บทไตร่ตรอง 231: การผูกมัดมือแห่งการลงโทษ
หากคุณเป็นอาชญากรที่ถูกจำคุกเพราะความผิดบางอย่าง คุณก็คงจะมองชีวิตจากมุมมองที่แตกต่างจากผู้อื่นอย่างมาก…
บทไตร่ตรองประจำวันเกี่ยวกับพระเมตตาของพระเจ้า
365 วันกับนักบุญโฟสตินา

หากคุณเป็นอาชญากรที่ถูกจำคุกเพราะความผิดบางอย่าง คุณก็คงจะมองชีวิตจากมุมมองที่แตกต่างจากผู้อื่นอย่างมาก…
เราไม่ควรเหนื่อยหน่ายกับการรำพึงถึงพระบาดแผลของพระคริสตเจ้าเลย พระบาดแผลทุกแห่งที่พระองค์ทรงได้รับนั้นไม่เป็นธรรมและเกิดจากบาปของผู้อื่น…
ปิตาจารย์แห่งพระศาสนจักรยุคแรกท่านหนึ่ง (เตร์ตุลเลียน) กล่าวว่า “โลหิตของบรรดามรณสักขีคือเมล็ดพันธุ์ของพระศาสนจักร” นี่หมายความว่า ในท้ายที่สุด การหลั่งโลหิตของตนเพื่อความเชื่อมิใช่โศกนาฏกรรม…
พระเจ้าทรงมีชีวิตอยู่ในชีวิตของคุณหรือไม่? พระองค์ประทับอยู่ภายในคุณหรือไม่? พระองค์ประทับอยู่กับคุณในส่วนลึกของหัวใจทั้งกลางวันและกลางคืนหรือไม่? มีเพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้พระเจ้าทรงจากคุณไป นั่นคือบาปหนัก…
เป็นเรื่องง่ายที่เราจะคิดสิ่งที่เราถือว่าเป็นแผนการอันยอดเยี่ยมสำหรับชีวิตของเราและเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า เราอาจคิด วางแผน พัฒนา และจัดสิ่งต่าง ๆ ตามแนวทางหนึ่ง แต่กลับพบว่าสิ่งที่เราคิดขึ้นมานั้นไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในพระดำริของพระเจ้า…
องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงมีพระหฤทัยเปี่ยมด้วยพระเมตตาอันสมบูรณ์ต่อผู้อื่น สิ่งสำคัญที่ควรตระหนักคือ พระเมตตาของพระองค์มิใช่เพียงแนวคิดทั่วไป แต่แสดงออกผ่านการกระทำที่เป็นรูปธรรม…
ช่องทางอันทรงพลังช่องทางหนึ่งแห่งพระเมตตาของพระเจ้าคือมิตรภาพกับผู้อื่น แต่มิตรภาพอาจดำเนินไปได้ในหลายระดับ บางครั้งสายสัมพันธ์นี้ตั้งอยู่บนสิ่งผิวเผินและไม่สำคัญ แต่บางครั้งก็หยั่งรากลึกในองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา…
แนวโน้มอย่างหนึ่งที่พบได้ทั่วไปในมนุษย์คือการพูดมากเกินไปและอธิบายตนเองให้ผู้อื่นเข้าใจ โดยเฉพาะเพื่อให้พวกเขาเห็นว่าการกระทำของเรามีเหตุผลอันชอบธรรม เรามักเป็นเช่นนี้เป็นพิเศษเมื่อรู้สึกว่าผู้อื่นเข้าใจเราผิด แต่พระเยซูเจ้าทรงประสบเรื่องนี้อย่างถึงที่สุด…
ไม่มีสิ่งใดในชีวิตที่จำเป็นต้องน่าสะพรึงกลัว แม้แต่การต่อสู้ดิ้นรนและความทุกข์ทรมานอันหนักหนาที่สุดที่เราต้องทนรับ พระเจ้าก็ทรงเปลี่ยนให้กลายเป็นแหล่งแห่งพระเมตตาของพระองค์และการทำให้เราศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างง่ายดาย…
บางวันท่านอาจรู้สึกหนักใจจนรับไม่ไหวเพราะเรื่องใดเรื่องหนึ่ง อาจเป็นเพราะท่านมีความรับผิดชอบมากมาย และกังวลว่าจะสามารถปฏิบัติหน้าที่ของตนให้สำเร็จอย่างถูกต้องและดีได้หรือไม่…