच क्षणी देवाकडून माझ्या अंतःकरणात मला उत्तर मिळाले की, मी देवाकडे केलेल्या मध्यस्थीच्या प्रार्थनेद्वारे एक हजार आत्म्यांना कृपा मिळाली होती. आपल्या प्रार्थना आणि त्याग यांद्वारे किती आत्म्यांचे तारण करण्याची जबाबदारी आपल्यावर आहे, हे आपल्याला माहीत नाही; म्हणून आपण पाप्यांसाठी सदैव प्रार्थना करू या” (दैनंदिनी, 1783).

“दूर कुठेतरी मरणासन्न असलेल्या व्यक्तीला मी अनेकदा साथ देते; पण या आत्म्यांच्या बाबतीत दयेचे वचन पूर्ण होताना पाहते, तेव्हा मला सर्वांत जास्त आनंद होतो. प्रभू आपल्या शब्दाला जागतो; तो एकदा जे ठरवतो, ते पूर्ण करतो” (दैनंदिनी, 935).


दैवी दयेच्या आणखी प्रार्थना

हेही पाहा: दैवी दयेवरील दैनंदिन चिंतन

दैवी दयेच्या संदेशांविषयी दयाळू येशूच्या धर्मभगिनींकडून अधिक वाचा.

सर्व हक्क राखीव: © मजकुराचे संकलन – उर्शुला ग्झेगोर्चिक. सल्ला – सिस्टर मारिया कालिनोव्स्का, दयाळू येशूच्या धर्मभगिनींचा संघ. मूळ स्रोताचे संपूर्ण नाव नमूद केले तरच या मजकुराच्या प्रती काढता येतील. © अनुवाद: एवा ओल्शोवा, भाषिक संपादन: मॅथ्यू विनॉल

दैवी दयेची प्रतिमा – सर्व हक्क राखीव. © दयाळू येशूच्या धर्मभगिनींचा संघ.