संत फॉस्टिनाच्या या पहिल्या वहीत येशूच्या हृदयातून तिला मिळालेल्या वैयक्तिक प्रकटीकरणांची नोंद सुरू होते. तिची लेखनशैली सुंदर आणि साधी आहे. या पुस्तकाच्या प्रस्तावनेत म्हटल्याप्रमाणे, पुढील चिंतनांमध्ये तिचे मूळ शब्द उद्धृत केलेले नाहीत; मात्र तिला मिळालेले आणि तिने शब्दांत मांडलेले संदेश येथे दिले आहेत.
खरे तर, तिला मिळालेले संदेश पवित्र शास्त्रात आणि आपल्या ख्रिस्तसभेच्या पवित्र परंपरेत आधीपासूनच आहेत. संतांचे जीवन आणि त्यांची शिकवण वाचली, तर तुम्हाला तीच प्रकटीकरणे आढळतील. देव युगानुयुगे आपल्याशी बोलत आला आहे. तो सत्याचा एकच संदेश देतो आणि तो प्रेमाने उलगडून दाखवतो. संत फॉस्टिनाला मिळालेली प्रकटीकरणे हा एक नवा मार्ग आहे, ज्याद्वारे देव आपल्या मुलामुलींशी बोलत राहतो आणि स्वतःची ओळख त्यांना करून देत राहतो.
पहिल्या वहीवर आधारित या पहिल्या प्रकरणातील चिंतने मुद्दाम थोडक्यात आणि नेमकी ठेवली आहेत. देवाच्या हृदयातून या थोर संताला जे सांगितले गेले, ते तुम्हा वाचकांना निवांतपणे आणि लक्षपूर्वक ऐकता यावे, यासाठी ही चिंतने आहेत. ती सावकाश आणि प्रार्थनापूर्वक वाचा. दिवसभर त्यांवर मनन करा आणि प्रभूला जो संदेश तुम्हाला द्यायचा आहे, तो तुमच्याशी बोलून सांगू द्या.
चिंतन 11: परमपवित्र त्रैक्याची आराधना
देवाची दैवी दया समजून घेण्यासाठी, तिचा अनुभव घेण्यासाठी आणि ती इतरांना देण्यासाठी आपण प्रथम परमपवित्र त्रैक्याची आराधना केली पाहिजे. परमपवित्र त्रैक्याची खरी आराधना म्हणजे काय, याची जराशी जरी जाणीव आपल्याला झाली, तरी आपण निःशब्द होऊ आणि शांती, समाधान व आनंद यांनी भरून जाऊ (पाहा दैनंदिनी #5).
आज पवित्र त्रैक्याच्या रहस्याचे चिंतन करण्याचा प्रयत्न करा. मनापासून आराधना करणे हा आपल्या सर्वांचा सन्मानही आहे आणि कर्तव्यही आहे, याचाही विचार करा.
सिएनाच्या संत कॅथरीनने परमपवित्र त्रैक्याला केलेल्या प्रार्थनेतून:
हे सनातन देवा! हे सनातन त्रैक्या! तुझ्या दैवी स्वभावाशी असलेल्या ऐक्यामुळे तू तुझ्या एकुलत्या एक पुत्राचे रक्त इतके अमोल केले आहेस! हे सनातन त्रैक्या, तुझे रहस्य सागराइतके खोल आहे. तुझ्यामध्ये मी जितका अधिक शोध घेते, तितके अधिक मला सापडते; आणि जितके अधिक सापडते, तितका अधिक मी शोध घेते. कारण तुझ्या अथांग गहनतेत बुडूनही माझ्या आत्म्याची तृप्ती होत नाही. हे सनातन त्रैक्या, माझा आत्मा तुझ्यासाठी सदैव भुकेला आहे, आसुसलेला आहे. तूच खरा प्रकाश आहेस; तुझे दर्शन घडावे अशी मला उत्कट इच्छा आहे.
हे सनातन त्रैक्या, ज्ञानाच्या प्रकाशात मी तुझ्या रहस्याची खोली आणि तुझ्या सृष्टीचे सौंदर्य पाहिले आहे आणि अनुभवले आहे. तुझ्यात स्वतःला पाहताना मला दिसले की मी तुझ्यासारखी होईन.
(त्रैक्याची कृतज्ञतापूर्वक स्तुती करणारी प्रार्थना, संत कॅथरिन यांच्या ‘दैवी परिपालनावरील संवाद’ या ग्रंथातून).
हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 12: आपल्या आत्म्यात त्रैक्याची आराधना
परमपवित्र त्रैक्याची आराधना आणि त्याच्यावरचे प्रेम यांची सुरुवात आपल्या आत्म्यातच होते. आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या अंतरंगात देव आपल्याला त्याची आराधना करण्याचे आमंत्रण देतो. तिथेच, आपल्या आत्म्यात, आपल्याला देवाच्या दैवी दयेचा अनुभव येतो. दया म्हणजे नेमके काय, हेही तिथेच आपल्याला उमगू लागते (पाहा दैनंदिनी #6).
आज थोडा वेळ काढून परमपवित्र त्रिमूर्ती तुमच्या आत्म्यात वास करते, या सत्यावर चिंतन करा. देव तुमच्याच आत्म्यात जिवंतपणे वास करतो. त्याचा शोध घ्या, त्याच्यावर प्रेम करा आणि त्याच्या दैवी उपस्थितीची आराधना करा.
हे परमपवित्र त्रैक्या, तू माझ्या आत्म्यात वास करतोस. मी तुझ्यावर प्रेम करतो आणि तुझी आराधना करतो. माझ्या अंतरंगात मी अधिक खोलवर तुझा शोध घ्यावा आणि पूर्ण हृदयाने तुझ्यावर प्रेम करायला शिकावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 13: निःशब्दतेतून मिळणारे आमंत्रण
देव आपल्या आत्म्यात काय बोलतो, ते ऐकण्याचा आपण प्रयत्न केला पाहिजे. तो आपल्या अंतरंगाच्या निःशब्द गाभ्यात बोलतो. तो सर्वप्रथम आपल्याला एक आमंत्रण देतो: त्याला ओळखण्याचे आणि त्याच्या हृदयातून वाहणाऱ्या दैवी दयेचा अनुभव घेण्याचे. हे केवळ आमंत्रण आहे, सक्ती नाही. येशू आपली दया कोणावरही लादत नाही किंवा ती स्वीकारण्याची जबरदस्ती करत नाही. म्हणून या आमंत्रणाला आपण प्रतिसाद दिला पाहिजे. त्याची दया किती खोलवर स्वीकारायला आपण स्वतःला खुले करतो, हे आपल्या प्रतिसादावर ठरते. ज्याची वाणी आपण ऐकतो, त्याची आज्ञा प्रेमाने आणि पवित्र भावनेने पाळणे हाच आपला प्रतिसाद असला पाहिजे (पाहा दैनंदिनी #7).
दोन गोष्टींवर चिंतन करा: 1) येशू मला त्याची दया स्वीकारण्याचे जे आमंत्रण देतो, ते मला ऐकू येते का? ते ऐकणे ही पहिली पायरी आहे. ते ऐकल्याशिवाय आपण त्याला प्रतिसाद देऊ शकत नाही. 2) ते आमंत्रण ऐकल्यावर मी त्याला कसा प्रतिसाद देतो? हे आमंत्रण जितके खोलवर जाणारे आणि माझ्या संपूर्ण अस्तित्वाला व्यापणारे आहे, तितक्याच पूर्णतेने ते स्वीकारण्यास मी तयार आहे का? तसे असेल, तर ते तुमचे जीवन बदलून टाकेल.
प्रभू, माझ्या आत्म्याच्या निःशब्द गाभ्यात तू माझ्याशी सतत बोलतोस, हे मला ठाऊक आहे. या जगाच्या गोंगाटात तुझ्या वाणीकडे लक्ष द्यायला मला मदत कर. तुझी वाणी ऐकताना, तुझी अमर्याद दया आणि कृपा हे दान स्वीकारून तुला उदार मनाने प्रतिसाद द्यायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 14: खरे समाधान केवळ दयेतूनच
जीवनात आपण कितीदा जगातील क्षणभंगुर गोष्टींमध्ये समाधान शोधतो. धनसंपत्ती असो, देहसुख असो, प्रतिष्ठा असो किंवा आणखी काही, केवळ एकाच गोष्टीत खरे समाधान मिळते, हे आपण ओळखले पाहिजे. आपण शोधतो ती देवाची दैवी दया आहे. बाकी सर्व गोष्टी समाधानाचा केवळ आभास निर्माण करतात. इतर गोष्टींनी आपल्या आत्म्याचे समाधान करण्याचा प्रयत्न केला, तर शेवटी आपल्या पदरी मनातले दुःख, व्याकुळता आणि भ्रमनिरासच उरतील. देवाची दया आपल्याला सतत साद घालते आणि आपण प्रतिसाद देईपर्यंत एक गोड वेदना देत राहते (पाहा दैनंदिनी #8).
देवाच्या दयेऐवजी इतर कशातही समाधान शोधण्याचा प्रयत्न करता, तेव्हा तुमच्या आत्म्याला जी ‘गोड वेदना’ होते, तिच्यावर चिंतन करा. ती ‘गोड’ आहे, कारण त्या वेदनेतून देव आपल्याला प्रेमाने समज देतो आणि केवळ त्याच्या दयेवर भरवसा ठेवण्यास बोलावतो. ती ‘वेदनादायक’ आहे, कारण देवाचे नाही अशा कोणत्याही गोष्टीची आसक्ती आपल्या आत्म्याला अस्वस्थ करते, हे आपण स्वतःला स्पष्टपणे पाहू दिले पाहिजे. देवाच्या दयेपलीकडे ज्या ज्या गोष्टींना आपण चिकटून राहतो, त्या शेवटी आपल्याला ओझेच वाटतील.
प्रभू, जे काही तुझ्यापासून आलेले नाही, त्यापासून दूर वळण्यासाठी तुझी दया मला जी साद घालते, ती मला जाणवू दे आणि अनुभवू दे. प्रत्येक गोष्टीत तुझ्या दयेकडे धाव घ्यायला आणि ज्या गोष्टी शेवटी मला खचवतात, वेदना देतात आणि माझ्यावर ओझे बनतात, त्यांच्यापासून दूर व्हायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 15: देव आपल्यावर प्रेम करणे कधीच थांबवत नाही
तुम्ही देवाच्या हाकेला प्रतिसाद देण्याचे टाळता का? तो तुम्हाला सतत बोलावतो, पण तुम्ही त्याच्या हाकेकडे दुर्लक्ष करता का? असंख्य गोष्टींमध्ये लक्ष इतके गुंतवता का की त्याचा आवाज तुम्हाला ऐकूच येत नाही? हे लक्षात ठेवा: देव तुम्हाला बोलावण्याचे कधीच थांबवत नाही. त्याचे ऐका. कधी कधी आपण देवाच्या हाकेला प्रतिसाद देण्याचे टाळतो, कारण जीवनात समाधान मिळवण्याचा दुसरा काही मार्ग आहे, असा आपला चुकीचा समज असतो. या क्षणभंगुर जगात ज्या गोष्टी आपल्याला मिळतील असे वाटते, त्यांपैकी एखाद्या गोष्टीत किंवा त्या सगळ्यांतच आपण समाधान शोधत असतो. दररोज आपल्यावर इतक्या प्रलोभनांचा मारा होतो की आपण सहजच देवाला बाजूला सारतो आणि कोणतीही तडजोड न करता त्याच्या मार्गाने चालण्यातच खरा आनंद आहे, हे आपल्या लक्षात येत नाही. जेव्हा आपण सर्व बाबतींत कोणतीही तडजोड न करता त्याच्या मार्गाने चालतो, तेव्हा त्याच्या दैवी दयेसाठी आपले अंतःकरण खुले होते आणि आपले जीवन बदलते. देवाच्या दयेशी संबंध नसलेल्या कोणत्याही गोष्टीच्या मोहाला भुलू नका. देवाच्या हाकेला प्रतिसाद देण्याचे टाळू नका (पाहा दैनंदिनी #9).
आज तुम्हाला इकडे किंवा तिकडे काय खेचते, याकडे प्रामाणिकपणे पाहा. तुम्ही रोज कशाच्या शोधात असता किंवा कशाच्या मोहात पडता? आपल्या प्रभूचा सर्वस्वाने शोध घेण्याचा पुन्हा निश्चय करा आणि तुमच्या जीवनात तो एकटाच तुम्हाला पुरेसा ठरू द्या.
हे प्रभू, माझे मन सतत इकडे तिकडे ओढले जाते. तुझ्याशी आणि तुझ्या दैवी दयेशी काहीही संबंध नसलेल्या गोष्टींच्या मागे मी रोज लागतो. हे मला स्पष्टपणे दिसू दे. केवळ तुझ्याकडे आणि तू उदारपणे देत असलेल्या अमर्याद दयेच्या देणगीकडे वळण्यासाठी मला आवश्यक ती सुबुद्धी आणि धैर्य दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन १६: देवाला संपूर्ण आत्मसमर्पण
देवापुढे नतमस्तक व्हा. त्याच्यापुढे साष्टांग दंडवत घाला. शक्य असेल तर प्रत्यक्ष तसे करा. त्यामुळे इतरांचे लक्ष विचलित होणार असेल, तर मनोमन तसे करा. देवापुढे साष्टांग दंडवत घालून त्याला कळकळीने विनवा की त्याने आपली दैवी दया तुम्हाला दाखवावी आणि आपली परमपवित्र इच्छा तुम्हाला प्रकट करावी. जीवनात असे अनेक प्रसंग येतात, जेव्हा एखादी-दुसरी साधी प्रार्थना पुरेशी ठरत नाही. अशा वेळी आपण स्वतःला पूर्णपणे देवाच्या स्वाधीन करण्याची गरज असते. खरे तर आपण दररोज, दिवसभर असेच केले पाहिजे. पण देवाला पूर्णपणे शरण जाण्याची ही वृत्ती मनात टिकून राहावी, यासाठी आपण जाणीवपूर्वक काही क्षण निवडून त्या क्षणी स्वतःला पूर्णपणे आणि विनाअट त्याच्या स्वाधीन केले पाहिजे (पाहा दैनंदिनी #9).
आज तुम्ही किती मनोभावे प्रार्थना करता, यावर चिंतन करा. तुम्ही अधूनमधून एखादी प्रार्थना करून थांबता का? की देवाच्या हाती स्वतःला पूर्णपणे सोपवून त्याला शरण जाण्यासाठी दर आठवड्याला वेळ काढता? आपल्या महान देवावर पूर्ण प्रेम आणि विश्वास ठेवून तुम्ही जाणीवपूर्वक आपले जीवन त्याला अर्पण करता का? याची तुम्हाला खात्री नसेल, तर आजच तसे अवश्य करा.
हे प्रभू, मी स्वतःला तुझ्या हाती सोपवतो. तुझ्या परिपूर्ण चांगुलपणावर आणि दयेवर माझा विश्वास आहे. तुझ्या दैवी प्रतापापुढे मी साष्टांग दंडवत घालतो आणि मला प्रेमाने सांभाळणाऱ्या तुझ्या हाती स्वतःला सोपवतो. हे येशू, मी सर्वस्वी तुझा आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन १७: प्रार्थनेत आपल्या धन्य मातेकडे वळा
पूर्ण विश्वासाने प्रार्थना करत आपल्या धन्य मातेकडे वळा. ती तुम्हाला आपल्या निष्कलंक हृदयाशी धरते आणि आपला पुत्र येशू याच्याकडे नेईल. ती परिपूर्ण माता आहे, सर्व कृपांची माता आहे. ती मायेने तुमची काळजी घेते आणि तुमच्यासाठी मध्यस्थी करते, यावर विश्वास ठेवा. आपल्या पुत्राच्या दयेतून मिळणाऱ्या कृपा तुमच्यापर्यंत कशा पोहोचवाव्यात, हे तिला ठाऊक आहे. तुम्ही तिचे लाडके लेकरू आहात आणि त्या कृपा तुम्हाला मिळवून देण्याची तिला मनापासून आस आहे (पाहा दैनंदिनी #11).
दयेची माता मरिया हिच्याशी तुमचे नाते कसे आहे, यावर आज प्रामाणिकपणे चिंतन करा. तिच्या मायेच्या काळजीवर आणि मध्यस्थीवर तुमचा भरवसा आहे का? आपल्या धन्य मातेवर तुमचे मनापासून प्रेम नसेल आणि तिच्या मातृवत काळजीवर तुम्ही पूर्ण भरवसा ठेवत नसाल, तर तिच्या काळजीतून देव तुम्हाला जे आशीर्वाद देऊ इच्छितो, ते सर्व स्वीकारण्यासाठी आज वेळ काढा आणि आपले अंतःकरण अधिक खुले करा. तिच्याकडे वळायला भिऊ नका. ती तुम्हाला आपल्या पुत्राकडे नेईल.
हे प्रिय माते, माझ्या राणी, प्रभूने आपल्या दयेचा खजिना तुझ्या स्वाधीन केला आहे. राजांचा राजा असलेल्या प्रभूने तुला सिंहासनावर बसवले आहे आणि आपल्या दयेचा खजिना सांभाळण्याची जबाबदारी तुझ्यावर सोपवली आहे. तुला मला जे द्यावेसे वाटते, ते मागण्यासाठी आज आणि नेहमी मला तुझ्याकडे येऊ दे. तुझ्या पुत्राची दैवी दया माझ्यापर्यंत पोहोचवतेस, याबद्दल मी तुझा आभारी आहे. हे प्रिय माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन १८: याजकांमार्फत मिळणारी दया
देवाची दया अनेक मार्गांनी मिळते. त्या अनेक मार्गांपैकी एका मार्गाने, म्हणजे देवाच्या पवित्र याजकांमार्फत, त्याची दया मिळवण्याचा प्रयत्न करा. देवाच्या याजकाला तुमचे म्हणणे ऐकू द्या, तुमच्याशी बोलू द्या आणि तुम्हाला मार्गदर्शन करू द्या. याजक दुर्बळ आहेत आणि तेही पापी आहेत. तरीही, त्यांच्या दुर्बळतेतच देव त्यांना आत्म्यांना मार्गदर्शन करण्यासाठी विशेष कृपा देतो. याजकपद हे आपल्या जगात देवाची दया ज्या मार्गांनी मिळते, त्यांपैकी एक ठळकपणे दिसणारे माध्यम आहे. याजकांसाठी प्रार्थना करा आणि देवाला त्यांच्यामार्फत तुमच्याशी बोलू द्या (पाहा दैनंदिनी #12).
देवाने तुमच्या जीवनात आणलेल्या याजकांची आठवण करा. त्यांच्यासाठी प्रार्थना करा, त्यांना आधार द्या आणि प्रोत्साहन द्या. त्याचबरोबर देव त्यांच्यामार्फत ज्या ज्या प्रकारे तुमच्यावर आपल्या दयेचा वर्षाव करतो, तो स्वीकारण्यासाठी मन खुले ठेवा. पाहणारे डोळे आणि ऐकणारे कान असतील, तर देव त्यांच्यामार्फत असंख्य मार्गांनी तुमच्याकडे येतो, हे तुम्हाला जाणवेल.
हे प्रभू, आज मी सर्व याजकांसाठी प्रार्थना करतो. तुझे हे पुत्र पवित्र होवोत आणि त्यांच्या सर्व कृतींतून ती पवित्रता झळको. त्यांच्या पापांची क्षमा कर आणि त्यांना सद्गुणांनी परिपूर्ण कर. तुझे वचन सांगण्यास आणि तुझी दया लोकांपर्यंत पोहोचवण्यास त्यांना मदत कर, जेणेकरून ते हे कार्य निष्ठेने आणि उत्साहाने करतील. हे प्रभू, पवित्र याजकपदाच्या देणगीबद्दल मी तुझे आभार मानतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.”
चिंतन १९: प्रभू आपल्या दयेने तुमचा स्वीकार करतो
जर तुम्ही आपल्या दैवी प्रभूचा खरोखर शोध घेतला असेल, तर त्याला विचारा: ‘तू मला तुझ्या हृदयात स्थान देशील का आणि तुझ्या पवित्र इच्छेत सामावून घेशील का?’ त्याला विचारा आणि त्याचे उत्तर ऐका. जर तुम्ही सर्व काही त्याच्या स्वाधीन केले असेल आणि स्वतःलाही त्याला अर्पण केले असेल, तर तो तुम्हाला उत्तर देईल की त्याने तुमचा स्वीकार केला आहे. एकदा तुम्ही स्वतःला येशूला अर्पण केले आणि त्याने तुमचा स्वीकार केला की तुमचे जीवन बदलेल. कदाचित तुम्हाला वाटते तसे ते बदलणार नाही; पण तुम्ही आशा केली असेल किंवा अपेक्षा ठेवली असेल, त्याहीपेक्षा कितीतरी अधिक चांगला बदल तुमच्या जीवनात घडेल (पाहा दैनंदिनी #14).
आज तीन गोष्टींवर चिंतन करा: 1) तुम्ही संपूर्ण अंतःकरणाने येशूचा शोध घेता का? 2) स्वतःला येशूच्या स्वाधीन करून, तुमचे संपूर्ण जीवन स्वीकारावे अशी विनंती तुम्ही त्याला केली आहे का? 3) ‘माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि मी तुझा स्वीकार करतो,’ हे येशूचे शब्द ऐकण्यासाठी तुम्ही मन उघडे ठेवले आहे का? ही साधी पावले उचला आणि दयामय प्रभूच्या हाती तुमच्या जीवनाची सूत्रे सोपवा.
हे प्रभू, मी खरोखरच मनापासून तुझा शोध घेत आहे. तू मला सापडावास आणि तुझी परमपवित्र इच्छा मला उमगावी म्हणून मला मदत कर. प्रभू, तू मला सापडल्यावर, तू मला तुझ्या दयाळू हृदयाकडे ओढून घ्यावेस म्हणून मला स्वतःला तुझ्या हाती सोपवू दे, म्हणजे मी पूर्णपणे तुझाच होईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 20: दररोज आपले जीवन येशूला अर्पण करा
येशूने तुमचा स्वीकार केला आणि तुमचा आत्मा आपलासा केला की पुढे काय होईल याची काळजी करू नका. तुमचे जीवन लगेच आमूलाग्र बदलेल अशी अपेक्षा करू नका; पण तसे झाले तर आश्चर्यही मानू नका. महत्त्वाचे एवढेच आहे की तुम्ही दररोज स्वतःला नव्याने त्याच्या दयाळू हृदयाला अर्पण करावे आणि त्यालाही दररोज आपल्या हृदयात तुमचा नव्याने स्वीकार करू द्यावा (पाहा दैनंदिनी #15).
तुम्ही किती वेळा स्वतःला येशूला पुन्हा पूर्णपणे समर्पित करता, याचा आज विचार करा. तुम्ही हे दररोज करता का? आज तुम्ही असे केले आहे का? ही रोजची सवय लावा आणि प्रभूला तुमच्या जीवनात चमत्कार घडवू द्या.
हे प्रभू, आज आणि दररोज मी स्वतःला पूर्णपणे नव्याने तुला अर्पण करीत आहे. मी सदैव तुझ्याकडे वळावे आणि जीवनाच्या प्रत्येक परिस्थितीत स्वतःला तुझ्या हाती सोपवावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 21: तुमच्यावर प्रेम केले जाते. हे खरे माना.
ख्रिस्ताने तुमचा स्वीकार केल्यामुळे आणि त्याच्या दयाळू हृदयात तुम्ही वास केल्यामुळे, तो तुमच्यावर किती प्रेम करतो हे तुम्हाला उमगेल. तुमच्या कल्पनेपलीकडे तो खरोखरच तुमच्यावर प्रेम करतो. त्या प्रेमाचा अनुभव घेण्यास सुरुवात करा. त्या प्रेमाचा गोडवा अनुभवा, त्यावर विश्वास ठेवा, ते समजून घ्या आणि अधिक उत्कटतेने त्याचा शोध घ्या (पाहा दैनंदिनी #16).
आज एका साध्या सत्यावर चिंतन करण्यासाठी थोडा वेळ द्या. तुमच्यावर प्रेम आहे. आपला दैवी प्रभू येशू तुमच्यावर इतके उत्कट प्रेम करतो की त्याची तुम्ही कल्पनाही करू शकणार नाही. कधीकधी हे सत्य आपल्या लक्षात येत नाही आणि त्यामुळे आपण त्याच्या प्रेमाला आपल्या अंतःकरणात जागा देत नाही. आज त्याच्या तुमच्यावरील प्रेमाचे चिंतन करा आणि ते तुमच्या अंतःकरणात अधिक खोलवर मुरू द्या.
हे प्रभू, तू माझ्यावर प्रेम करतोस हे मला माहीत आहे; पण तुझ्या परिपूर्ण प्रेमाची व्याप्ती मला अजून पूर्णपणे समजलेली नाही, हेही मला माहीत आहे. प्रभू, तुझे प्रेम मला अधिक स्पष्टपणे ओळखता यावे आणि ते माझ्या आत्म्याच्या गाभ्यापर्यंत झिरपू द्यावे, म्हणून मला मदत कर. हे येशू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 22: तुमचा आत्मा विशाल करणारी विपुल दया
तुमच्या आत्म्यात येशूची भेट झाली की त्याचा सहवास अधिकाधिक लाभावा अशी ओढ तुमच्यात निर्माण होईल. तुम्हाला येशूचा अधिक सहवास लाभावा अशी ओढ आहे का? तुम्हाला त्याच्या दयेची आस आहे का? त्याच्यासाठीची ही ओढ, त्याचा अधिक सहवास लाभावा ही आस, आपले अंतःकरण विशाल करते आणि दररोज त्याची दया अधिकाधिक स्वीकारण्यास आपल्याला समर्थ बनवते. आपल्या प्रभूची ओढ तुमच्यात अधिकाधिक वाढू द्या (पाहा दैनंदिनी #18).
आज थोडा वेळ आपल्या अंतःकरणात डोकावून पाहा. देवाच्या विपुल दयेमुळे तुमचे अंतःकरण दिवसेंदिवस अधिक विशाल होत आहे का? तुमचा आत्मा दररोज इतका भरून जातो का, की कृतज्ञतेने तो जणू फुटून जाईल आणि प्रेमाने ओसंडून वाहील असे तुम्हाला वाटते? तसे नसेल, तर हे लक्षात ठेवा: देवाला तुमच्या जीवनात ही दया विपुल प्रमाणात ओतायची आहे.
हे प्रभू, तुझ्यासाठी आणि तुझ्या दयेसाठी माझे अंतःकरण खुले आहे. पण तू माझ्यावर अजून कितीतरी अधिक दया ओतू इच्छितोस, हे मला माहीत आहे. माझा आत्मा तुझ्या कृपेने इतका भरून जावा की तुझ्यावरील आणि इतरांवरील प्रेम त्यातून ओसंडून वाहावे, अशी तुझी इच्छा आहे, हे मला माहीत आहे. तुझे विपुल प्रेम आणि दया स्वीकारण्यासाठी माझे अंतःकरण खुले ठेवण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 23: जेव्हा देव मौन आहे असे वाटते
आपल्या दयाळू प्रभूला अधिकाधिक जाणून घेण्याचा आपण प्रयत्न करतो, तेव्हा कधीकधी तो मौन आहे असे वाटेल. कदाचित पाप आड आले असेल; किंवा कदाचित देवाविषयीच्या तुमच्याच कल्पनेमुळे त्याचा खरा आवाज आणि त्याची खरी उपस्थिती तुम्हाला जाणवेनाशी झाली असेल. इतर वेळी येशू एका हेतूने आपली उपस्थिती लपवतो आणि स्वतःही गुप्त राहतो. आपल्याला त्याच्याशी अधिक गाढ नात्याकडे नेण्यासाठी तो असे करतो. या कारणाने देव मौन आहे असे वाटले, तर काळजी करू नका. हा नेहमीच आपल्या वाटचालीचा एक भाग असतो (पाहा दैनंदिनी #18).
आज देवाची उपस्थिती तुम्हाला किती जाणवते, यावर चिंतन करा. कदाचित त्याची उपस्थिती तुम्हाला प्रकर्षाने जाणवत असेल, तर कदाचित तो दूर आहे असे वाटत असेल. आता ही अनुभूती बाजूला ठेवा आणि हे सत्य लक्षात घ्या: तुम्हाला जाणवो वा न जाणवो, देव सदैव तुमच्या अगदी जवळ असतो. त्याच्यावर विश्वास ठेवा आणि तुम्हाला कसेही वाटत असले तरी तो सदैव तुमच्यासोबत आहे, ही खात्री बाळगा. तो दूर आहे असे वाटत असेल, तर प्रथम सदसद्विवेकबुद्धीने आत्मपरीक्षण करा, आड येत असलेले कोणतेही पाप कबूल करा आणि मग तुम्ही ज्या परिस्थितीतून जात आहात, त्याच परिस्थितीत एखाद्या कृतीतून देवावरील प्रेम आणि विश्वास व्यक्त करा.
हे प्रभू, माझी तुझ्यावर आणि माझ्यावरील तुझ्या अमर्याद प्रेमावर श्रद्धा आहे, म्हणून मी तुझ्यावर विश्वास ठेवतो. तू सदैव माझ्याजवळ आहेस आणि माझ्या जीवनाच्या प्रत्येक क्षणी माझी काळजी घेतोस, असा मला विश्वास आहे. माझ्या जीवनात तुझी दैवी उपस्थिती मला जाणवत नाही, तेव्हा अधिक उत्कटतेने तुझा शोध घेण्यास आणि तुझ्यावर अधिक विश्वास ठेवण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 24: तुमच्या आत्म्याचे शुद्धीकरण
देवासाठी जीव तळमळणे, ही आपण सहन करू शकणारी सर्वांत मोठी आध्यात्मिक वेदना आहे. शुद्धिस्थानातील आत्म्यांना फार दुःख सहन करावे लागते, कारण त्यांना देवाची तळमळ लागली आहे, पण तो अजून त्यांना पूर्णपणे लाभलेला नाही. याच शुद्धीकरणाला आपण इथे आणि आताच सामोरे गेले पाहिजे. देवासाठी आपल्या जिवाला तळमळू दिले पाहिजे. आपण त्याच्याकडे पाहिले पाहिजे आणि हे ओळखले पाहिजे की आपल्या पापामुळे तो अजून आपल्याला पूर्णपणे लाभलेला नाही आणि आपणही अजून पूर्णपणे त्याचे झालेलो नाही. हे वेदनादायक असेल; पण त्याच्या परिपूर्ण दयेपासून आपल्याला दूर ठेवणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीपासून शुद्ध होण्यासाठी हे आवश्यक आहे (पाहा दैनंदिनी #20-21).
आपल्या आत्म्याचे आध्यात्मिक शुद्धीकरण होणे आवश्यक आहे, यावर चिंतन करा. आपण सर्वांनी हे शुद्धीकरण इथेच आणि आत्ताच स्वीकारावे, हे उत्तम. मग वाट का पाहायची? या शुद्धीकरणात पुढे जाण्याची तुमची इच्छा आहे का? आपल्या आत्म्याला देवाची ओढ लागावी आणि देवच आपली एकमेव आस असावा, यासाठी तुम्ही तयार आहात का? तसे असेल, तर तुम्ही देवाचा शोध घेत असताना आणि तुमची वाट पाहणाऱ्या दैवी दयेचा अनुभव घेत असताना जीवनातल्या इतर सर्व गोष्टी आपापल्या जागी बसतील.
हे प्रभू, कृपा करून माझा आत्मा सर्व प्रकारे शुद्ध कर. शुद्धिस्थानात होणारे माझे शुद्धीकरण मला इथे आणि आताच अनुभवू दे. माझा आत्मा तुझ्या ओढीने पूर्णपणे व्यापून जाऊ दे आणि माझ्या जीवनातील इतर सर्व इच्छा त्या ओढीपुढे फिक्या पडू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 25: अंतःकरणातील वेदना – दयेकडे नेणारी वाट
देवाशी तुमचे नाते अधिक गाढ होत जाईल, तसतसे तुम्हाला संघर्षाचे अनेक क्षण येतील, तसेच आध्यात्मिक सांत्वनाचेही अनेक क्षण लाभतील. आध्यात्मिक कोरडेपणाच्या आणि अंतःकरणातील वेदनेच्या क्षणांना घाबरू नका. ते आवश्यक आहेत; देव तुम्हाला पवित्रतेकडे ज्या मार्गाने नेतो, त्याचाच ते एक भाग आहेत. अशा क्षणी येशूकडे दृष्टी लावा. त्याला त्याच्या गौरवात पाहा आणि त्याच्या दयेची याचना करा (पाहा दैनंदिनी #22-23).
आज आपल्या आत्म्याकडे प्रामाणिकपणे पाहा. आपल्या अंतःकरणात जे काही अनुभवता, त्यावर चिंतन करा. विशेषतः, ज्याची जाणीव फक्त तुम्हालाच आहे, त्यावर चिंतन करा. तुम्हाला आत वेदना आणि दुःख जाणवतात का? ते तुमच्या स्वतःच्या पापाचे परिणाम असतील, तर ते तुम्हाला दिसत आहेत याचा आनंद माना. देव तुमचे शुद्धीकरण करत असल्यामुळे तुम्हाला असे वाटत असेल, तर हा आध्यात्मिक कोरडेपणा अनुभवू देण्याइतके तो तुमच्यावर प्रेम करतो, याचा आनंद माना. स्वर्गाकडे दृष्टी लावा आणि अंतःकरणात जे काही अनुभवता त्याबद्दल देवाचे आभार माना. कारण तुमच्या आत्म्यात देव उपस्थित आहे आणि तो तुम्हाला स्वतःकडे नेत आहे.
हे प्रभू, कधीकधी माझे अंतःकरण कोरडे आणि निर्जीव झाल्यासारखे वाटते. कधीकधी तू कुठे आहेस आणि माझ्याबरोबर आहेस की नाही, असा प्रश्न मला पडतो. अशा क्षणी आशा आणि तुझ्यावरचा भरवसा टिकवायला, आणि तुझ्यावरची श्रद्धा अधिक दृढ होण्याचा मार्ग म्हणून त्या क्षणांकडे पाहायला मला मदत कर. अशा वेळी तुझ्याकडे वळायला मला मदत कर, जेणेकरून तुझ्या दयेची दारे अधिकाधिक खुली होतील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 26: आपल्या अंतःकरणातील क्रूस ख्रिस्ताशी जोडणे
तुम्ही देवाच्या अधिक जवळ जाल तसे अधूनमधून तुम्हाला निरनिराळ्या भावना जाणवतील. काहींना देवाने आपल्याला नाकारल्यासारखे वाटेल. देव आपल्याला कधीच नाकारत नाही; पण नाकारले गेल्याची भावना अंतःकरणात खरोखर जाणवू शकते. त्यामुळे काही जण निराश होतात. आज किंवा पुढे कधी तुम्ही निराशेशी झुंजत असाल, तर घाबरू नका आणि निराशेला शरण जाऊ नका. त्या अनुभवात देवाला तुमच्याजवळ येऊ द्या आणि ते दुःख सोसताना त्याला तुमच्यासोबत राहू द्या (पाहा दैनंदिनी #23).
आजही आपल्या अंतःकरणात खोलवर पाहत राहा. तुम्हाला काय दिसते? स्वतःच्या आत डोकावणे वेदनादायक असेल, तर ही वेदना देवाकडे नेणारी वाट आहे, हे लक्षात ठेवा. हे समजायला कठीण जाऊ शकते आणि ही वाट खडतरही असू शकते; पण देवपित्याने पुत्रासाठी क्रुसाचा मार्ग निवडला. बाह्य कृतीतून आणि अंतःकरणातूनही आपल्या क्रुसाचा स्वीकार करून येशूने संपूर्ण मानवी स्वभाव आपल्या देवत्वाशी एकरूप केला. आज तुमचे दुःख तुमच्या पवित्रतेचे साधन आणि देवाशी तुमच्या ऐक्याचा स्रोत ठरो.
हे प्रभू, मी माझ्या अंतःकरणात खोलवर पाहत असताना, तू मला जसे पाहतोस तसे स्वतःकडे पाहायला मला मदत कर. माझ्या मनातल्या वेदना आणि दुःख समजून घ्यायला मला मदत कर. तू जसे केलेस, तसेच माझ्या अंतःकरणातील वेदना स्वेच्छेने तुझ्या क्रूसाशी जोडायला मला मदत कर. असे करताना, तू जगासाठी मिळवून दिलेली दैवी दया मला अनुभवता येऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.”
चिंतन 27: परीक्षांतून घडणारे सद्गुण
कधीकधी देव आपल्याला परीक्षांना सामोरे जावे लावतो. आपल्याला अधिक खंबीर करण्यासाठी आणि त्याच्यावरचे आपले प्रेम अधिक दृढ करण्यासाठी तो प्रेमाने असे करतो. तुम्हाला नेमके काय परीक्षेसारखे वाटते, ते पाहा. ही परीक्षा त्याच्याकडून आली आहे का आणि तिच्यातून त्याला कोणते चांगले फळ घडवायचे आहे, हे देवाला विचारा. प्रत्येक परीक्षेत आपल्याला अधिक खंबीर करण्याची शक्यता असते. जीवनात तुम्ही एखाद्या आंतरिक परीक्षेतून जात असाल, तर हे लक्षात ठेवा: इतर कोणत्याही क्षणापेक्षा याच क्षणी तुम्ही त्याच्यावर नव्याने भरवसा ठेवावा, अशी देवाची इच्छा आहे. तसे करावेसे वाटत नसले तरी तसे करा. आपली श्रद्धा, आशा आणि प्रेम वाढवण्याची सर्वांत मोठी संधी परीक्षांमधून मिळते (पाहा दैनंदिनी #24).
सध्या तुम्हाला कोणत्या सर्वांत कठीण परीक्षेला सामोरे जावे लागत आहे? ती कोणतीही असो, ती नेमकी ओळखा आणि येशूला ती समजते, हे लक्षात ठेवा. येशू या क्षणी तुमच्याकडे येत आहे आणि तुमच्यासोबत राहून, तुमच्या अंतःकरणात ही परीक्षा स्वीकारत आहे, यावर चिंतन करा. त्याचे सामर्थ्य परिपूर्ण आहे आणि प्रत्येक प्रसंगातून तो तुम्हाला मार्ग दाखवेल. या वाटचालीत तो तुमचे अंतःकरण अधिक दृढ श्रद्धेने, आशेने आणि प्रेमाने भरेल.
हे प्रभू, माझ्या जीवनातील परीक्षा ही तुझी कृपा आहे, हे मला माहीत आहे. त्या सोसताना कदाचित तसे वाटत नाही, पण ती तुझी कृपाच आहे. विशेषतः या बाबतीत मला मदत कर (तुमचा सध्याचा प्रार्थना-हेतू सांगा). ही परिस्थिती मी तुझ्या हाती सोपवतो आणि तुझ्या परिपूर्ण प्रेमाबद्दल व सामर्थ्याबद्दल तुझे आभार मानतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 28: तक्रार करण्याचे प्रलोभन
कधीकधी आपल्याला तक्रार करण्याचा मोह होतो. देवावर, त्याच्या परिपूर्ण प्रेमावर आणि त्याच्या परिपूर्ण योजनेवर शंका घेण्याचा मोह होतो, तेव्हा लक्षात ठेवा की ते केवळ एक प्रलोभन आहे, त्यापलीकडे काही नाही. देवाच्या प्रेमाबद्दल शंका घेण्याचा आणि त्यावर प्रश्न उपस्थित करण्याचा मोह होत असतानाच, देवावर नव्याने भरवसा ठेवा आणि स्वतःची कीव करणे सोडा. असे केल्याने तुम्हाला बळ मिळेल (पाहा दैनंदिनी #25).
या आठवड्यात तुम्ही सर्वांत जास्त कशाबद्दल तक्रार केली? कोणत्या गोष्टीमुळे तुम्हाला सर्वांत जास्त रागावावेसे वाटते किंवा चिडचिड होते? या मोहामुळे तुम्हाला स्वतःची कीव वाटू लागली आहे का? देवाच्या परिपूर्ण प्रेमावरील तुमचा विश्वास त्यामुळे डळमळीत झाला आहे का? या मोहावर चिंतन करा आणि प्रेमात व सद्गुणांत वाढण्याचे एक साधन म्हणून त्याकडे पाहा. अनेकदा आपल्या सर्वांत कठीण संघर्षातच पवित्रतेत वाढण्याचे सर्वांत प्रभावी साधन दडलेले असते.
हे प्रभू, जेव्हा मी तक्रार करतो, रागावतो आणि तुझ्या परिपूर्ण प्रेमाबद्दल शंका घेतो, त्याबद्दल मला खेद आहे. मी स्वतःची कीव करत बसलो, त्याबद्दलही मला खेद आहे. आज या भावनांतून बाहेर पडायला मला मदत कर, आणि या प्रलोभनांच्या क्षणी तुझ्यावर अधिक भरवसा ठेवायला व स्वतःला अधिक पूर्णपणे तुझ्या हाती सोपवायला मला शिकव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 29: सांत्वनाचे क्षण
आपण दररोज मनापासून देवाचा शोध घेत असलो, तर अगदी योग्य वेळी आपल्याला सांत्वनाचा एखादा क्षण लाभतो. अनपेक्षितपणे शांती किंवा आनंद मिळेल, एखादी नवी समज आणि धीर मिळेल, किंवा आपल्या जीवनात देव आहे एवढेच जाणवेल. अनुभव कोणताही असो, तुम्हाला लाभलेले सांत्वनाचे क्षण लक्षात ठेवा. असे क्षण आपल्याला रोज लाभत नाहीत; पण देव आपल्याबरोबर आहे याची आठवण करून देण्यासाठी ते आपल्याला अधूनमधून दिले जातात. विशेषतः अडचणींना तोंड देताना ते क्षण आठवा (पाहा दैनंदिनी #27).
आज त्या क्षणाचे चिंतन करा, जेव्हा तुम्हाला अगदी अलीकडे देवाची कृपा किंवा त्याच्याकडून सांत्वन अनुभवायला मिळाले. त्या अनुभवातून देव तुम्हाला काय सांगत होता? त्यावर मनन करा, त्या अनुभवासोबत थोडा वेळ शांतपणे घालवा, त्याबद्दल कृतज्ञ राहा आणि तो लक्षात ठेवा. अशा अनुभवांतून देवाला तुमच्याशी बोलू द्या आणि तो जे सांगतो ते कधीही विसरू नका.
हे प्रभू, माझ्यावर परिपूर्ण प्रेम केल्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. जेव्हा मला तुझी सर्वांत जास्त गरज असते, तेव्हा तू माझ्याजवळ येतोस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. त्या क्षणांचा आनंद नेहमी मनात जपायला आणि जीवन कठीण होते तेव्हा ते क्षण आठवायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 30: देवाची आज्ञा पाळणे
आज्ञापालन हा पवित्रतेचा एक महत्त्वाचा मार्ग आहे. आज्ञा न पाळल्यामुळे आदाम आणि हव्वा देवाच्या कृपेला मुकले; आज्ञापालनाने आपण पुन्हा देवाच्या कृपेत येतो. आज्ञा पाळणे कठीण असू शकते आणि त्यासाठी अंतःकरणातून ठाम निर्णय घ्यावा लागतो. येशूची आज्ञा पाळण्याच्या संधी शोधा, विशेषतः जेव्हा तसे करावेसे वाटत नाही तेव्हा. असे क्षण मोठ्या कृपेचे आणि मनपरिवर्तनाचे असतात (पाहा दैनंदिनी #28).
आज नम्र होण्याचा प्रयत्न करा. आज्ञाभंगाकडे नेणारा अहंकार नम्रतेनेच आपल्याला ओळखता येतो. अहंकारामुळे आपण हट्टाने पापात राहतो आणि देवाच्या विपुल दयेचा स्वीकार करण्यास नकार देतो. तुम्ही आपल्या पापाची नम्रपणे कबुली देता का आणि पश्चात्ताप करून त्या पापापासून दूर वळण्यास तयार आहात का, यावर चिंतन करा. अशा रीतीने, सर्व बाबतींत पित्याच्या इच्छेचे पूर्णपणे पालन करणाऱ्या आपल्या प्रभूचे आणि त्याच्या धन्य मातेचे अनुकरण तुम्हाला करता येईल.
हे प्रभू, तुझ्या दैवी दयेसमोर नम्र होण्यास मला मदत कर. त्या नम्रतेत मला केवळ माझे पापच नव्हे, तर तू बहाल करीत असलेली कृपा आणि दयाही दिसू दे, म्हणजे तू मला जे गौरवमय कृपाजीवन जगण्यास बोलावतोस, त्यात मी प्रवेश करू शकेन. तुझ्या प्रेमाच्या परिपूर्ण आज्ञा मी पाळाव्यात आणि अशा रीतीने तुझ्या दयेने मी भरून जावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 31: देवाचे अथांग स्वरूप
देवाचे मूळ स्वरूप आपण जाणू शकत नाही. तो आपल्या आकलनाच्या पलीकडे आहे; त्याचा थांग आपल्याला लागत नाही. पण आपल्या जीवनात आणि जगात तो जे करतो ते पाहून आपण त्याला ओळखू शकतो. त्याचे गुण पाहा. त्याची कार्ये पाहा. तुमच्या जीवनात आणि इतरांच्या जीवनात त्याने काय केले आहे ते पाहा. तो सर्वशक्तिमान आहे, त्याला सर्व काही माहीत आहे, तो सर्वांवर प्रेम करतो आणि जे काही चांगले आहे ते तो विपुल प्रमाणात देतो (पाहा दैनंदिनी #30).
आज देवाच्या अगम्य स्वरूपाचे आणि मूलतत्त्वाचे चिंतन करा. देवाची परिपूर्णता आपल्याला कधीच पूर्णपणे समजू शकत नाही, ही जाणीव म्हणजे त्याला अधिक जवळून ओळखण्याची पहिली पायरी आहे. आज आपल्या देवाच्या महान रहस्यापुढे नम्र व्हा. त्याच्या ज्या स्वरूपाला आपण स्पर्श करू शकत नाही, त्या स्वरूपाचा स्पर्श तुमच्या अंतःकरणाला होऊ द्या.
हे प्रभू, तू आणि तुझे मार्ग माझ्या आकलनाच्या पलीकडे आहात. तरीही तुझ्या दैवी उपस्थितीच्या गूढात मला तुझी ओळख होते. हे प्रभू, तुझ्या दैवी स्वरूपाचे चिंतन करताना मला तुझ्यावर अधिक गाढ प्रेम करण्यास मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 32: क्षमेतून प्रकट होणारी दया
आयुष्यभर इतरांच्या पापांमुळे तुम्हाला दुःख होईल. हे अटळ आहे. खरा विचार करण्यासारखा प्रश्न हा आहे की या दुःखाचे तुम्ही काय कराल. ते मनात धरून त्यावर सतत कुढत राहाल का? की क्षमा कराल? पण केवळ क्षमा करणे पुरेसे नाही. दैवी दयेला तुमच्या आत्म्यात अशा रीतीने प्रवेश करू द्या की तुम्ही क्षमा तर करालच, पण त्या दयेने तुमचे हृदय करुणेनेही भरून जाईल. देवाच्या दयेतून गाढ प्रेम करण्याची प्रेरणा घ्या. ज्यांनी तुम्हाला दुखावले आहे त्यांच्यासाठी प्रार्थना करा. असे केल्याने तुम्ही त्यांच्यापर्यंत देवाची कृपा पोहोचवाल. तुमच्या हृदयातून क्षमा वाहत जाऊन तुम्हाला दुखावणाऱ्यांच्या हृदयांपर्यंत पोहोचते, तेव्हा तुम्ही देवाची दया इतरांपर्यंत पोहोचवता (पाहा दैनंदिनी #31).
ज्यांनी तुमच्याविरुद्ध पाप केले आहे, त्यांच्यापर्यंत येशूच्या हृदयातील करुणा पोहोचवण्याच्या तुमच्या पाचारणावर नम्रपणे चिंतन करा. हे एक उदात्त पाचारण आहे आणि त्यासाठी मनापासूनचे समर्पण व गाढ प्रेम आवश्यक आहे. पण स्वातंत्र्य मिळवण्याचा हाच एकमेव मार्ग आहे, आणि याच मार्गाने देवाची दया तुमचाही आत्मा भरून टाकेल.
हे प्रभू, ज्यांनी माझ्यावर अन्याय केला त्या सर्वांना आज मी क्षमा करण्याचे ठरवतो. दयेच्या या कृतीने माझे मन, हृदय, प्रबळ आवेग, भावना आणि माझ्या आत्म्याचा कण न् कण भरून जाऊ दे. सर्वांवर असलेले तुझे परिपूर्ण आणि अमर्याद प्रेम माझ्याद्वारे त्यांच्यापर्यंत पोहोचू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 33: शुद्धीकरण करणारी दया
कल्पना करा की देव तुमच्या आत्म्याकडे जसा पाहतो, तसाच तो तुम्हालाही पाहता आला, तर तुम्हाला काय दिसेल? देव तुमच्या आत्म्याकडे कसा पाहत असेल? तुम्ही त्याचे अनमोल लेकरू आहात, हे तो नक्कीच पाहतो आणि तो तुमच्याकडे अपार प्रेमाने पाहतो. पण तो तुमचे पापही पाहतो, अगदी क्षुल्लक पापसुद्धा. त्याच्या धगधगत्या प्रेमाने तुमच्या अंतरंगातील ही पापे, इतकेच नव्हे तर अगदी लहानशी उणीवही, दूर झाली पाहिजे. देवाची दया आपले शुद्धीकरण करते तेव्हा ते शुद्धीकरण आध्यात्मिकदृष्ट्या फार ‘वेदनादायक’ ठरते. पण हे शुद्धीकरण आवश्यक आहे आणि ते आपल्याला मुक्त करते. हे शुद्धीकरण आत्ताच किंवा शुद्धिस्थानात झाले पाहिजे. देवाच्या दयाळू प्रेमाने होणारे शुद्धीकरण आत्ताच स्वीकारा; तुम्हाला त्याचा पश्चात्ताप होणार नाही (पाहा दैनंदिनी #36).
आज यावर चिंतन करा: तुमच्या आत्म्यातील प्रत्येक पाप आणि अगदी लहानात लहान दोषही दूर करून तुम्हाला शुद्ध करण्यासाठी देवाचे प्रेम तुमच्यापर्यंत येते. ही देवाच्या विपुल दयेची कृती आहे, हे ओळखा. या शुद्धीकरणाची गोड वेदना अनुभवण्यास तयार राहा आणि ती टाळण्यासाठी पळ काढू नका. तुमच्या शुद्धीकरणाने आपल्या प्रभूचे हृदय अपार आनंदाने भरून जाते!
हे प्रभू, माझा आत्मा तुला जसा दिसतो, तसा तो मलाही पाहता यावा म्हणून मला मदत कर. तुझ्या दयाळू दृष्टीने माझे प्रत्येक पाप धुऊन जावे, यासाठी मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, करुणेने माझ्या जीवनातील पाप दूर कर आणि त्याची जागा तुझ्या दयेने भरून टाक. मी तुझ्यापासून कधीही दूर पळू नये म्हणून मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 34: केवळ देवातच समाधान
जगातल्या क्षणभंगुर गोष्टींनी आपल्याला समाधान मिळते, असे मानण्याच्या सापळ्यात आपण जीवनात कितीतरी वेळा अडकतो. आपल्या पापांमुळेही आपल्याला समाधान मिळते, असा आपला भ्रम होऊ शकतो. आणि विचित्र असे की, त्यांतून एक प्रकारचे तात्पुरते समाधान खरोखरच मिळते. पण हे ‘समाधान’ उथळ आणि फसवे असते. देवाशिवाय इतर कशानेही आपल्या आत्म्याचे समाधान होत नाही, याची खोल जाणीव जेव्हा आपल्याला होईल, तेव्हा आपल्याला आशीर्वाद मिळेल आणि खरे समाधान केवळ त्याच्यातच शोधण्याकडे आपले मन वळेल. त्याच्या दयेची खोलवर जाणीव झाल्यानेच हे घडते (पाहा दैनंदिनी #42).
देवाच्या दयेने तुमचे मन तृप्त व्हावे, अशी तुम्हाला आस आहे का? तुम्ही दररोज त्याची दया मिळवण्याचा प्रयत्न करता का? तुमच्या अंतःकरणातील इच्छांवर चिंतन करा. तुम्हाला कशाची आस आहे? आज देवाच्या कृपेला तुम्हाला अहितकारक व अविवेकी आसक्ती आणि इच्छांपासून मुक्त करू द्या, जेणेकरून तुमच्या मनाला केवळ देवाचीच आस लागेल.
हे प्रभू, तुझ्या विपुल दयेसह माझ्याकडे ये आणि या क्षणभंगुर जगाच्या इच्छांपासून मला मुक्त कर. सर्व गोष्टींपेक्षा तुझीच आस मला लागावी आणि त्या आसेत तुझ्या दैवी प्रेमाने मी पूर्णपणे भारून जावे, यासाठी मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 35: प्रभूच्या दुःखसहनाची जाणीव
आपल्या प्रभूचे दुःखसहन तुम्हाला समजते का? त्याच्या यातनांची जाणीव तुम्हाला तुमच्या आत्म्यात होते का? सुरुवातीला असे वाटू शकते की ही जाणीव नकोशी आहे. पण आपल्या प्रभूच्या यातना आणि त्याचे दुःखसहन अंतःकरणात जाणवणे ही मोठी कृपा आहे. त्याच्या दुःखाची जाणीव झाल्यावर आपण त्याला सामोरे गेले पाहिजे आणि ते आपलेच मानून स्वीकारले पाहिजे. त्याच्या यातना आपण स्वतःच्या जीवनात अनुभवल्या पाहिजेत. असे करताना आपल्याला उमगू लागते की त्याचे दुःख म्हणजे दैवी प्रेम आणि दयाच होय. त्याच्या आत्म्यातील ज्या प्रेमाने सर्व यातना सहन केल्या, तेच प्रेम आपल्यालाही सर्व काही प्रेमाने सहन करण्याचे बळ देते, हे आपल्याला जाणवते. प्रेम सर्व काही सहन करते आणि सर्वांवर विजय मिळवते. या पवित्र आणि शुद्ध झालेल्या प्रेमाने तुमचे संपूर्ण अस्तित्व व्यापून जाऊ द्या, म्हणजे जीवनात जे काही तुमच्यासमोर येईल ते तुम्हाला प्रेमाने सहन करता येईल (पाहा दैनंदिनी #46).
आज क्रूसावरील येशूकडे नजरेने पाहा. प्रेमाच्या त्या परिपूर्ण बलिदानाकडे पाहा. तुमच्यावरच्या प्रेमापोटी स्वेच्छेने सर्व काही सहन करणाऱ्या आपल्या देवाकडे पाहा. दुःखात आणि बलिदानात प्रकट होणाऱ्या प्रेमाच्या या महान रहस्याचे चिंतन करा. ते समजून घ्या, स्वीकारा, त्यावर प्रेम करा आणि ते आपल्या जीवनात जगा.
हे प्रभू, तुझा क्रूस हे बलिदानी प्रेमाचे परिपूर्ण उदाहरण आहे. आजवर जगाला ज्ञात झालेल्या प्रेमाचे हे सर्वांत निर्मळ आणि उदात्त रूप आहे. हे प्रेम समजून घेण्यास आणि हृदयात स्वीकारण्यास मला मदत कर. तुझे प्रेमाचे परिपूर्ण बलिदान स्वीकारताना, माझ्या प्रत्येक कृतीतून आणि माझ्या संपूर्ण अस्तित्वातून ते प्रेम जगण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 36: आध्यात्मिक मैत्रीतून प्रकट होणारी दया
कधीकधी जीवन कठीण वाटते. आपले आध्यात्मिक जीवन कोरडे वाटू शकते किंवा त्याचा भार पेलवत नाही असे वाटू शकते. आपल्या पापांवर मात करणे आपल्या आवाक्याबाहेरचे वाटू शकते. देवाशी आपले नाते जोपासणेही फार कठीण वाटू शकते. पण हे सारे अनुभव कृपेची देणे आहेत; ते आपल्याला देवाचा आणि त्याच्या दयेचा अधिक आस्थेने शोध घेण्यास बोलावतात. आपल्याला गरज असते तेव्हा इतरांमार्फत देव आपल्याला मैत्री आणि मार्गदर्शन देतो; हीदेखील त्याची कृपाच आहे. इतरांमध्ये येशूला शोधा. तो तुमच्या जीवनात ज्या व्यक्तींना आणतो, त्यांच्यामार्फत त्याच्या हृदयाला तुमच्या हृदयापर्यंत पोहोचू द्या. देव केवळ संतामध्येच नव्हे, तर पाप्यामध्येही आहे. प्रत्येक आत्म्यात देवाची उपस्थिती शोधण्याचा प्रयत्न करा (पाहा दैनंदिनी #53).
देवाने तुमच्या जीवनात आणलेल्या व्यक्तींविषयी आज चिंतन करा. आपल्या कुटुंबापासून सुरुवात करा, पण तुम्हाला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीचाही विचार करा. काही जण तुम्हाला एकदाच भेटतील, तर काही जण रोज भेटतील. त्या प्रत्येकामध्ये देव वास करतो, हे लक्षात ठेवा. प्रत्येक व्यक्तीत देवाला भेटण्याचा तुम्ही प्रयत्न करता का? वरवर दिसते त्यापलीकडे पाहून त्यांच्यामध्ये वास करणाऱ्या देवाला शोधण्याचा प्रयत्न करा. तो तुम्हाला दिसला, की भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीत तुम्हाला कितीतरी अधिक आनंद सापडेल.
हे प्रभू, तू आमच्यापैकी प्रत्येकाकडे येशील आणि आमच्यामध्ये वास करशील, असे तू वचन देतोस. मला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीत तुझ्या दैवी उपस्थितीचा सतत शोध घेण्यास मला मदत कर. माझ्या कुटुंबीयांमध्ये, मित्रमैत्रिणींमध्ये, कामाच्या ठिकाणी भेटणाऱ्या लोकांमध्ये आणि माझ्या समाजातील लोकांमध्ये तुला शोधण्यास मला मदत कर. वाटेत सहज भेटणाऱ्या अनोळखी व्यक्तीत आणि माझ्या सभोवतालच्या प्रत्येक आत्म्यात तुला पाहण्यास मला मदत कर. त्यांच्यामध्ये तू मला सापडत असताना, त्यांच्यामध्ये असलेल्या तुझ्यावर प्रेम करण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 37: नम्रता, साधेपणा आणि प्रामाणिकपणा
आज तीन शब्दांवर चिंतन करूया: नम्रता, साधेपणा आणि प्रामाणिकपणा. नम्र जीव देवाला पाहतात आणि ओळखतात, कारण गरजेच्या वेळी ते स्वतःवर विसंबून राहत नाहीत. देवच सर्वस्व आहे आणि त्याच्याविना आपण काहीच नाही, हे ते जाणतात. साध्या मनाचे लोक जीवनातील गुंतागुंतीत अडकत नाहीत. लक्ष विचलित करणाऱ्या असंख्य गोष्टी बाजूला सारून ते लहान मुलासारख्या विश्वासाने देवावर विसंबून जगू शकतात. प्रामाणिक माणसे सत्यनिष्ठ असतात; त्यांची अंतःकरणे आणि हेतू निर्मळ असतात. तुमच्या ख्रिस्ती जीवनप्रवासात प्रामाणिक आणि सत्यनिष्ठ राहा; मग तुमच्या जीवनात जे काही देवाकडून आलेले नाही, त्या सर्वांवर तो मात करील (पाहा दैनंदिनी #55).
आज या तीन देणग्यांवर चिंतन करा: नम्रता, साधेपणा आणि प्रामाणिकपणा. तुमच्या जीवनात हे गुण कितपत दिसून येतात? यांपैकी एखादा गुण आचरणात आणणे तुम्हाला सर्वांत कठीण वाटत असेल, तर त्यावर थोडा वेळ शांतपणे विचार करा. देवाच्या दयेसाठी आपले हृदय उघडा आणि त्याला तुमच्याशी बोलू द्या.
हे प्रभू, नम्रता, साधेपणा आणि प्रामाणिकपणा ही देणे स्वीकारण्यासाठी मी माझे अंतःकरण उघडतो. यांपैकी प्रत्येक गुण ही तू मला देऊ इच्छित असलेली अनमोल देणगी आहे, हे ओळखण्यास मला मदत कर. माझ्या बुद्धीला त्यांचे मोल उमगो आणि माझ्या इच्छाशक्तीने त्यांचा स्वीकार करावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 38: आपले दैनंदिन कर्तव्य
काही जणांना आपले जीवन नीरस आणि एकसुरी वाटते. दिवसेंदिवस तेच ते चालू असते. कधीकधी आपण काहीतरी नवीन, उत्साहवर्धक अनुभव शोधतो. पण जीवनातील साध्यासुध्या, पुन्हा पुन्हा कराव्या लागणाऱ्या एकसुरी गोष्टींतून जाताना आपण रोज कृपेची सोबत स्वीकारली, तर जीवन नेहमीच नवे आहे, हे आपल्याला उमगेल. प्रत्येक अनुभव हा एक नवा क्षण आणि एक नवी कृपा आहे. आपल्या दैनंदिन कर्तव्यांचा आपल्याला कधीच कंटाळा येणार नाही, कारण प्रत्येक क्षणी देव जिवंतपणे आणि नव्याने कार्य करत आहे, सर्व काही फलदायी आणि सुंदर करत आहे, हे आपल्याला दिसेल. आपण देवाच्या कृपेत आणि दयेत जगतो तेव्हा अगदी लहानसहान आणि रोज पुन्हा पुन्हा कराव्या लागणाऱ्या कामांतही आपल्याला आनंद आणि उत्साह सापडतो. ही दयाच आपल्याला प्रत्येक दिवसाच्या प्रत्येक क्षणी जीवनावर प्रेम करण्यास समर्थ बनवते (पाहा दैनंदिनी #62).
तुमच्या रोजच्या कर्तव्यांवर चिंतन करा. रोज अशी काही कामे असतात का, ज्यांचा विचार करताच धडकी भरते? काही कामे अशी वाटतात का, की ती करून थकायला होते आणि त्यांची दखलही कोणी घेत नाही? प्रत्येक दिवसाच्या प्रत्येक क्षणी आपला प्रभू तुमच्यासोबत चालत आहे, अशी कल्पना करा. काम लहान असो वा मोठे, प्रत्येक कामात तो तुमच्यासोबत आहे हे पाहा. तुमची प्रत्येक कृती देवावरील प्रेमाची अभिव्यक्ती बनू शकते, हे लक्षात ठेवा. असे घडू लागले की तुम्हाला जीवनात अधिक आनंद सापडू लागेल.
हे प्रभू, माझ्या रोजच्या वाटचालीत तू माझ्याबरोबर राहावेस, अशी मी तुला विनंती करतो. माझ्या प्रत्येक लहानमोठ्या कर्तव्यात मी तुला आमंत्रित करतो. माझे प्रत्येक लहानमोठे काम तुला अर्पण केलेली प्रेमाची जिवंत भेट ठरावे, यासाठी मला मदत कर. त्या प्रेमातून तुझी दया आनंदाने अनुभवण्यास आणि त्या दयेत जगण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 39: आध्यात्मिक सांत्वन हरपणे
आपण येशूचे अनुयायी आहोत, म्हणून आपण जे काही करतो त्यात आपल्याला सतत दिलासा आणि सांत्वन मिळायला हवे, अशा समजुतीच्या सापळ्यात पडणे सोपे आहे. हे खरे आहे का? एका अर्थाने हो, तर दुसऱ्या अर्थाने नाही. आपण नेहमी देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागलो आणि तसे वागत आहोत याची आपल्याला जाणीव असली, तर एका अर्थाने आपल्याला सतत सांत्वन लाभेल. पण कधीकधी देव प्रेमापोटी आपल्या आत्म्याकडून सर्व आध्यात्मिक सांत्वन काढून घेतो. देव आपल्यापासून दूर आहे असे आपल्याला वाटू शकते. आपण गोंधळून जाऊ शकतो, दुःखी होऊ शकतो किंवा अगदी निराशही होऊ शकतो. पण हे क्षण म्हणजे आपण कल्पना करू शकू अशा सर्वांत मोठ्या दयेचे क्षण असतात. देव दूर आहे असे वाटते तेव्हा, ही अवस्था पापामुळे आलेली नाही याची खात्री करण्यासाठी आपण नेहमी आपल्या सदसद्विवेकबुद्धीच्या प्रकाशात आत्मपरीक्षण केले पाहिजे. आपल्या विवेकाला पापाची टोचणी नाही, हे स्पष्ट झाल्यावर, देवाचे सान्निध्य जाणवत नसले आणि आध्यात्मिक सांत्वन मिळत नसले, तरी आपण आनंद मानावा. का? कारण आपल्याला काहीही वाटत असले, तरी देव आपल्याला आज्ञापालन करण्यास आणि देवावर व आपल्या बांधवांवर प्रेम करण्यास आमंत्रित करतो. ही त्याच्या दयेची कृती आहे. तत्काळ सांत्वन जाणवत नसतानाही आपल्याला प्रेम करण्याची आणि सेवा करण्याची संधी मिळते. यामुळे आपले प्रेम दृढ होते आणि आपण देवाच्या निर्मळ दयेशी अधिक घट्ट जोडले जातो (पाहा दैनंदिनी #68).
मन खिन्न झाले किंवा आपण व्याकुळ झालो की लगेच देवापासून दूर वळण्याचा जो मोह होतो, त्यावर चिंतन करा. प्रेम करावेसे वाटत नसतानाही प्रेम करण्याची संधी म्हणून या क्षणांकडे पाहा आणि ते क्षण देणगी म्हणून स्वीकारा. दयेच्या कृपेने आपले रूपांतर व्हावे आणि दयेचे सर्वांत निर्मळ रूप आपल्या जीवनात प्रकट व्हावे, यासाठी या संधी आहेत.
हे प्रभू, माझ्या भावना कशाही असल्या, तरी तुझ्यावर आणि तू माझ्या जीवनात आणलेल्या प्रत्येक व्यक्तीवर प्रेम करण्याची मी निवड करतो. इतरांवर प्रेम करताना मला मोठे सांत्वन लाभले, तर मी तुझे आभार मानतो. इतरांवर प्रेम करणे कठीण, कोरडेपणाचे आणि वेदनादायक ठरले, तरी मी तुझे आभार मानतो. हे प्रभू, माझे प्रेम शुद्ध कर, जेणेकरून त्यातून तुझी दैवी दया अधिक खऱ्या स्वरूपात प्रकट होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४०: आपल्या प्रभूच्या हृदयात प्रवेश
धुळीचा एखादा कण किंवा वाळूचा एखादा दाणा बहुतेक वेळी फारसा महत्त्वाचा वाटत नाही. अंगणात किंवा घराच्या फरशीवर पडलेल्या अशा एखाद्या कणाकडे कोणाचेही लक्ष जात नाही. पण तोच कण किंवा दाणा डोळ्यात गेला, तर तो लगेच जाणवतो. का? कारण डोळा अतिशय संवेदनशील असतो. आपल्या प्रभूच्या हृदयाचेही तसेच आहे. आपले अगदी लहानसे पापही त्याच्या नजरेतून सुटत नाही. अनेकदा आपली गंभीर पापेसुद्धा आपल्याला दिसत नाहीत, पण आपल्या प्रभूला सर्व काही दिसते. त्याच्या दैवी दयेने भरलेल्या हृदयात प्रवेश करायचा असेल, तर आपल्या आत्म्यातील पापाच्या अगदी लहान कणावरही त्याच्या दयेचे किरण पडू दिले पाहिजेत. तो हे सौम्यपणे आणि प्रेमाने करील. आपण त्याच्या दयेला आपल्या अंतःकरणात जागा दिली, तर आपल्या अगदी लहान पापांचेही परिणाम पाहण्यास आणि अनुभवण्यास तो आपल्याला मदत करील (पाहा दैनंदिनी #71).
आज तुमच्या आत्म्यात डोकावून पाहा आणि स्वतःला विचारा: अगदी लहानशा पापाचीही मला किती जाणीव आहे? त्याच्या दयेचा प्रकाश तुमच्या अंतरंगात पडून तिथे जे काही आहे ते उजळून निघू देता का? येशूला जे इतके स्पष्ट दिसते ते तुम्ही त्याला तुमच्यासमोर उघड करू दिले, तर ती जाणीव तुम्हाला आनंद देईल.
हे प्रभू, माझी प्रार्थना अशी आहे की तुझ्या दैवी दयेने माझा आत्मा इतका भरून जावा की माझ्या अंतरी जे काही आहे ते मला तुझ्या दृष्टीने पाहता यावे. तुझ्या कोमल आणि करुणामय हृदयाबद्दल आणि माझ्या जीवनातील अगदी लहानसहान गोष्टींकडेही तू लक्ष देतोस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. ज्या पापांवर मला मात करायची आहे, त्यांपैकी अगदी लहान पापांकडेही तू लक्ष देतोस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४१: भावना विरुद्ध श्रद्धा
कधीकधी सत्यातून आपल्याला फारसे सांत्वन मिळत नाही असे वाटते. असे म्हणणे विचित्र वाटू शकते. पण स्वतःशी प्रामाणिक राहून पाहिले, तर असे काही प्रसंग असतात जेव्हा आपल्याला जे वाटते ते खरे नाही हे माहीत असूनही आपण मनातून दुःख सोसतो. उदाहरणार्थ, देव आपल्याबरोबर आहे आणि आपल्यावर प्रेम करतो याची आपल्याला खात्री असते; तरी एखाद्या वेळी तसे जाणवत नाही किंवा तसा अनुभव येत नाही. आपले जीवन देवाच्या हाती आहे हे आपल्याला पक्के माहीत असते; तरी तो आपल्या जीवनात कुठेच नाही असे आपल्याला वाटू शकते. आपल्याला जे माहीत आहे आणि जे जाणवते किंवा अनुभवास येते, यांतील हा भासणारा विरोध मनात मिटवणे कठीण जाऊ शकते. पण हा भासणारा विरोध अनुभवणे ही एक कृपा आहे. कारण देवाचे सान्निध्य आपल्याला जाणवत नाही किंवा त्याहूनही वेदनादायक म्हणजे देवाने आपल्याला नाकारले आहे असे वाटते, त्या क्षणी पवित्रतेत वाढण्याची एक विलक्षण संधी आपल्याला मिळते. का? कारण श्रद्धा ही भावनांवर नव्हे, तर सत्याच्या जाणिवेवर आधारलेली असते. प्रत्येक बाबतीत सत्य जाणणे, त्या सत्यावर विश्वास ठेवणे आणि अंतरी काहीही वाटले किंवा अनुभवास आले, तरी त्या सत्याप्रमाणे जगणे, हीच श्रद्धा आहे. हे समजून घेणे कठीण असले, तरी परिपूर्णतेत आणि पवित्रतेत वाढायचे असेल, तर आपण या सत्यावर विश्वास ठेवून ते मनापासून स्वीकारले पाहिजे (पाहा दैनंदिनी #77).
तुमच्या भावनांशी विसंगत वाटणाऱ्या आपल्या श्रद्धेतील सत्यांवर चिंतन करा. तुम्ही कशावर विसंबून राहाल? श्रद्धेतून जे उमगते त्यावर? की तुमच्या भावनांना दिशा देणाऱ्या गोष्टीवर? दिशाभूल करणाऱ्या भावनांमध्ये बदल घडवण्याचा सर्वोत्तम मार्ग म्हणजे देवाने जे काही सांगितले आणि प्रकट केले आहे, त्या सर्वांवर अंतःकरणपूर्वक श्रद्धा ठेवणे. असा श्रद्धेचा निर्णय घ्या आणि तुमच्या अंतरंगातील सर्व भावना व अनुभवांना देव त्याच्या योग्य वेळी नवी दिशा देऊ दे. त्याच्यावर विश्वास ठेवा!
हे प्रभू, माझ्या जीवनात मला जे जाणवते आणि जे अनुभवास येते, ते आज मी तुला अर्पण करतो. विशेषतः, मी तुला हे अर्पण करतो (प्रार्थनेचा हेतू सांगा). तुझ्यावर विसंबून राहण्यास आणि तू जे काही सांगितले आहेस त्यातून मार्गदर्शन घेण्यास मला मदत कर. तुझ्या सत्याला माझ्या जीवनात प्रवेश देण्यास मला मदत कर, जेणेकरून ते मला उद्धार देईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४२: अन्यायकारक वागणूक प्रायश्चित्त म्हणून अर्पण करणे
जीवनात अनेकदा आपल्याला अन्यायाची वागणूक मिळते. अशा वेळी प्रतिकार करावा, स्वतःचा बचाव करावा आणि न्याय मिळवावा, अशी आपली पहिली प्रतिक्रिया असते. पण येशूने असे केले का? नाही, तो मौन राहिला आणि आपल्या पापांच्या प्रायश्चित्तासाठी बलिदान म्हणून त्याने सर्व अन्याय स्वीकारला. तो स्वतः न्यायी असूनही त्याने सगळा अन्याय स्वतःवर घेतला. असे करून त्याने दोन गोष्टी केल्या. पहिली म्हणजे, त्याने हा अन्याय पापांच्या प्रायश्चित्तासाठी अर्पण करून पित्याच्या न्यायाची मागणी पूर्ण केली. हे आपल्या श्रद्धेचे सर्वांत मध्यवर्ती आणि गहन रहस्य आहे. दुसरी म्हणजे, तो आपल्याला त्याच्या उदाहरणाचे अनुसरण करायला बोलावतो. त्याचे अनुसरण करताना अन्यायाची वागणूक स्वीकारून तिला दयेने आणि क्षमेने उत्तर देण्याचे आमंत्रण आपल्याला मिळते. यासाठी मोठे मनोबल आणि प्रेम लागते. पण अन्यायामुळे आपल्याला भोगावे लागणारे दुःख आपण ख्रिस्ताच्या दुःखाशी जोडू शकलो, तर प्रतिकार करून या जगात न्याय मिळाल्याचे क्षणिक समाधान पदरी पाडून घेण्यापेक्षा आपण अधिक जीव देवाकडे आणू शकू (पाहा दैनंदिनी #81).
तुमच्याशी कोणत्या बाबतीत क्रूरपणे आणि अन्यायाने वागण्यात आले आहे? ज्यामुळे तुम्हाला सर्वांत जास्त वेदना झाल्या, त्यावर मनन करा. हे दुःख म्हणजे जगाच्या पापांचे प्रायश्चित्त करण्याची तुम्हाला मिळालेली संधी आहे, हे जाणून घ्या. तुमच्या वेदना ख्रिस्ताच्या दुःखाशी जोडल्याने तुम्ही देवासाठी अनेक आत्मे जिंकू शकता. हेच आपल्या मुक्तीचे रहस्य आहे. या रहस्यात सहभागी होण्याचे, ते आपल्या जीवनात जगण्याचे आणि प्रेमाचे बलिदान म्हणून देवाला अर्पण करण्याचे आमंत्रण आपल्याला आहे. आजच त्या दिशेने एक पाऊल टाका आणि तुमच्या वेदना दयेत कशा विरघळून जातात ते पाहा.
हे प्रभू, आज मी माझ्या मनाच्या जखमा, माझ्या वेदना आणि माझे सारे दुःख तुला अर्पण करतो. विशेषतः, जीवनात मी सोसलेले अन्याय तुला अर्पण करतो. माझ्या हृदयातली सारी कटुता दूर कर आणि तिच्या जागी तुझी दैवी दया भर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 43: संकटात धीर धरणे
देवाच्या दृष्टीने कोणती गोष्ट अधिक मोलाची आहे? हाती घेतलेल्या प्रत्येक कामात यश मिळवणे, की जीवनातील प्रत्येक संकट धीराने आणि शांतपणे सोसणे? या प्रश्नाचे उत्तर देणे अनेकांना कठीण जाईल आणि दोन्ही गोष्टी निवडाव्याशा वाटतील. देवाची इच्छा पूर्ण करण्याचा आणि त्याला आपल्याकडून जे काही हवे आहे ते करण्याचा आपण निश्चय केला, तर देवाच्या राज्यासाठी ते फार मोलाचे ठरेल, हे सहज लक्षात येते. पण एखाद्या कठीण प्रसंगाला तोंड देताना धीर धरावा आणि मनाची शांती राखावी, असेच देव आपल्याला सांगत असेल तर? हे फार मोलाचे आहे का? होय, हे सर्वांत मोलाचे आहे, कारण धीराने संकटे सोसण्यास शिकत असताना आपण खऱ्या अर्थाने पवित्र होत जातो (पाहा दैनंदिनी #86).
दररोज तुम्हाला सर्वांत कठीण काय वाटते? कोणत्या गोष्टीमुळे तुमच्या संयमाची सर्वांत जास्त परीक्षा होते? ही परीक्षा जीवनातील आनंद आणि समाधान मिळवण्याच्या मार्गातला ‘अडथळा’ आहे, असे तुम्हाला वाटते का? तसे असेल, तर तिच्याकडे वेगळ्या दृष्टीने पाहण्याचा प्रयत्न करा. प्रत्येक अडचण ही सद्गुण जोपासण्याची, विशेषतः स्वतःचा संयम वाढवण्याची संधी आहे, असे पाहण्याचा प्रयत्न करा. हा सद्गुण वाढत जातो तेव्हा ख्रिस्ताच्या हृदयाला आनंद होतो आणि त्याच्या राज्यासाठी त्याचे मोल सर्वाधिक आहे.
हे प्रभू, ज्या गोष्टी मला सर्वांत कठीण वाटतात, त्या मी तुझ्या हाती सोपवतो. त्यांच्यासाठी मी तुझे आभार मानतो. इतर कशाहीपेक्षा त्याच मला पवित्रतेत वाढायला अधिक मदत करतील, असा माझा विश्वास आहे. विशेषतः मी तुला अर्पण करतो (तुमची एखादी वैयक्तिक अडचण सांगा). हे प्रभू, माझे हे अर्पण स्वीकार आणि त्याचे रूपांतर प्रेमात व दयेत करण्याची कृपा मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 44: प्रभूची नजर भीती घालवते
आपला प्रभू रात्रंदिवस तुमच्याकडे परिपूर्ण प्रेमाने आणि मायेने पाहतो, हे तुम्हाला माहीत आहे का? तुमच्या जीवनातील प्रत्येक लहानसहान गोष्ट त्याला माहीत आहे आणि प्रत्येक प्रसंगातून जाताना तो तुमच्यासोबत चालतो, हे तुम्हाला माहीत आहे का? यावर विश्वास ठेवणे कठीण वाटू शकते, कारण त्याचा आवाज आपल्याला कानांनी ऐकू येत नाही, तो आपल्या डोळ्यांना दिसत नाही आणि आपण त्याला हातांनी स्पर्श करू शकत नाही. पण त्याची आपल्याशी असलेली जवळीक आपल्या इंद्रियांना जाणवणाऱ्या जवळिकीपेक्षा कितीतरी गहिरी आहे. तो आपल्या आत्म्याच्या अंतरंगात पाहतो आणि आपल्यावर प्रेम करतो. त्याच्या प्रेमळ नजरेला आपण आपल्या अंतःकरणात जागा दिली, तर ती आपल्या जीवनातील सारी भीती घालवेल (पाहा दैनंदिनी #90).
तुम्हाला सर्वांत जास्त भीती कशाची वाटते? कोणती गोष्ट तुम्हाला सर्वांत जास्त अस्वस्थ करते? आज तुमच्या भीतीचे कारण ओळखण्याचा प्रयत्न करा. ते उमगले की लक्षात ठेवा: आपल्या दयाळू प्रभूने हे सारे आधीच पाहिले आहे. तुमची परिस्थिती त्याला माहीत आहे आणि तो तुमच्याकडे प्रेमाने पाहतो. महत्त्वाचे हे की तुम्हीही येशूकडे नजर वळवावी, आपल्या आत्म्याच्या अंतरंगात त्याचा चेहरा शोधावा आणि त्याच्याकडे प्रेमाने पाहावे. अशा रीतीने प्रभूकडे एकाग्रतेने पाहताना, मनावरचे सारे ओझे सोडून देण्यासाठी लागणारे धैर्य तुम्हाला मिळेल आणि त्याची कृपा तुम्हाला उंच भरारी घेऊ देईल.
हे प्रभू, मला माझ्या सगळ्या भीतींवरून नजर हटवायला मदत कर. त्याऐवजी तुझी प्रेमळ नजर शोधायला आणि तुझ्यापासून नसलेले सारे काही त्या नजरेने दूर होऊ द्यायला मला मदत कर. हे प्रभू, माझ्या आत्म्यात वसणारा तुझा तेजस्वी आणि सुंदर चेहरा मला पाहता आला, तर प्रत्येक प्रसंगी मला सांत्वन आणि दिलासा मिळेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 45: पवित्र प्रभुभोजन
कधीकधी मिस्साला जावेसे वाटत नाही किंवा परमपवित्र संस्कार ग्रहण करण्यासाठी पुढे जाताना आपले चित्त फार विचलित झालेले असते. अशा वेळी पवित्र आज्ञापालनाने वागणे हा कदाचित सर्वांत चांगल्या मार्गांपैकी एक आहे. तुम्ही दर रविवारी आणि प्रत्येक पवित्र सणाच्या दिवशी पवित्र प्रभुभोजन घ्यावे, अशी येशूची इच्छा आहे, कारण तुम्हाला त्याची गरज आहे हे त्याला माहीत आहे. तुम्हाला आनंद प्राप्त होण्यासाठी हे स्वर्गीय अन्न आवश्यक आहे, हे त्याला माहीत आहे. या देणगीत तो स्वतःला तुम्हाला मुक्तपणे आणि संपूर्णपणे देतो. आणि तुमच्याच भल्यासाठी पवित्र मिस्साला उपस्थित राहण्याची आज्ञा तो तुम्हाला देतो (पाहा दैनंदिनी #105).
आज पवित्र मिस्साच्या देणगीकडे पाहण्याचा तुमचा दृष्टिकोन कसा आहे, यावर चिंतन करा. तुम्ही नियमितपणे मिस्साला जाता का? म्हणजे, एकदाही न चुकता? तुम्ही आपल्या प्रभूची आज्ञा पूर्णपणे पाळता का? आणि मिस्साला गेल्यावर तुम्ही त्यात कशा प्रकारे सहभागी होता? तुम्ही प्रार्थना करता का, प्रभूचा शोध घेता का आणि त्याला आपल्या आत्म्यात येण्याचे आमंत्रण देता का? पवित्र कम्युनियन स्वीकारल्यानंतर तुम्ही गुडघे टेकून मनापासून प्रार्थना करता का? या पवित्र देणगीबद्दल आपण कितीही कृतज्ञता व्यक्त केली, तरी ती कमीच आहे. पुढच्या वेळी पवित्र कम्युनियन स्वीकारताना, ते तुम्हाला पावित्र्याच्या वाटेवर पुढे नेणारे ठरो.
हे प्रभू, पवित्र कम्युनियनच्या या अमूल्य देणगीबद्दल मी तुझे आभार मानतो. इतक्या जवळिकीने आणि इतक्या परिपूर्ण रीतीने तू माझ्याकडे येतोस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तुला निष्ठेने स्वीकारण्याची तुझी आज्ञा मी सदैव पाळावी, यासाठी मला मदत कर. आणि जेव्हा जेव्हा तुला स्वीकारण्याचे सौभाग्य मला लाभते, तेव्हा तेव्हा तुझ्या दैवी उपस्थितीकडे माझे संपूर्ण लक्ष असू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४६: दैनंदिन कर्तव्ये हीच स्वर्गाची वाट
स्वर्ग हेच आपले ध्येय असले पाहिजे, हे खरे आहे. या शाश्वत सत्यावर आपली दृष्टी सतत खिळलेली असली पाहिजे. का? कारण या क्षणभंगुर जगाच्या तुलनेत शेवटी स्वर्गच खरा महत्त्वाचा आहे. मग आपल्या दैनंदिन कर्तव्यांबाबत ढिलाई न करता आपण स्वर्गावर लक्ष कसे केंद्रित करू शकतो? दिवसभर चर्चमध्ये राहण्यासाठी आपली रोजची कर्तव्ये आणि जबाबदाऱ्या दुर्लक्षित करणे योग्य ठरेल का? मुळीच नाही. उलट, आपली कर्तव्ये नीट पार पाडणे हा स्वर्गाच्या वाटेचा एक आवश्यक भाग आहे. ती आपण निष्ठेने, तत्परतेने आणि प्रेमाने पार पाडली पाहिजेत. या पृथ्वीवर असताना चांगले जीवन जगणे ही स्वर्गासाठीची सर्वोत्तम तयारी आहे (पाहा: दैनंदिनी #107).
आज स्वर्गाविषयी चिंतन करा. हे गौरवशाली सत्य जसे आहे तसे पाहा. ते शाश्वत सुख आहे! तो कधीही न संपणारा आनंद आहे! देव तुम्हाला दररोज जे काही करायला बोलावतो, त्याकडेही लक्ष द्या. छोटी, साधीसुधी कामे असोत किंवा मोठी, सर्वांच्या नजरेत भरणारी कार्ये असोत, सर्व काही देवावरील प्रेमापोटी करा. तुमच्यावर सोपवलेली प्रत्येक जबाबदारी ही शाश्वत आनंद मिळवण्याचा एक महत्त्वाचा मार्ग आहे, हे ओळखा.
हे प्रभू, माझ्या जीवनात दररोज येण्यासाठी मी तुला आमंत्रण देतो. माझी प्रत्येक कृती ही तुझ्यावरील आणि इतरांवरील प्रेमाची अभिव्यक्ती ठरो, अशी मी प्रार्थना करतो. माझ्या सर्व जबाबदाऱ्या मला नीट पार पाडता येवोत आणि त्यांद्वारे माझी वाट पाहत असलेले गौरवशाली जीवन मला लाभो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४७: इतरांच्या गरजा ओळखणे
पुष्कळदा आपण स्वतःमध्ये आणि आपल्या समस्यांमध्ये इतके गुंतून जातो की आपल्या आजूबाजूच्या लोकांच्या, विशेषतः आपल्याच कुटुंबातील लोकांच्या, अडचणी आणि गरजा आपल्याला दिसत नाहीत. कधीकधी स्वतःतच इतके गुरफटल्यामुळे, ज्यांच्यावर प्रेम करण्यास आणि ज्यांची काळजी घेण्यास आपल्याला बोलावले आहे, त्यांच्यावर आपण विनाकारण आणखी ओझे टाकण्याचा धोका असतो. आपल्याला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीबद्दल ख्रिस्तासारखी खरी सहवेदना आणि करुणा आपण आपल्या हृदयात जोपासली पाहिजे (पाहा: दैनंदिनी #117).
तुमच्या जीवनातील लोकांच्या गरजा तुम्हाला दिसतात का? त्यांच्या जखमांची आणि ते वाहत असलेल्या ओझ्यांची तुम्हाला जाणीव आहे का? ते दुःखी असतात आणि अडचणींनी दबून जातात, तेव्हा ते तुम्हाला जाणवते का? तुम्ही त्यांच्या दुःखात भर घालता की त्यांना धीर देऊन सावरण्याचा प्रयत्न करता? सहानुभूती आणि करुणा यांनी भरलेले हृदय ही किती मोठी देणगी आहे, यावर आज चिंतन करा. खरी ख्रिस्ती सहानुभूती म्हणजे आपल्या सभोवतालच्या सर्वांना प्रेमाने दिलेला मानवी प्रतिसाद. ज्यांची काळजी घेण्याची जबाबदारी आपल्यावर सोपवली आहे, त्यांचे ओझे हलके व्हावे म्हणून दयेची ही कृती आपण जोपासली पाहिजे.
हे प्रभू, माझे हृदय खऱ्या सहवेदनेने भरून जाऊ दे. माझ्या आजूबाजूच्या लोकांच्या अडचणी आणि गरजा मला जाणवू दे. माझे लक्ष स्वतःवरून हटवून त्यांच्या गरजांकडे वळवण्यास मला मदत कर. हे प्रभू, तू करुणेने परिपूर्ण आहेस. माझेही हृदय सर्वांबद्दलच्या करुणेने भरून जाऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४८: मौन
आपली वाणी इतरांना उभारी देऊ शकते किंवा त्यांचे खच्चीकरण करू शकते. आपल्या वाणीचा थेट परिणाम आपल्या स्वतःच्या आत्म्यावरही होतो. देवाच्या प्रेरणेने आपण बोलतो, तेव्हा पावित्र्यात वाढतो. पण आपले शब्द देवाकडून आलेले नसतात, तेव्हा आपण स्वतःच्या आत्म्याची आणि इतरांची मोठी हानी करतो. आपले ध्येय केवळ बाहेरून मौन पाळणे नसून अंतःकरणात मौन राखणे हे आहे. अंतर्मौन म्हणजे बोलण्यापूर्वी विचार करणे आणि प्रार्थना करणे. म्हणजेच, मन अंतर्मुख व एकाग्र ठेवून आपल्या सदसद्विवेकबुद्धीत शांतपणे आणि हळुवारपणे बोलणाऱ्या देवाच्या आवाजाकडे लक्ष देणे. योग्य वेळी आणि योग्य रीतीने इतरांना दयेचे शब्द बोलण्यासाठी आपण तयार असावे, तर देवाचे असे अंतर्मुख स्मरण आवश्यक आहे (पाहा: दैनंदिनी #118).
आज आपल्या सदसद्विवेकबुद्धीत ऐकू येणाऱ्या देवाच्या आवाजाशी सतत अनुरूप राहण्याचा प्रयत्न करा. देवाची वाणी खरी आहे आणि ती आपल्यात परिवर्तन घडवते. देव आपल्याशी निःशब्दपणे, पण स्पष्टपणे संवाद साधतो. देव सतत बोलत असतो; तुम्ही ऐकत आहात का? आज स्वतःचे विचार आणि कल्पना शांत करण्याचा प्रयत्न करा, जेणेकरून देवाला तुम्हाला जे सांगायचे आहे, तेवढेच तुम्हाला ऐकू येईल.
हे प्रभू, आज माझे शब्द मी तुला अर्पण करतो. जे बोलण्याची प्रेरणा तू मला देतोस, तेवढेच मी बोलावे. जे मी ऐकावे अशी तुझी इच्छा आहे, तेवढेच मी ऐकावे. हे प्रभू, तुझे सखोल आणि अखंड स्मरण करण्यास मला मदत कर. माझ्या हृदयाच्या मौनात मला तुझ्या दैवी उपस्थितीचा अनुभव येऊ दे, जेणेकरून मी इतरांना तुझी आणि तुझ्या दयेची ओळख करून देऊ शकेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन ४९: इतरांचा आपल्याबद्दल गैरसमज होतो तेव्हा
संत होण्यासाठी आपल्याला पाचारण केले आहे. आणि आपण त्या वाटेने चालू लागलो, तर असामान्य धैर्याने सद्गुण आचरणात आणण्यास आपल्याला बोलावले जाईल. असे सद्गुण आचरणात आणण्याचे मोल इतरांना नेहमीच समजेल असे नाही. खरे तर, जगाच्या शहाणपणाच्या दृष्टीने असे धैर्यशील आणि पवित्र सदाचरण हा मूर्खपणा आहे. पण जगाच्या या तथाकथित ‘शहाणपणा’तून येणाऱ्या मतांना आपण आपला गोंधळ उडवू देऊ नये, आपल्याला मोहात पाडू देऊ नये किंवा खऱ्या सद्गुणांच्या मार्गावरून आपले लक्ष विचलित करू देऊ नये (पाहा: दैनंदिनी #126).
पवित्र जीवन जगण्याचा प्रयत्न करताना कधीकधी लोकांचा तुमच्याविषयी गैरसमज होतो का? तुमच्या सदसद्विवेकबुद्धीत ऐकू येणाऱ्या देवाच्या आवाजाशी विसंगत वाटेल असा एखादा सल्ला इतर जण तुम्हाला देतात का? देव तुम्हाला सद्गुणाच्या ज्या मार्गाने चालायला बोलावत आहे, त्यावर चिंतन करा. सद्गुण, दया आणि क्षमा यांचा जो मार्ग स्वीकारण्यास आपल्याला बोलावले आहे, तो जगाला समजत नाही. कधीकधी आपण अन्याय मौन राखून आणि देवावर भरवसा ठेवून स्वीकारला पाहिजे, हे जगाला समजत नाही. ख्रिस्तासाठी दुःख सहन करताना आपल्याला जो आनंद मिळतो, तोही जगाला समजत नाही. देव तुमच्या सदसद्विवेकबुद्धीत तुमच्याशी बोलतो तेव्हा त्याच्या आवाजाकडे लक्ष द्या. इतरांच्या किंवा जगाच्या मतांमुळे भरकटू नका.
प्रभू, सद्गुणांचे धैर्याने आचरण करण्याच्या मार्गावर चालायला मला मदत कर. या मार्गावर चालताना कधीकधी लोकांचा माझ्याबद्दल गैरसमज होईल. तर कधी तुझ्या दैवी वाणीकडे पाठ फिरवण्याचा मोह इतर लोक मला पाडतील. प्रिय प्रभू, नेहमी तुझीच वाणी ऐकायला आणि केवळ तुझ्या परमपवित्र इच्छेचे पालन करायला मला मदत कर. तुझ्या दैवी दयेच्या मार्गाने सदैव चालण्यासाठी मला विवेक, बळ आणि धैर्य दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 50: देवाची वाणी ऐकणे
देव दिवसभर तुमच्याशी बोलत असतो, हे खरे आहे. तो त्याचे सत्य तुम्हाला सतत सांगत असतो, तुमच्या जीवनाला दिशा देत असतो आणि तुमच्यावर अखंड दया करत असतो. पण त्याची वाणी अतिशय मृदू आणि शांत असते. का बरे? कारण तुमचे संपूर्ण लक्ष त्याला हवे आहे. दिवसभर तुमचे लक्ष विचलित करणाऱ्या अनेक गोष्टींशी तो स्पर्धा करत नाही. तो स्वतःला तुमच्यावर लादत नाही. उलट, तुम्ही त्याच्याकडे वळावे, लक्ष विचलित करणाऱ्या सर्व गोष्टी बाजूला ठेवाव्यात आणि त्याच्या शांत पण स्पष्ट वाणीकडे लक्ष द्यावे, याची तो वाट पाहतो (पाहा: दैनंदिनी #130).
देव तुमच्याशी बोलतो ते तुम्हाला ऐकू येते का? तुमच्या अंतःकरणात तो देत असलेल्या सौम्य प्रेरणांकडे तुम्ही लक्ष देता का? दिवसभरात लक्ष विचलित करणाऱ्या अनेक गोष्टींमध्ये देवाचा स्वर हरवू देता, की त्या गोष्टी नेहमी बाजूला ठेवून तुम्ही अधिक आस्थेने त्याचा शोध घेता? आज तो तुमच्या अंतःकरणात देत असलेल्या प्रेरणा ओळखण्याचा प्रयत्न करा. या प्रेरणा म्हणजे तुमच्यावरील त्याच्या अथांग प्रेमाची चिन्हे आहेत, हे लक्षात ठेवा. त्यांच्याद्वारे तुम्ही आपले संपूर्ण लक्ष त्याच्याकडे द्यावे, अशी देवाची इच्छा आहे, हेही लक्षात ठेवा.
प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि प्रत्येक गोष्टीत तुला शोधण्याची माझी इच्छा आहे. रात्रंदिवस तू माझ्याशी कोणकोणत्या प्रकारे बोलतोस, हे मला ओळखू दे. तुझी वाणी लक्षपूर्वक ऐकायला आणि तुझ्या मृदू हाताचे मार्गदर्शन स्वीकारायला मला मदत कर. माझ्या प्रभू, मी स्वतःला पूर्णपणे तुला अर्पण करतो. माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि तुला अधिक पूर्णपणे जाणून घेण्याची माझी इच्छा आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 51: निर्मळ प्रेम
तुमचे प्रेम निर्मळ आहे का? निर्मळ प्रेम कसे दिसते? निर्मळ प्रेम थेट ख्रिस्ताच्या हृदयातून आपल्या जीवनात येते आणि आपल्या जीवनातून इतरांपर्यंत पोहोचते. या पवित्र प्रेमाचे काही सुंदर गुण आहेत. पहिला गुण म्हणजे त्याची विपुलता. आपण ख्रिस्ताच्या हृदयाने प्रेम करतो तेव्हा आपण भरभरून प्रेम करतो. आपण किती प्रेम वाटू शकतो, याला मर्यादा नाही. हे प्रेम भर दुपारच्या सूर्यप्रकाशासारखे आहे, ज्याचे किरण खाली सर्वांवर पडतात. दुसरा गुण म्हणजे त्याची कल्पकता: देवाला जे आनंददायी आहे ते करण्याचा मार्ग ते शोधते. ते जपून किंवा हिशेब करून वागत नाही. ते कचरत नाही किंवा मोजमाप करत बसत नाही. उलट, प्रेमाचा विवेक क्षणाचाही विलंब लावत नाही; प्रत्येक क्षणी देवाचे प्रेम कसे पसरवावे, हे त्याला उमगते. आणि तिसरा गुण म्हणजे त्याचा आनंद. प्रेम धैर्याने मोठा त्याग करण्यास बोलावते, तेव्हाही स्वतःला पूर्णपणे अर्पण करण्यात मोठा आनंद असतो (पाहा: दैनंदिनी #140).
शुद्ध आणि उदार अंतःकरणाने तुम्ही किती मनापासून प्रेम करता, याचे आज चिंतन करा. तुम्ही स्वतःला उदारपणे देऊ करता का? आपल्याला काय किंमत मोजावी लागेल याचा हिशेब न करता सेवा करण्यात तुम्हाला आनंद वाटतो का? इतरांवर दया करण्याचे मार्ग तुम्हाला सहज सापडतात का आणि तसे करण्यात तुम्हाला आनंद वाटतो का? आज या प्रश्नांवर मनन करा आणि तुमच्या प्रत्येक कृतीतून प्रभूचे तेज झळकावे म्हणून प्रार्थना करा.
प्रभू, माझे हृदय शुद्ध आणि पवित्र कर. माझे हृदय तुझ्या हृदयाशी एकरूप होऊ दे, म्हणजे तुझे संपूर्ण स्वरूप माझ्या जीवनातून झळकू दे. तुझा प्रकाश माझ्यातून भरभरून पसरू दे आणि निर्मळ प्रेमाच्या मार्गावर मला ने. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 52: दररोजची प्रार्थना
तुमच्या आत्म्याला सुंदर काय बनवते? प्रार्थना. तुम्हाला पापापासून दूर काय ठेवते? प्रार्थना. तुमचे मन आशेने काय भरून टाकते? प्रार्थना. तुम्हाला पवित्रतेच्या मार्गावर काय नेते? प्रार्थना. प्रार्थना ही सर्व गोष्टींची गुरुकिल्ली आहे. दररोज प्रार्थना केली नाही, तर जीवनात तुम्हाला दिशा उरत नाही आणि तुम्हाला केवळ स्वतःच्या बुद्धीवर व क्षमतेवर अवलंबून राहावे लागते. अशा अवस्थेत असणे भयावह आहे (पाहा: दैनंदिनी #146).
तुम्ही प्रार्थना करता का? केवळ अधूनमधून, रविवारच्या मिस्साबलिदानात किंवा जेवणापूर्वी नव्हे. तुम्ही खरोखरच दररोज प्रार्थना करता का? एकांतात काही क्षण घालवून तुम्ही देवाशी अगदी मनापासून बोलता का आणि त्याचे उत्तरही ऐकता का? दररोज आणि दिवसभर त्याला तुमच्याशी प्रेमाचा संवाद सुरू करू देता का? आज तुमच्या प्रार्थनेच्या सवयीवर चिंतन करा. देवाशी होणारा तुमचा रोजचा संवाद हाच दिवसभरातील सर्वांत महत्त्वाचा संवाद आहे, असे तुम्ही प्रामाणिकपणे म्हणू शकता का, याचा विचार करा. या संवादाला पहिले स्थान द्या, म्हणजे बाकीच्या सर्व गोष्टी आपापल्या जागी बसतील.
प्रभू, माझ्या प्रार्थनाजीवनात कमतरता आहे, हे मला माहीत आहे. तुझ्याशी होणाऱ्या माझ्या रोजच्या संवादाकडे अधिक लक्ष देण्याची गरज आहे, हेही मला माहीत आहे. न चुकता दररोज प्रार्थना करण्याची पक्की सवय लावायला मला मदत कर, म्हणजे हे प्रार्थनाजीवन माझ्या जीवनाला दिशा देणारा प्रकाश ठरेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 53: प्रार्थनेतील अडचणी
दररोज प्रार्थना करण्याची सवय लावण्याचा प्रयत्न करताना आपल्याला अंतर्गत आणि बाह्य अशा दोन्ही प्रकारच्या अडचणी येतात. अंतर्गत अडचणी म्हणजे निरुत्साह, प्रार्थनेतील कोरडेपणा, मनाला जाणवणारे जडपण आणि मोह. धीर आणि चिकाटीने या अडचणींवर मात करता येते. बाह्य अडचणी म्हणजे इतर लोक काय विचार करतील किंवा काय म्हणतील याची भीती, आणि प्रार्थनेसाठी वेळ काढण्याची अडचण. नम्रता आणि प्रयत्नशीलतेने या अडचणींवर मात करता येते (पाहा: दैनंदिनी #147).
दररोज प्रार्थनेसाठी एक वेळ ठरवण्याचा प्रयत्न करा. तुमच्या या निश्चयाबद्दल इतरांना कळले तरी घाबरू नका. त्या वेळी लक्ष विचलित करणाऱ्या सर्व गोष्टी बाजूला ठेवा आणि देवाच्या वाणीकडे मन लावून कान द्या. गुडघे टेकून प्रार्थना करून पाहा; त्याहूनही चांगले म्हणजे आपल्या प्रभूसमोर साष्टांग दंडवत घालून प्रार्थना करा. तुमच्या खोलीतील क्रूसप्रतिमेसमोर किंवा देवळात परमपवित्र संस्कारासमोर गुडघे टेका किंवा साष्टांग दंडवत घाला. असे केल्यावर बहुधा लगेचच मोह आणि अडचणींना सामोरे जावे लागेल. त्याचे आश्चर्य वाटू देऊ नका. करायला हवीत अशी इतर कामे तुम्हाला आठवू लागतील. तुम्ही प्रार्थना करत आहात हे इतरांना कळेल, अशी काळजीही वाटू शकते. तरीही धीर सोडू नका, लक्ष केंद्रित ठेवा आणि प्रार्थना करा. अंतःकरणाच्या गाभ्यातून आणि कळकळीने प्रार्थना करा. या निश्चयाची चांगली फळे तुम्हाला तुमच्या जीवनात दिसतील.
प्रभू, तुझ्याशी प्रार्थनेत संवाद साधण्यापासून मला रोखणाऱ्या प्रत्येक अडचणीत टिकून राहण्यासाठी मला बळ दे. माझ्या वाटेत येणारा कोणताही अडथळा किंवा मोह बाजूला सारता यावा म्हणून मला सबळ कर. प्रार्थनेच्या या नव्या जीवनात मी पुढे जात असताना माझे जीवन तुझ्या हाती घे आणि तुझ्या प्रेमाने व दयेने मला नवी सृष्टी म्हणून घडव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 54: इतरांसाठी प्रार्थना
आपल्या ओळखीचे सगळे जण स्वर्गात जातील, असे गृहीत धरणे सोपे आहे. अर्थात, आपण अशी आशा बाळगलीच पाहिजे. पण स्वर्गप्राप्तीसाठी अंतःकरणाचे खरे परिवर्तन घडले पाहिजे. स्वर्गात प्रवेश करणारी प्रत्येक व्यक्ती आपले जीवन ख्रिस्ताला अर्पण करण्याचा आणि पापापासून दूर वळण्याचा स्वतःचा निर्णय घेतल्यामुळे तेथे पोहोचते. आपल्या सभोवतालच्या लोकांना या वाटचालीत आपण कशी मदत करू शकतो? त्यांच्यासाठी प्रार्थना करणे ही आपण करू शकणारी सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट आहे. कधीकधी दुसऱ्यासाठी प्रार्थना करणे व्यर्थ आणि निष्फळ वाटू शकते. तात्काळ काही परिणाम दिसले नाहीत, तर त्यांच्यासाठी प्रार्थना करण्यात वेळ वाया जातो, असा निष्कर्ष आपण काढू शकतो. पण या सापळ्यात पडू नका. देवाने ज्यांना तुमच्या जीवनात आणले आहे, त्यांच्यासाठी प्रार्थना करणे ही तुम्ही त्यांच्याप्रती करू शकणारी दयेची सर्वांत मोठी कृती आहे. तुमची प्रार्थना त्यांच्या शाश्वत तारणाची गुरुकिल्लीही ठरू शकते (पाहा दैनंदिनी #150).
देवाने ज्यांना तुमच्या जीवनात आणले आहे, त्यांचा विचार करा. कुटुंबीय, मित्रमैत्रिणी, सहकारी किंवा केवळ ओळखीचे लोक असोत, त्यांच्यासाठी प्रार्थना करणे हे तुमचे कर्तव्य आहे. तुमच्या सभोवतालच्या लोकांसाठी दररोज प्रार्थना करणे ही तुम्हाला सहज करता येणारी दयेची कृती आहे. आज तुमच्या जीवनात कोणाला प्रार्थनेची सर्वाधिक गरज असू शकेल, हे आठवा आणि क्षणभर थांबून त्या व्यक्तींना देवाच्या हाती सोपवा. तुम्ही असे करता तेव्हा देव त्यांच्यावर कृपेचा वर्षाव करील आणि या उदार कृतीबद्दल तुमच्या आत्म्यालाही प्रतिफळ देईल.
प्रभू, ज्यांना तुझ्या दैवी दयेची सर्वाधिक गरज आहे, त्या सर्वांना या क्षणी मी तुझ्या हाती सोपवतो. माझ्या कुटुंबीयांसाठी, मित्रमैत्रिणींसाठी आणि तू ज्यांना माझ्या जीवनात आणले आहेस त्या सर्वांसाठी मी प्रार्थना करतो. ज्यांनी मला दुखावले आहे त्यांच्यासाठी आणि ज्यांच्यासाठी प्रार्थना करणारे कोणीही नाही त्यांच्यासाठीही मी प्रार्थना करतो. प्रभू, मी विशेषतः (मनात येणाऱ्या एक किंवा अधिक व्यक्तींची नावे घ्या) यांच्यासाठी प्रार्थना करतो. तुझ्या या लेकराला तुझ्या दयेने भरून टाक आणि पवित्रतेच्या वाटेवर या लेकराला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 55: सृष्टीत देवाच्या दयेचे प्रतिबिंब
कल्पना करा, संध्याकाळी अथांग समुद्रावर मावळता सूर्य झळाळतो आहे आणि आकाश तेजस्वी रंगांनी उजळले आहे. तुम्ही पाहू शकाल असा तो सर्वांत सुंदर सूर्यास्त आहे. किंवा निरभ्र निळ्या आकाशाला भेदून उभी असलेली भव्य पर्वतशिखरे डोळ्यांसमोर आणा, अथवा उंचावरून प्रचंड वेगाने कोसळणारा एखादा धबधबा आठवा. सृष्टीच्या या सर्व देणग्या भव्य, सुंदर आणि विस्मयचकित करणाऱ्या आहेत. पण त्यांपैकी कशाचीही तुलना देवाच्या दयेच्या गौरवाशी आणि भव्य तेजाशी होऊ शकत नाही (पाहा दैनंदिनी #158).
देवाची दया खऱ्या अर्थाने उमगली, तर आपण केवळ थक्क होऊन थांबणार नाही; आपल्यावरच्या त्याच्या परिपूर्ण आणि कधीही न आटणाऱ्या प्रेमापुढे आपण विस्मयाने नतमस्तक होऊ. पण कधीकधी त्याच्या दयेचे खरे स्वरूप आपल्याला दिसत नाही. आज तुम्हाला स्वतःला देवाच्या दयेचा जो अनुभव आला आहे, त्यावर चिंतन करा. तो खरोखर कोण आहे, हे तुम्हाला पूर्णपणे उमगते का? त्याच्या दयेच्या अनुभवाने तुमचा आत्मा भारावून गेला, असे क्षण तुमच्या जीवनात आले आहेत का? नसतील, तर त्याला जाणून घेण्यासाठी वेळ द्या. त्याच्यासमोर नम्र व्हा आणि तुमच्यावरच्या त्याच्या असीम प्रेमावरील पडदा दूर करण्याची त्याला विनंती करा.
प्रभू, माझ्या कल्पनेच्याही पलीकडे तू दयाळू आहेस, हे मला माहीत आहे. पण अनेकदा तू आणि तुझे मार्ग मला समजत नाहीत. मी तुझ्यापासून दूर आहे आणि माझी वाट हरवली आहे, असे मला वाटते. तुझे प्रेम जाणून घेण्यास मला मदत कर. तुझ्या स्वरूपाचे तेज आणि सौंदर्य मला पाहू दे. आणि तुझी ओळख मला होत जाईल, तसे तुझ्यावर उत्कट प्रेम करण्याकडे माझे मन ओढले जाऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 56: आजची शुभवार्ता
सभोवतालच्या लौकिक जगात वाईट बातम्यांची भरमार आहे. वृत्तपत्रे, चर्चात्मक कार्यक्रम आणि इतर माध्यमे आपले लक्ष खिळवून ठेवण्यासाठी दुःखद घटनांना अतिरंजित आणि सनसनाटी रूप देतात. आपणही एखादी नवी कुजबुज किंवा टीका इतरांना सांगायला अनेकदा उत्सुक असतो. पण आनंदाच्या बातमीचे काय? देवाच्या अपार दयेच्या सुवार्तेचे काय? हा संदेश किती वेळा तुमचे मन वेधून घेतो? देवाच्या दयेविषयी जगाला सांगण्याचा प्रयत्न तुम्ही किती वेळा करता? (पाहा दैनंदिनी #164)
दररोज इतरांना कोणती गोष्ट सांगण्याची तुम्हाला सर्वांत जास्त उत्सुकता असते, यावर चिंतन करा. देवाच्या चांगुलपणाविषयी आणि दयेविषयी बोलताना तुम्हाला जो आनंद मिळतो, त्याचा विचार करा. देव किती महान आहे हे सांगून तो आनंद इतरांनाही देण्याची संधी आज शोधा. या आठवड्यात देवाचे सौंदर्य आणि चांगुलपणा कशाकशातून दिसून आला, हे आठवा. देव तुमच्या वाटेवर ज्यांना आणतो, त्यांना त्याच्या कार्याविषयी सांगा.
हे प्रभू, लौकिक जगातील सनसनाटीपणा आणि नकारात्मकता यांपासून दूर वळायला मला मदत कर. त्याऐवजी माझी दृष्टी तुझ्याकडे आणि तुझ्या गौरवाकडे वळवायला मला मदत कर. तुझ्याविषयी मोकळेपणाने आणि आनंदाने बोलता यावे म्हणून मला धैर्य, सुज्ञता आणि प्रेम दे. प्रभू, सर्वत्र सांगितली पाहिजे अशी सुवार्ता तूच आहेस. तुझ्या कार्याचे साधन होण्यासाठी मला आनंदाने तयार राहू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 57: तुमच्या आत्म्यातील अग्नी
एखाद्या व्यक्तीचे अंतर्मन गाढ प्रार्थनेत रमते, हे आपल्याला ओळखता येते का? ही आध्यात्मिक अनुभूती ‘अंतर्मनातली’ असली, तरी तिची जाणीव इतरांना होऊ शकते का? नक्कीच होऊ शकते. खरे तर, एखाद्या व्यक्तीचे प्रार्थनामय जीवन जितके गहिरे असते, तितकेच त्या अंतर्जीवनाचे तेज इतरांना अधिक स्पष्टपणे दिसते (पाहा दैनंदिनी #172).
आणि तुमचे काय? तुमच्या आत्म्यातून कोणते तेज झळकते? लोक तुम्हाला पाहतात तेव्हा त्यांना काय जाणवते? लोकांविषयीचे आपले आकलन कधीकधी चुकीचे असू शकते. पण जेव्हा देव तुमच्या जीवनात पूर्णपणे जिवंत आणि सक्रिय असतो, तेव्हा ज्यांना पाहण्याची दृष्टी आहे त्यांना त्याची उपस्थिती दिसेल. ज्यांना देवाची भूक आहे, त्यांना तुमच्या जीवनात त्याची उपस्थिती जाणवेल आणि तो तुमच्याद्वारे त्यांना आध्यात्मिक पोषण देईल. तुमचे अंतर्जीवन किती तेजस्वी आहे, यावर चिंतन करा. तुमच्या अंतरंगात जळणाऱ्या ज्योतीचा प्रकाश इतरांना दिसतो का, याचाही विचार करा. आणि जर ती ज्योत तेजाने धगधगत नसेल, तर अंतरंगातील तो अग्नी चेतवण्यासाठी आजचा दिवस योग्य आहे.
हे प्रभू, माझ्या आत्म्यात येऊन वास कर, असे मी तुला आमंत्रण देतो. माझ्यातील श्रद्धेची ठिणगी फुलवून तिची ज्योत प्रज्वलित कर. तुझे प्रेम आणि दया माझ्यात धगधगता अग्नी होवोत, म्हणजे माझे संपूर्ण अस्तित्व तुझ्यात सामावून जाईल आणि माझ्याद्वारे इतरांना तुझ्या प्रेमाची जाणीव होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 58: पापापासून शुद्धीकरण
पापाचा विषय अनेक जण टाळतात. आपल्या पापांचा विचार करणे आपल्याला आवडत नाही. ती कबूल करणेही आपल्याला आवडत नाही. जणू आपण काही पाप केलेच नाही, असे भासवण्यासाठी आपण अनेकदा आपल्या वागण्याचे समर्थन करतो. या ना त्या ‘पापा’साठी सबबी शोधणे आपल्याला सहज जमते. पण पापाकडे पाहण्याची आणखी एक दृष्टी आहे. आपले पाप कितीही गंभीर किंवा किरकोळ असले, तरी ते एका लहानशा काटकीसारखे आहे, असे समजा. मग डोळ्यांसमोर एक प्रचंड, धगधगता अग्नी आणा. त्या अग्नीत ती काटकी टाकली, तर ती क्षणात जळून जाईल. ती काटकी म्हणजे आपले पाप. देवाची दया इतकी सामर्थ्यवान आहे की ती आपले पाप सहज आणि क्षणात भस्म करू शकते. आपण फक्त आपली पापे कबूल करायला आणि ती दैवी दयेच्या त्या धगधगत्या अग्नीत टाकायला तयार असले पाहिजे (पाहा दैनंदिनी #178).
तुम्ही आपले पाप कबूल करू शकता का? तुम्हाला आपले पाप दिसते का? सबबी नकोत, फक्त प्रामाणिकपणा हवा. आणि समेटाच्या संस्काराच्या अग्नीत आपली सर्वच्या सर्व पापे कबूल करण्यास तुम्ही तयार आहात का? देवाच्या दैवी दयेचे सामर्थ्य आणि तुमचे पाप नाहीसे करण्याची त्याची तयारी यांची जाणीव तुम्हाला असेल, तर आपले पाप प्रामाणिकपणे कबूल करण्याची आणि देवाला ते जाळून टाकू देण्याची भीती तुम्हाला वाटणार नाही. आज आपल्या सदसद्विवेकबुद्धीचे परीक्षण करा आणि तुमच्यात जे काही देवाला जाळून टाकू देण्याची गरज आहे, त्याला सामोरे जा.
हे प्रभू, तुझी दैवी दया अमर्याद आणि परम सामर्थ्यवान आहे. ती धगधगत्या प्रेमाची ज्वाला आहे. माझ्या पापाला प्रामाणिकपणे सामोरे जाण्यासाठी आणि ते समेटाच्या संस्काराच्या अग्नीत टाकण्यासाठी मला तुझ्यावर पुरेसा विश्वास ठेवायला मदत कर. या गौरवशाली संस्कारावर विश्वास ठेवून तुझ्यावर विश्वास ठेवण्यास मला शिकव. हे येशू, माझा खरोखरच तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 59: “हे रक्त आणि पाणी…”
येशूच्या मृत्यूनंतर एक सैनिक त्याच्याजवळ आला. येशू खरोखर मरण पावला आहे याची खात्री करण्याची आज्ञा त्या सैनिकाला देण्यात आली होती. म्हणून त्याने येशूच्या अमूल्य देहाला भाल्याने भेदले, आणि त्याच्या घायाळ हृदयातून लगेच रक्त आणि पाणी वाहू लागले. शतकानुशतके या घटनेवर प्रार्थनापूर्वक चिंतन करण्यात आले आहे. या घटनेकडे बाप्तिस्मा आणि पवित्र परमप्रसाद या संस्कारांचे चिन्ह म्हणून पाहिले गेले आहे. परमप्रसादातील पवित्र रक्त आणि बाप्तिस्म्याचे पाणी हे येशूने क्रुसावर केलेल्या परिपूर्ण बलिदानातून, म्हणजेच त्याच्या सर्वोच्च आत्मार्पणातून, थेट झरतात, हेही या चिन्हातून दिसते (पाहा दैनंदिनी #187).
देवाच्या विपुल दयेच्या या संस्कारांबद्दल आज पुन्हा कृतज्ञता व्यक्त करा. येशू आपल्यावरील प्रेमापोटी स्वतःचे जीवन अर्पण करण्यास तयार होता, म्हणूनच हे संस्कार शक्य झाले, यावर चिंतन करा. आपले तारण करण्यासाठी त्याने स्वेच्छेने आणि कोणत्याही सक्तीशिवाय मोजलेल्या किमतीचा विचार करताना, त्याचे बलिदान आज तुमचे हृदय कृतज्ञतेने आणि आदरयुक्त विस्मयाने भरून टाको.
हे प्रभू, तुझ्या क्रुसावरील बलिदानात तुझे प्रेम स्पष्टपणे दिसते. क्रुसावर तू आम्हाला काहीही देण्याचे राखून ठेवले नाहीस; तू तुझी दया शेवटच्या थेंबापर्यंत आमच्यावर ओतलीस. स्वतःचे अर्पण करणाऱ्या या प्रेमाचे महान रहस्य मला पाहता आणि समजून घेता येऊ दे. तू जे काही केले आहेस त्याबद्दल माझे हृदय कृतज्ञतेने भर. इतरांसाठी स्वतःला पूर्णपणे देण्यात तुझे अनुकरण करायला मला मदत कर. हे रक्त आणि पाणी, आमच्यासाठी दयेचा झरा म्हणून येशूच्या हृदयातून वाहणाऱ्या रक्त आणि पाण्या, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 60: आध्यात्मिक कोरडेपणाला सामोरे जाताना
कधीकधी तुमच्या आत्म्याला आध्यात्मिक कोरडेपणा जाणवतो का? रोजच्या जीवनात अधिक आध्यात्मिक सांत्वन मिळावे, असे तुम्हाला वाटते का? असा संघर्ष अनेकांना अनुभवावा लागतो; त्याची काळजी करण्याची गरज नाही. देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागणे हे आपल्या आध्यात्मिक जीवनाचे मुख्य ध्येय आहे. अनेकदा मनाला खोलवर स्पर्श करणाऱ्या तीव्र आध्यात्मिक सांत्वनापेक्षा काही प्रमाणात जाणवणारा आध्यात्मिक कोरडेपणाच देवाच्या इच्छेनुसार जगायला आपल्याला अधिक मदत करतो. आपल्याला कशाची गरज आहे हे देव जाणतो, आणि गरज असेल तेव्हा तो आपल्याला ते देईल (पाहा दैनंदिनी #195).
आज आपल्या मनात काय चालले आहे याचा विचार करा. आज तुमचे आध्यात्मिक जीवन तुम्हाला कसे वाटते? आता तो विचार बाजूला ठेवा आणि हे लक्षात घ्या की शेवटी एकच गोष्ट महत्त्वाची आहे: देवाच्या इच्छेची अनुभूती घेणे नव्हे, तर त्याच्या इच्छेप्रमाणे वागणे. ही ‘कृती’च आपले अन्न आणि बळ असली पाहिजे. आज तुमच्या भावना आणि तुमच्या कृती यांची तुलना करा आणि आपल्या प्रभूच्या इच्छेनुसार जगण्यासाठी त्याच्याकडे कृपा मागा.
हे प्रभू, आज मी पुन्हा एकदा तुझ्या परमपवित्र इच्छेला स्वतःला समर्पित करतो. तू जे करण्याची आज्ञा देतोस ते करण्याचा मी निश्चय करतो. तुझी प्रत्येक आज्ञा प्रेमातून येते, हे मला उमजू दे. तुझ्या आज्ञांचा मनापासून स्वीकार केल्याने माझ्या आत्म्याला बळ आणि शांती लाभो, विशेषतः आध्यात्मिक कोरडेपणाच्या काळात. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 61: आनंद कुठून मिळतो?
तुम्ही तुरुंगात असता, तर आनंदी राहू शकला असता का? किंवा अगदी लहान वयात एकांतवासी मठात प्रवेश करून आयुष्यभर एकांतात राहण्याचे तुम्हाला पाचारण झाले असते, तर? अत्यंत गरिबीत, रोज कुटुंबाच्या जेवणाची जेमतेम सोय होत असताना, तुम्हाला आनंद मिळू शकला असता का? उत्तर आहे, ‘हो.’ जीवनात कोणतीही परिस्थिती असली तरी तुम्हाला नक्कीच आनंद मिळू शकतो. कसा? आपल्या हातात नसलेल्या बाह्य परिस्थितीवर आनंद अवलंबून नसतो. तो संपत्तीवर, देहाच्या स्वातंत्र्यावर किंवा आपल्याला कोणत्या जीवनमार्गासाठी पाचारण झाले आहे यावरही अवलंबून नसतो. आपले पाचारण किंवा जीवनस्थिती कोणतीही असो, आपल्या दैवी प्रभूशी असलेल्या जिव्हाळ्याच्या ऐक्यातच खरा आनंद मिळतो. प्रश्न इतकाच आहे की तुम्ही देवावर प्रेम करता की नाही (पाहा दैनंदिनी #201).
आपल्या दैवी प्रभूशी तुमच्या अंतःकरणात असलेल्या नात्यावर चिंतन करा. तुम्ही त्याला खरोखर आणि वैयक्तिकरीत्या ओळखता का? तुम्ही त्याच्यावर प्रेम करता का? तुम्ही दररोज त्याच्याशी संवाद साधता आणि त्याच्या सान्निध्यात आपला दिवस घालवता का? तुमचे प्रार्थनाजीवन जिवंत आहे आणि बहरत आहे का? तुमचे हृदय उत्कट प्रेमाने भरून येते का? देव तुमच्यावर परिपूर्ण प्रेम करतो. त्याच्या प्रेमाला प्रेमाने प्रतिसाद द्या, म्हणजे तुम्हाला तुमच्या जीवनातील आनंदाचा झरा सापडेल.
माझ्या प्रिय प्रभू, तुझ्यावर उत्कट प्रेम करण्यास मला मदत कर. तुला अगदी जवळून आणि जिव्हाळ्याने ओळखण्यास मला मदत कर. माझा आनंद केवळ तुझ्यावरच्या माझ्या प्रेमावर अवलंबून आहे, हे मला ठाऊक आहे. माझ्या हृदयातील हे प्रेम दिवसेंदिवस वाढू दे, म्हणजे प्रत्येक गोष्टीत मला तुझ्याशी एकरूप होता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 62: जीवनातील छोटे त्याग
छोट्या त्यागांना महत्त्व आहे का? कधी कधी आपल्याला वाटते की आपण काहीतरी मोठे करून दाखवावे. काही जणांच्या मनात भव्य कल्पना असतात आणि ते मोठे पराक्रम करण्याची स्वप्ने पाहतात. पण रोजच्या एकसुरी कामांत आपण करतो त्या छोट्या त्यागांचे काय? साफसफाई करणे, काम करणे, दुसऱ्याला मदत करणे, क्षमा करणे अशा गोष्टींचे काय? या छोट्या गोष्टींना महत्त्व आहे का? नक्कीच आहे. आपण देवाला अर्पण करतो असा हा एक अनमोल ठेवा आहे, ज्याची सर इतर कशालाही येणार नाही. रोजचे छोटे त्याग म्हणजे एखाद्या मोकळ्या दरीत नजर जाईल तिथवर सुंदर रानफुलांनी बहरलेल्या माळासारखे आहेत. एक फूलही सुंदर असते; पण रोज दिवसभर अशा छोट्या कृती प्रेमाने करण्याचा आपण निश्चय करतो, तेव्हा आपण देवाला अथांग सौंदर्याने आणि वैभवाने बहरलेला माळ अर्पण करतो (पाहा दैनंदिनी #208).
आज छोट्या छोट्या गोष्टींवर चिंतन करा. तुम्ही रोज असे कोणते काम करता, जे तुम्हाला थकवते आणि कंटाळवाणे किंवा क्षुल्लक वाटते? लक्षात ठेवा, कदाचित इतर कोणत्याही कामांपेक्षा हीच कामे तुम्हाला देवाचा मोठ्या गौरवाने सन्मान करण्याची आणि त्याचा महिमा गाण्याची सुंदर संधी देतात.
हे प्रभू, माझा आजचा दिवस मी तुला अर्पण करतो. माझ्या सर्व कृती आणि माझे संपूर्ण अस्तित्व मी तुला अर्पण करतो. विशेषतः मी रोज करतो त्या छोट्या छोट्या गोष्टी तुला अर्पण करतो. माझी प्रत्येक कृती तुला दिलेली भेट ठरो आणि दिवसभर त्यातून तुला मान व गौरव मिळो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 63: तुम्ही इतरांशी कसे बोलता?
इतरांशी बोलताना आपल्या ओठांतून देवाचे प्रेम आणि दया ओसंडून वाहिली पाहिजे. पण हे कसे घडेल? आपले बोलणे कसे असावे? आपण देवाशी कसे बोलायला हवे, हे लक्षात घेतले तर इतरांशी आपण कसे बोलतो याचे परीक्षण करता येईल. देवाशी बोलताना आपण प्रामाणिकपणे, साधेपणाने, नम्रतेने आणि विश्वासाने बोलले पाहिजे. मनापासून देवाची प्रार्थना करणाऱ्या एखाद्या लहान मुलाचा विचार करा. त्या निरागस जिवाच्या बोलण्यात हे गुण सहज दिसतात. आपल्या बोलण्यातही ते दिसायला हवेत. देवाशी बोलताना आपण हे गुण जपले, तर इतरांशी बोलतानाही ते आपल्याला योग्य दिशा देतील (पाहा दैनंदिनी #215).
तुम्ही कोणाकोणाशी बोलता आणि तुमचे संवाद कसे असतात, याचा विचार करा. तुमच्या बोलण्यात गर्व किंवा उपरोध असतो का? इतरांची उणीदुणी काढण्याची किंवा बेपर्वाईने बोलण्याची सवय सोडणे तुम्हाला कठीण जाते का? तुम्ही प्रामाणिकपणे, साधेपणाने, नम्रतेने आणि देवाच्या कृपेवर भरवसा ठेवून बोललात, तर तुमचे बोलणे कसे असेल, याचा विचार करा. या सद्गुणांनी मार्गदर्शित झालेल्या प्रत्येक संवादात आनंद असेल.
हे प्रभू, दयाळू आणि प्रेमळ अंतःकरणाने बोलण्यास मला मदत कर. माझ्या बोलण्यात द्वेष किंवा कठोरपणा येऊ नये म्हणून मला माझ्या जिभेवर ताबा ठेवायला मदत कर. पूर्वी अविचाराने बोलल्याबद्दल मला क्षमा कर. माझ्या शब्दांतून तुझ्या उदार आणि दयाळू हृदयाची ओळख इतरांना होऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 64: देवाची वाणी ऐकणे
तुम्ही चर्चमध्ये असता तेव्हा लक्ष देऊन ऐकता का? विशेषतः, तुम्ही देवाची वाणी ऐकता का? अनेकदा आपण प्रवचन ऐकायला बसतो, पण आपले मन भरकटते आणि जे सांगितले जाते ते सारे किंवा त्यातले बरेचसे आपल्या कानावरून निघून जाते. तुमचे मन कुठे भरकटते? खरे तर, कधी कधी मन असे दुसरीकडे वळण्यामागे प्रभूची प्रेरणा असते. मिस्साबलिदानात ऐकलेली एखादी गोष्ट प्रभू तुमच्या मनात रुजवतो, जेणेकरून तुम्ही तिच्यावर चिंतन करावे. मिस्साबलिदानाच्या वेळी किंवा एकांतात प्रार्थना करताना येशू तुम्हाला आध्यात्मिक वाटेवर घेऊन जाऊ पाहत असेल, तर त्याच्याबरोबर जायला भिऊ नका. अनेकदा त्याला थेट तुमच्या आत्म्यालाच प्रवचन द्यावेसे वाटत असेल (पाहा दैनंदिनी #221).
आज तुम्ही किती चांगल्या प्रकारे चिंतन करता, याचा विचार करा. खरे प्रार्थनामय चिंतन म्हणजे केवळ दिवास्वप्न पाहणे नव्हे. त्यात मन भरकटून आपण या ना त्या गोष्टीच्या विचारात अडकत नाही किंवा तिची चिंता करत बसत नाही. प्रार्थनामय चिंतनात आपण आपली कल्पनाशक्ती देवाच्या हाती सोपवतो, जेणेकरून तो आपल्याला आपल्या सत्याकडे नेईल. त्या क्षणी आपल्याला समजण्याची गरज असलेल्या एखाद्या विशिष्ट सत्यवचनाकडे आपल्याला न्यावे, अशी त्याची अनेकदा इच्छा असते. हे तुम्हाला कितपत जमते? प्रार्थनेत तुम्ही कसे चिंतन करता, याचा विचार करा. पुढच्या वेळी प्रार्थना करताना तिची सूत्रे देवाच्या हाती द्यायला घाबरू नका.
हे प्रभू, तू रात्रंदिवस माझ्याशी बोलतोस, हे मला ठाऊक आहे. तुझी मधुर वाणी माझ्या कानी पडू दे आणि ती लक्षपूर्वक ऐकण्यास मला मदत कर. माझ्या प्रार्थनेची सूत्रे तुझ्या हाती सोपवायला मला मदत कर, म्हणजे तुला जे काही सांगायचे आहे ते सारे ऐकण्याकडे तू मला नेऊ शकशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 65: येशू, माझा स्वामी
येशूला आपला स्वामी म्हणणे तुम्हाला सहज वाटते का? काहींना त्याला ‘मित्र’ किंवा ‘मेंढपाळ’ म्हणणे अधिक आवडेल. ही दोन्ही संबोधने योग्यच आहेत. पण त्याला ‘स्वामी’ म्हणण्याबद्दल काय वाटते? आपण सर्वांनी आपल्या प्रभूला आपल्या जीवनाचा स्वामी मानून स्वतःला त्याच्या स्वाधीन करावे. आपण केवळ सेवक होऊन थांबू नये; आपण गुलाम व्हावे—ख्रिस्ताचे गुलाम. हे पटत नसेल, तर आपला प्रभू कसा स्वामी असेल, एवढाच विचार करा. तो आपल्या परिपूर्ण प्रेमाच्या आज्ञांनी आपल्याला मार्ग दाखवणारा स्वामी असेल. तो परिपूर्ण प्रेमाचा देव आहे; म्हणून अशा पवित्र आज्ञाधारकतेने स्वतःला त्याच्या हाती सोपवताना आपण घाबरण्याचे कारण नाही (पाहा रोजनिशी #228).
आज ख्रिस्ताला स्वतःला पूर्णपणे समर्पित करण्यात आणि सर्वस्वी त्याच्या मार्गदर्शनाखाली जगण्यात जो आनंद आहे, त्यावर चिंतन करा. आपला प्रत्येक शब्द आणि प्रत्येक कृती त्याच्या परिपूर्ण योजनेचे पालन करणारी असावी, याचा विचार करा. अशा स्वामीची आपल्याला किंचितही भीती वाटू नये, एवढेच नव्हे, तर आपण त्याच्याकडे धाव घ्यावी आणि पूर्ण आज्ञाधारकपणे जगण्याचा प्रयत्न करावा.
हे प्रभू, तू माझ्या जीवनाचा स्वामी आहेस. प्रेमाचे हे पवित्र दास्य स्वीकारून मी माझे जीवन तुझ्या स्वाधीन करतो. या पवित्र दास्यात, तुझ्या इच्छेप्रमाणे जगण्याचे आणि प्रेम करण्याचे स्वातंत्र्य तू मला दिलेस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तुझ्या सर्वथा परिपूर्ण इच्छेनुसार तू मला आज्ञा देतोस, त्याबद्दलही मी तुझे आभार मानतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 66: दयेतून न्याय
काहींना दिवसेंदिवस दुसऱ्या कुणाच्या कठोर आणि क्रूर वागणुकीला सामोरे जावे लागते. हे फार वेदनादायक असते. त्यामुळे न्याय मिळावा आणि दुःख देणाऱ्या व्यक्तीला तिच्या कृत्यांचा जाब द्यावा लागावा, अशी तीव्र इच्छा मनात निर्माण होऊ शकते. पण खरा प्रश्न असा आहे: प्रभू मला काय करायला बोलावत आहे? मी कसा प्रतिसाद द्यावा? मी देवाच्या कोपाचे आणि न्यायाचे साधन व्हावे का? की त्याच्या दयेचे साधन व्हावे? उत्तर आहे: दोन्ही. हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे की या जीवनात देवाचा न्याय त्याच्या दयेतून आणि आपल्याशी वाईट वागणाऱ्यांवर आपण दाखवलेल्या दयेतून घडून येतो. सध्या, दुसऱ्याने मारलेले बाण सद्गुणाने झेलणे हाच देवाच्या न्यायाकडे जाण्याचा मार्ग आहे. अशा सद्गुणी जीवनाने आपला संयम आणि चारित्र्याचे बळ वाढते. अखेरीस, काळाच्या शेवटी, देव प्रत्येक अन्याय दुरुस्त करील आणि सर्व काही प्रकाशात येईल. पण सध्या, त्याची अमर्याद आणि अखंड दया दाखवून देवाचा न्याय प्रत्यक्षात आणणे हे आपले ध्येय आहे (पाहा रोजनिशी #236).
इतर कोणाकडून तुम्हाला काही दुःख झाले असेल, तर त्यावर चिंतन करा. ज्या शब्दांनी किंवा कृतींनी तुमचे मन खोलवर दुखावले, त्यांचाही विचार करा. शांतपणे आणि देवाच्या इच्छेला शरण जाऊन ते दुःख स्वीकारण्याचा प्रयत्न करा. ते ख्रिस्ताच्या दुःखाशी एकरूप करण्याचा प्रयत्न करा. तुम्ही दाखवलेल्या नम्रतेतून आणि धीरातून देव त्याच्या वेळेनुसार आणि त्याच्या मार्गाने न्याय घडवून आणेल, हे लक्षात ठेवा.
हे प्रभू, मला क्षमा करायला मदत कर. जिथे जिथे मला वाईट वागणुकीला सामोरे जावे लागते, तिथे तिथे दया दाखवायला मला मदत कर. तू माझ्या हृदयात ठेवलेली दया तुझ्या दैवी न्यायाचा झरा ठरो. या जीवनात जे काही माझ्या आकलनापलीकडे आहे, ते सर्व मी तुझ्या हाती सोपवतो. अखेरीस तू तुझ्या प्रकाशात सर्व काही नवे करशील, हे मला ठाऊक आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 67: प्रेमाची गुप्त गुलाबफुले
प्रेमाची काही कृत्ये एकमेकांवर प्रेम करणाऱ्या दोघांपुरतीच असतात. अत्यंत जवळिकीने स्वतःला एकमेकांना अर्पण करण्याची कृत्ये म्हणजे प्रेमाच्या नात्यात एकांतात दिलेल्या अमूल्य भेटी. देवावरच्या आपल्या प्रेमाचेही असेच आहे. देवावरचे आपले गहिरे प्रेम केवळ त्यालाच कळेल अशा रीतीने व्यक्त करण्याच्या संधी आपण नेहमी शोधाव्यात. त्याला प्रतिसाद म्हणून देव आपल्या अंतरंगात दयेतून मिळणाऱ्या कृपांचा वर्षाव करील, आणि त्या कृपा केवळ आपल्यालाच कळतील. प्रेमाच्या या देवाणघेवाणीने आत्म्यात खोल परिवर्तन घडते आणि त्याला परम आनंद लाभतो (पाहा रोजनिशी #239).
आज आपल्या दयाळू देवाशी असलेल्या तुमच्या नात्यातील जवळिकीवर चिंतन करा. देवावर प्रेमाचा वर्षाव करण्यात तुम्हाला खूप आनंद वाटतो का? आपल्या हृदयाच्या एकांतात तुम्ही हे नियमितपणे करता का? देव तुम्हाला असंख्य मार्गांनी देत असलेल्या प्रेमाच्या या कृपादानांचा स्वीकार करण्यासाठी तुम्ही आपले हृदय खुले ठेवता का?
हे प्रभू, तुझ्यावरचे प्रेम व्यक्त करण्यासाठी मी मनातल्या मनात जे काही करतो, ते तुझ्या दैवी हृदयासमोर अर्पण केलेल्या गुलाबासारखे ठरो. माझे प्रेम तुला अर्पण करण्यात मला आनंद लाभो. आणि ज्या गुप्त व गहिऱ्या रीतीने तू माझ्यावर तुझ्या प्रेमाचा वर्षाव करतोस, त्यात मला सदैव आनंद लाभो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 68: इतरांच्या चांगुलपणात आनंद मानणे
इतर जण एखादी गोष्ट चांगली करतात तेव्हा तुमची प्रतिक्रिया काय असते? एखाद्या लहान मुलाने काही चांगले केले तर बहुधा तुम्हाला मनापासून आनंद होतो. पण इतरांच्या बाबतीत काय? इतरांनी केलेल्या चांगल्या कामाचा मनापासून आनंद वाटणे, हे दयाळू हृदयाचे खात्रीचे लक्षण आहे. हे दयेचे रूप प्रकट होण्याआड अनेकदा हेवा आणि मत्सर येतात. पण दुसऱ्या व्यक्तीच्या चांगुलपणात आपल्याला आनंद वाटतो आणि तिच्या जीवनात देव कार्य करत आहे हे पाहून आपण आनंदित होतो, तेव्हा आपले हृदय दयाळू आहे, हे दिसून येते (पाहा रोजनिशी #241).
ज्या व्यक्तीची प्रशंसा करणे आणि जिला मान देणे तुम्हाला कठीण वाटते, तिचा विचार करा. कोणाचे कौतुक करणे आणि कोणाला प्रोत्साहन देणे तुम्हाला जड जाते? असे का होते? याचे कारण म्हणून आपण अनेकदा त्या व्यक्तीच्या पापाकडे बोट दाखवतो; पण खरे कारण आपले स्वतःचे पाप आहे. ते राग, हेवा, मत्सर किंवा गर्व असू शकते. पण महत्त्वाचे हे की इतरांच्या सत्कृत्यांचा आनंद मानण्याची वृत्ती आपण जोपासली पाहिजे. अशा प्रकारे प्रेम करणे जिच्या बाबतीत तुम्हाला कठीण वाटते, अशा निदान एका व्यक्तीचा विचार करा आणि आज तिच्यासाठी प्रार्थना करा. प्रभू इतरांद्वारे कार्य करतो तेव्हा तुम्हाला आनंद मानता यावा, म्हणून त्याच्याकडे दयाळू हृदय मागा.
हे प्रभू, इतरांमध्ये तुझे अस्तित्व ओळखायला मला मदत कर. सर्व गर्व, मत्सर आणि हेवा सोडून तुझ्या दयाळू हृदयाने प्रेम करायला मला मदत कर. इतरांच्या जीवनातून तू अनेक प्रकारे कार्य करतोस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. मोठ्यात मोठ्या पाप्यांमध्येही तू कार्य करीत आहेस हे पाहायला मला मदत कर. तुझे अस्तित्व मला जाणवू लागेल तसा मला अशा आनंदाने भरून टाक, जो मनापासूनच्या कृतज्ञतेतून व्यक्त होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 69: संकटे आपल्याला शंका घेण्यास प्रवृत्त करतात
जीवनात आपल्या सर्वांनाच अडचणींना सामोरे जावे लागते. प्रश्न असा आहे: “तुम्ही त्या अडचणींना कसे सामोरे जाता?” अडचणी आल्या की, देव आपल्या सोबत आहे का आणि तो दयेने आपल्याला मदत करील का, अशी शंका घेण्याचा मोह आपल्याला कितीतरीदा होतो. खरे तर वास्तव याच्या उलट आहे. प्रत्येक अडचणीचे उत्तर देवच आहे. जीवनात आपल्याला जे काही आवश्यक आहे, त्याचा तोच एकमेव स्रोत आहे. आपल्यासमोर कोणतेही आव्हान किंवा संकट उभे राहिले, तरी त्यातही तोच आपल्या आत्म्याला शांती आणि निवांतपणा देऊ शकतो (पाहा दैनंदिनी #247).
अडचणींना, विशेषतः त्यांचे गंभीर संकटात रूपांतर होते तेव्हा, तुम्ही कसे सामोरे जाता? रोजचा ताणतणाव आणि अस्वस्थता, समस्या आणि आव्हाने, चिंता आणि आपल्या उणिवा यांना तुम्ही कसे हाताळता? स्वतःच्या पापांना आणि इतरांच्याही पापांना तुम्ही कसे सामोरे जाता? या आणि आपल्या जीवनातील अशा अनेक गोष्टींमुळे देवावर पूर्ण भरवसा ठेवण्याऐवजी मनात शंका येऊ देण्याचा मोह आपल्याला होऊ शकतो. रोजच्या अडचणींना आणि प्रतिकूल परिस्थितीला तुम्ही कसे सामोरे जाता, याचे चिंतन करा. जीवनाचा सागर खवळलेला असतानाही शांती आणि मनःशांतीचा स्रोत असलेला आपला दयाळू प्रभू तुमच्या पाठीशी आहे, असा दृढ भरवसा तुम्ही दररोज ठेवता का? आज त्याच्यावरचा तुमचा भरवसा व्यक्त करा आणि तो कोणतेही वादळ कसे शांत करतो, ते पाहा.
हे प्रभू, तू आणि केवळ तूच माझ्या आत्म्याला शांती देऊ शकतोस. आजच्या अडचणींमुळे मला शंका घेण्याचा मोह होईल तेव्हा, माझ्या सर्व चिंता तुझ्यावर सोपवून पूर्ण विश्वासाने तुझ्याकडे वळायला मला मदत कर. निराशेत मी कधीही तुझ्यापासून दूर जाऊ नये. तू सदैव माझ्यासोबत आहेस आणि मी तुझ्याकडेच वळले पाहिजे, ही खात्री मला दे. हे माझ्या प्रभू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 70: दुःख सोसणाऱ्या ख्रिस्ताशी एकरूप होणे
ख्रिस्ताचे कोणते रूप पाहताना तुम्हाला अधिक सहज वाटते? त्याच्या कोणत्या रूपाशी तुम्हाला अधिक सहजपणे नाते जोडता येते? सर्वांचा राजा म्हणून गौरव प्राप्त झालेल्या ख्रिस्ताचे रूप की मार खाऊन वेदना सोसणाऱ्या ख्रिस्ताचे रूप? शेवटी आपण गौरव आणि वैभवाने प्रकटलेल्या प्रभूवर आपली दृष्टी खिळवू, आणि तोच आपला चिरंतन आनंद असेल. पण या पृथ्वीवरील जीवनात आपण यात्रेकरू आहोत, तोवर दुःख सोसणाऱ्या ख्रिस्तालाच आपल्या विचारांत आणि आपल्या हृदयात पहिले स्थान असावे. का? कारण आपल्या दुर्बलतेत आणि वेदनेत येशू आपल्या किती जवळ आहे, हे त्यातून दिसते. त्याच्या जखमा पाहिल्यावर आपल्या स्वतःच्या जखमा त्याच्यासमोर विश्वासाने उघड करण्यास आपण तयार होतो. आणि आपले स्वतःचे तुटलेपण जसे आहे तसे स्पष्टपणे पाहिल्याने आपल्याला आपल्या प्रभूवर अधिक गाढ प्रेम करता येते. आपल्या क्रुसाद्वारे त्याने दुःख अनुभवले. तुम्ही त्याच्या जखमांकडे पाहत असताना, त्याला स्वतः तुमच्या दुःखात सहभागी व्हायचे आहे (पाहा दैनंदिनी #252).
आज येशूच्या जखमांकडे पाहा. दिवसभर त्याच्या दुःखाचे स्मरण करण्याचा प्रयत्न करा. त्याचे दुःख आपल्यासाठी एक पूल बनते. त्या पुलावरून आपण त्याच्या दैवी हृदयात प्रवेश करू शकतो. त्या हृदयाने रक्ताच्या शेवटच्या थेंबापर्यंत आपल्यावर प्रेम केले.
हे प्रभू, आज मी तुझ्याकडे दृष्टी लावून पाहतो. तुझी प्रत्येक जखम आणि तू सोसलेल्या चाबकाच्या प्रत्येक फटक्याची खूण मी पाहतो. तुझ्या वेदनेत मला तुझ्या जवळ येऊ दे. माझी स्वतःची दुःखे तुझ्याशी एकरूप होण्याचे साधन बनवण्याचे कार्य तुला माझ्यात करू द्यायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 71: आपले लहानपण आणि शून्यता
आपण जसे आहोत तसे स्वतःला पाहता येणे ही देवाची कृपा आहे. आणि असे पाहिल्यावर आपल्याला काय दिसेल? आपली दीनता आणि शून्यता आपल्याला दिसेल. सुरुवातीला हे पाहावेसे वाटणार नाही. ख्रिस्तामध्ये आपल्याला लाभलेल्या प्रतिष्ठेशी हे विसंगतही वाटू शकते. पण नेमका मुद्दा हाच आहे: आपली प्रतिष्ठा “ख्रिस्तामध्ये” आहे. त्याच्याशिवाय आपण काहीच नाही. आपण स्वतःच्या बळावर केवळ दीन आणि शून्य आहोत (पाहा दैनंदिनी #256).
आज आपली “शून्यता” मान्य करताना मनाला लावून घेऊ नका किंवा घाबरू नका. सुरुवातीला हे स्वीकारणे तुम्हाला कठीण वाटले, तर त्याच्याशिवाय तुम्ही खरोखर कसे आहात हे पाहण्याची कृपा देवाकडे कळकळीने मागा. आपल्या दैवी तारणाऱ्याशिवाय तुम्ही सर्वच बाबतींत खरोखर किती दीन आहात, हे तुम्हाला लवकरच दिसेल. इथूनच गाढ कृतज्ञतेची सुरुवात होते, कारण देवाने तुमच्यासाठी जे काही केले आहे, त्याची तुम्हाला अधिक पूर्णपणे जाणीव होते. आणि जेव्हा हे तुमच्या लक्षात येईल, तेव्हा तुम्हाला आनंद होईल की तुमच्या या शून्यतेत देव स्वतः तुम्हाला भेटायला आला आणि त्याने तुम्हाला उचलून आपल्या बहुमोल लेकराची प्रतिष्ठा दिली.
हे प्रभू, आज मला माझी दीनता आणि दुर्दशा दिसू दे. तुझ्याशिवाय मी काहीच नाही, हे मला उमजू दे. आणि या जाणिवेतून, तुझ्या कृपेने तुझे लाडके लेकरू होण्याची जी अमूल्य देणगी मला लाभली आहे, तिच्याबद्दल सदैव कृतज्ञ राहायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 72: आकलनापलीकडचे रहस्य
देव तुमच्या आत्म्यात प्रवेश करतो तेव्हा तो अशा रीतीने कार्य करतो की त्याच्या कार्याचे पूर्ण आकलन तुम्हाला कधीच होणार नाही. त्याची कृपा आणि दया यांचे रहस्य महासागरांपेक्षाही खोल आणि विश्वाच्या दूरवरच्या सीमांपेक्षाही विशाल आहे. देवाची कृपा आपल्या आकलनापलीकडे आहे, हे समजणे म्हणजे खरे तर सुज्ञतेकडे टाकलेले पहिले पाऊल. देवाचे सर्वसामर्थ्य आणि त्याची असीम दया जाणून घेण्याकडे टाकलेले हे पहिले पाऊल आहे (पाहा दैनंदिनी #266).
देवाची कृपा तुम्हाला कधी पूर्णपणे समजेल का? त्याने तुमच्यासाठी जे काही केले आहे, ते तुम्हाला कधी पूर्णपणे उमगेल का? नक्कीच नाही. पण देव आणि त्याचे प्रेम आपल्या आकलनापलीकडे आहेत, याची जाणीव तुम्हाला अधिकाधिक होत गेली, तर तुम्ही सुज्ञतेच्या वाटेवर आहात. कृपा कशी कार्य करते हे आपल्या आकलनापलीकडे आहे; आज त्यावर चिंतन करा. देवाच्या असीम दयेच्या महान रहस्याला सामोरे जा. या रहस्याची जाणीव तुम्हाला होऊ द्या, म्हणजे हे रहस्य आपल्याला समजलेले नाही, हे तुम्हाला उमगू लागेल. या जाणिवेतून देवाची दया समजून घेण्याच्या दिशेने तुमचे एक पाऊल पुढे पडेल.
हे प्रभू, तुझे मार्ग माझ्या मार्गांहून कितीतरी उंच आहेत आणि तुझे ज्ञान माझ्या बुद्धीच्या आवाक्यापलीकडे आहे. आज मला तुझ्या अगम्य स्वरूपाचे रहस्य दिसू दे. आणि या रहस्याचे दर्शन घडत असताना तुझी दया मला आणखी खोलवर उमजू लागो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 73: येशूविषयीची आपली ओढ वाढणे
येशूची ओळख आपल्याला जितकी अधिक होते, तितकी त्याच्याविषयीची ओढ वाढते. आणि त्याच्याविषयीची ओढ जितकी वाढते, तितकी त्याची ओळख अधिक होते. किती सुंदर आहे हा अनुभव: ओळखीतून ओढ वाढते आणि ओढीतून ओळख अधिक गाढ होते (पाहा दैनंदिनी #273).
आपल्या प्रिय प्रभूला अधिक जवळून जाणून घेण्याची इच्छा तुम्हाला आहे का? त्याच्यासाठी तुमच्या मनात उत्कट ओढ आहे का? तुमच्या आत्म्यातील या इच्छेवर चिंतन करा. ही इच्छा कमी पडत असेल, तर प्रभूला अजून जाणून घेण्याची गरज आहे, हे लक्षात घ्या. येशूची खऱ्या अर्थाने ओळख तुम्हाला कोणकोणत्या प्रकारे पटते, यावरही चिंतन करा. त्याच्या या ओळखीचा तुमच्यावर काय परिणाम होतो? ही ओळख केवळ बुद्धीपुरती मर्यादित राहू देऊ नका; ती तुमच्या हृदयात उतरू द्या आणि तिथून तुमच्या सर्व भावभावनांत झिरपू द्या. प्रभूला तुमच्यात कार्य करू द्या, तुम्हाला आपल्याकडे ओढू द्या आणि आपल्या दयेने तुम्हाला वेढून घेऊ द्या.
हे प्रभू, तुझी ओळख होण्यास मला मदत कर. तुझी परिपूर्णता आणि दया यांतून तू कोण आहेस हे मला समजू दे. तुझी ओळख मला जसजशी होईल, तसतसा तुझ्या अधिक जवळ येण्याच्या ओढीने आणि आसुसलेपणाने माझा आत्मा भरून टाक. या ओढीने माझे तुझ्यावरचे प्रेम वाढू दे आणि तुझी ओळख मला अधिक गाढ होऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 74: करुणामय हृदय
‘सहानुभूती’ आणि ‘करुणा’ यांत काही फरक आहे का? असेल तर तो काय? आणि या दोहोंपैकी कोणती भावना अधिक इष्ट आहे? सहानुभूती म्हणजे दुसऱ्याचे दुःख पाहून आपल्याला वाईट वाटणे. एका अर्थी, आपल्याला त्या व्यक्तीची कीव येते. पण करुणा त्याहून कितीतरी पुढे जाते. करुणा म्हणजे दुसऱ्याच्या दुःखात सहभागी होणे आणि त्याच्यासोबत त्याचे ओझे वाहणे. आपल्या प्रभूने आपल्यासोबत आणि आपल्यासाठी दुःख सोसले, तसेच आपणही इतरांसोबत दुःख सोसणे, म्हणजे करुणा. आपण इतरांना खरी करुणा दाखवण्याचाच प्रयत्न केला पाहिजे आणि त्यांनीही आपल्याशी करुणेने वागावे म्हणून त्यांना आमंत्रण दिले पाहिजे (पाहा दैनंदिनी #279).
हे तुम्हाला कितपत जमते? तुम्ही इतरांना कितपत खरी करुणा दाखवता? इतरांचे दुःख पाहून तुम्ही त्यांच्या पाठीशी उभे राहण्याचा आणि ख्रिस्तामध्ये त्यांना धीर देण्याचा प्रयत्न करता का? आणि जेव्हा तुम्ही स्वतः दुःख भोगता, तेव्हा इतरांच्या करुणेने तुम्ही तुमचा आत्मा भरून जाऊ देता का? त्यांच्यामार्फत देवाची दया तुमच्यापर्यंत पोहोचू देता का? की इतरांनी तुमची केवळ कीव करावी अशी अपेक्षा ठेवून तुम्ही स्वतःची कीव करण्याच्या सापळ्यात अडकता? या दोन वृत्तींमधला फरक मननात घ्या आणि सर्वांबद्दल खरी करुणा बाळगणारे हृदय तुम्हाला द्यावे, अशी आपल्या प्रभूकडे विनंती करा.
हे प्रभू, मला दया आणि करुणेने भरलेले हृदय दे. इतरांच्या गरजांकडे लक्ष द्यायला आणि तुझ्याच दैवी हृदयाने त्यांच्या मदतीला धावून जायला मला साहाय्य कर. गरज असलेल्या प्रत्येकापर्यंत तुझी आरोग्यदायी कृपा पोहोचवण्याची तळमळ माझ्या मनात असू दे. मी कधीही स्वतःची कीव करत बसू नये किंवा इतरांनी माझी कीव करावी अशी अपेक्षा करू नये. उलट, इतरांच्या प्रेमातून तुझे हृदय मला जी करुणा देऊ इच्छिते, तिचा स्वीकार करण्यास मी तयार असावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 75: इतरांमध्ये ख्रिस्ताची भेट
परमपवित्र युकरिस्त खरोखरच पवित्र आहे. आपण त्याची भक्तिभावाने आराधना करतो आणि त्याला सर्वोच्च आदर देतो. आपण आपल्या प्रभूला कधीही फेकून देणार नाही, जमिनीवर टाकणार नाही किंवा एखाद्या अशोभनीय ठिकाणी ठेवणार नाही. तरीही पवित्र होस्टियामध्ये प्रत्यक्ष उपस्थित असलेल्या येशूला आपण जो आदर देतो, त्याच आदराने इतरांशी वागण्यात आपण अनेकदा कमी पडतो (पाहा दैनंदिनी #285).
प्रत्येक व्यक्ती पवित्र निवासमंदिर आहे, याची तुम्हाला जाणीव आहे का? प्रत्येक व्यक्ती देवाची प्रतिमा आहे आणि ती आपल्या कल्पनेपलीकडे मौल्यवान व पवित्र आहे. आपण प्रत्येकाकडे याच दृष्टीने पाहिले पाहिजे आणि प्रत्येकाशी अत्यंत श्रद्धेने व आदराने वागण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. असे करताना आपण आपल्या दैवी प्रभूचा किती सन्मान करतो, हे आपल्या आकलनापलीकडचे आहे. आज तुम्ही इतरांशी कसे वागता, यावर चिंतन करा. पवित्र होस्तियेत उपस्थित असलेल्या आपल्या प्रभूला जसे प्रेम आणि आदर दाखवाल, तसेच प्रेम आणि आदर तुम्ही इतरांनाही दाखवता का, याचा विचार करा. तुम्हाला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीत येशूची दैवी उपस्थिती ओळखता यावी म्हणून त्याच्याकडे मदत मागा.
हे प्रभू, सर्व माणसांमध्ये मी सदैव तुझ्यावर प्रेम करावे. प्रत्येक आत्म्यात मी तुला पाहावे आणि त्या व्यक्तीतील तुझ्या दैवी उपस्थितीचा आदर करावा. हे प्रभू, प्रत्येक जीवाच्या हृदयात तू जिवंत आहेस. माझे तुझ्यावर प्रेम आहे; मला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीत तुझी दैवी उपस्थिती अनुभवताना तुझ्यावर अधिकाधिक प्रेम करण्याची माझी इच्छा आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 76: अन्याय्य आरोप
आपल्यावर कुणीतरी अन्याय्य आरोप केल्याचा अनुभव बहुधा प्रत्येकाला आला असेल. नेमके काय घडले किंवा आपण एखादी गोष्ट कोणत्या हेतूने केली, याविषयी समोरच्या व्यक्तीचा नकळत गैरसमज झाला असेल. किंवा त्या आरोपामागे दुष्टपणा आणि क्रूरपणा असू शकतो. खोटा आरोप फार वेदनादायक असू शकतो आणि त्यामुळे रागाने प्रतिक्रिया देण्याचा व स्वतःचा बचाव करण्याचा मोह आपल्याला होण्याची शक्यता असते. पण अशा निरर्थक बोलण्याला योग्य उत्तर काय? देवाच्या दृष्टीने ज्यांना काहीच अर्थ नाही, अशा मूर्खपणाच्या शब्दांपायी आपण स्वतःला थकवून घ्यावे का? आपले उत्तर दयेचे असावे. छळ होत असतानाही दया दाखवावी (पाहा दैनंदिनी #289).
तुमच्या आयुष्यात तुम्हाला असा अन्याय सहन करावा लागला आहे का? इतरांनी तुमच्याविषयी वाईट बोलून सत्याचा विपर्यास केला आहे का? असे घडते तेव्हा तुम्ही कशी प्रतिक्रिया देता, यावर चिंतन करा. आपल्या प्रभूने जसे आरोप सहन केले, तसे तुम्हीही ते सहन करू शकता का? तुमचा छळ करणाऱ्यांसाठी तुम्ही प्रार्थना करू शकता का? कोणी क्षमा मागितली नाही, तरी तुम्ही क्षमा करू शकता का? या मार्गाने चालण्याचा निश्चय करा, कारण दैवी दयेचा मार्ग निवडल्याचा तुम्हाला कधीही पश्चात्ताप होणार नाही.
“पित्या, त्यांना क्षमा कर, कारण ते काय करीत आहेत हे त्यांना कळत नाही.” क्रुसावरून उच्चारलेले तुझे हे शब्द दयेची परिपूर्ण अभिव्यक्ती होते. तुझा निर्दयपणे छळ होत असतानाही तू क्षमा केलीस. हे प्रिय येशू, तुझ्या उदाहरणाप्रमाणे वागायला मला मदत कर. इतरांचे आरोप, दुष्टपणा किंवा छळ यांमुळे माझे लक्ष तुझ्यापासून कधीही विचलित होऊ देऊ नकोस. मला सदैव तुझ्या दैवी दयेचे साधन बनव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 77: प्रभूला सर्व काही ठाऊक आहे
आपल्या दैवी प्रभूला सर्व काही ठाऊक आहे, याबद्दल शंकाच नाही. आपला प्रत्येक विचार आणि आपली प्रत्येक गरज त्याला इतक्या पूर्णपणे ठाऊक आहे की त्याची आपल्याला कल्पनाही करता येणार नाही. त्याचे ज्ञान किती परिपूर्ण आहे हे उमगू लागल्यावर, कधी कधी आपल्याला वाटते की आपण आपल्या गरजा मान्य केल्या नाहीत तरी त्याने त्या सर्व पूर्ण कराव्यात. पण आपण त्याच्याकडे मागावे, अशी आपल्या प्रभूची अनेकदा इच्छा असते. आपण आपल्या गरजा नीट ओळखाव्यात आणि विश्वासाने त्या प्रार्थनेत त्याच्यासमोर मांडाव्यात, याला त्याच्या दृष्टीने फार महत्त्व आहे. आपल्या भल्याचे नेमके काय आहे हे आपल्याला ठाऊक नसले, तरी आपण आपले प्रश्न आणि चिंता त्याच्यासमोर मांडल्या पाहिजेत. ही त्याच्या परिपूर्ण दयेवर विश्वास ठेवण्याची कृती आहे (पाहा दैनंदिनी #295).
तुम्हाला स्वतःच्या गरजांची जाणीव आहे का? जीवनात तुम्हाला कोणत्या अडचणींना तोंड द्यावे लागते, हे तुम्ही शब्दांत सांगू शकता का? कशासाठी प्रार्थना करावी आणि रोजचा त्याग म्हणून आपल्या प्रभूला काय अर्पण करावे, हे तुम्हाला माहीत आहे का? आज तुम्ही काय त्याच्या हाती सोपवावे अशी येशूची इच्छा आहे, यावर चिंतन करा. तुम्ही कोणती गरज ओळखावी आणि त्याची दया मागत ती त्याच्यासमोर मांडावी, असे त्याला वाटते? येशूला तुमची गरज तुम्हाला दाखवू द्या, म्हणजे तुम्ही ती त्याच्यासमोर मांडू शकाल.
हे प्रभू, तुला सर्व काही ठाऊक आहे, हे मला माहीत आहे. तू परिपूर्ण ज्ञान आणि प्रेम आहेस, हेही मला माहीत आहे. माझ्या जीवनातील प्रत्येक तपशील तुला दिसतो; माझा कमकुवतपणा आणि माझे पाप असूनही तू माझ्यावर प्रेम करतोस. माझे जीवन तू जसे पाहतोस तसे पाहायला मला मदत कर; आणि माझ्या गरजा ओळखताना तुझ्या दैवी दयेवर माझा विश्वास कृतीतून सतत व्यक्त करायलाही मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 78: आनंदाची आस
आनंदी असावे, ही आपली सर्वांत मूलभूत इच्छा आहे. आपण जे काही करतो, ते कोणत्या ना कोणत्या प्रकारे हा आनंद मिळावा म्हणूनच करतो. पाप करतानाही त्यातून आपल्याला आनंद मिळेल, असा चुकीचा समज असतो. पण मानवी जीवनाची परिपूर्ती आणि खरा आनंद यांचा स्रोत एकच आहे. तो स्रोत म्हणजे देव. तुमच्या अंतःकरणातील प्रत्येक मानवी आस पूर्ण करणाऱ्या आपल्या दैवी प्रभूचा शोध घ्या (पाहा दैनंदिनी #305).
जीवनात तुम्ही काय शोधत आहात? तुम्हाला कशाची आस आहे? तुमच्या सर्व आकांक्षांचे अंतिम ध्येय देव आहे का? केवळ देवच तुम्हाला पुरेसा आहे आणि तोच तुमच्या सर्व इच्छा पूर्ण करतो, असा तुमचा विश्वास आहे का? आज आपल्या ध्येयांकडे पाहा आणि त्या सर्व ध्येयांच्या शेवटी तुम्हाला देवच हवा आहे का, यावर चिंतन करा. तसे नसेल, तर ज्या ध्येयांचा तुम्ही पाठपुरावा करता, ती तुम्हाला अतृप्त आणि रिकामेच ठेवतील. पण देवच तुमचे अंतिम ध्येय असेल, तर तुम्ही अशा मार्गावर आहात, जिथे तुम्हाला आशा करता येईल त्याहूनही अधिक मिळेल.
हे प्रभू, तू आणि तुझी परमपवित्र इच्छा हीच माझ्या जीवनाची एकमेव आस असावी, यासाठी मला मदत कर. माझ्या मनातल्या अनेक इच्छांची पारख करायला आणि तुझी इच्छा पूर्ण करणे हेच माझे एकमेव ध्येय आहे, हे ओळखायला मला मदत कर. तुझ्या इच्छेत मला शांती लाभो आणि प्रत्येक वाटचालीच्या शेवटी मला तू सापडावास. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.”
चिंतन 79: आपली धन्य दुःखद माता
मरिया मातेने आपल्या आयुष्यात खूप काही सोसले. तिच्या तारणाऱ्याचा चमत्कारिक रीतीने गर्भधारणा झाली तेव्हा तिला संशयाला आणि उपहासाला सामोरे जावे लागले. लोकांनी तिच्या दैवी पुत्राला नाकारले आणि त्याच्याविषयी गैरसमज करून घेतले, तेव्हा हे सारे पाहत असतानाही तिचे मातृप्रेम परिपूर्ण राहिले. त्याच्या मरणयातनेत आणि मृत्यूच्या वेळी ती त्याच्या पाठीशी उभी राहिली. या सगळ्यात तिचे मातृप्रेम परिपूर्ण आणि सामर्थ्यशाली होते. आपल्या आयुष्यात आपण जे काही सोसतो, त्यातही ती आपल्या पाठीशी उभी राहते. आपल्या कोमल हृदयातून ती आपल्याला प्रेमाची आणि करुणेची परिपूर्ण साक्ष देते (पाहा दैनंदिनी #315).
आज देवमातेच्या हृदयाचे चिंतन करा. येशूची खरी आई, आपली धन्य माता, हिने आपल्या पुत्रावर त्याच्या संपूर्ण जीवनभर कसे प्रेम केले, याचे चिंतन करा. दुःखाच्या तलवारीने तिचे हृदय असंख्य वेळा कसे भेदले असेल, याची कल्पना करा. तिने आपल्या पुत्रावर आणि त्याच्याशी इतक्या क्रूरपणे वागणाऱ्यांवरही जे परिपूर्ण आणि कोमल प्रेम केले, ते समजून घेण्याचा प्रयत्न करा. तिच्यासारखे प्रेम करता यावे म्हणून आज तिला तुमच्यासाठी प्रार्थना करण्याची विनंती करा आणि ते प्रेम तुमच्यावर भरभरून ओतण्यास तिला सांगा. ती तुम्हाला निराश करणार नाही.
हे परमप्रिय माते, माझ्या राणी, माझ्यासाठी प्रार्थना कर आणि तुझी मायेची काळजी मला अनुभवता यावी म्हणून मला मदत कर. प्रत्येक गोष्टीत तुझ्याकडे वळायला मला मदत कर, जेणेकरून तुझ्या निर्मळ हृदयातून वाहणारी दया मला विपुल प्रमाणात लाभेल. तुझ्या दयाळूपणाचे आणि कोमलतेचे अनुकरण करण्याची आणि ज्यांना मदतीची गरज आहे त्या सर्वांच्या पाठीशी उभे राहण्याची कृपा मला दे. हे मरिया माते, आमच्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 80: आपल्या मरणाच्या वेळी
तुम्ही ‘हे मारिये, तुला नमन’ ही प्रार्थना म्हटली असेल, तर या जगातील आपल्या शेवटच्या घटकेसाठीही तुम्ही प्रार्थना केली आहे: “आता आणि आमच्या मरणाच्या वेळी आमच्यासाठी प्रार्थना कर.” अनेकांना मृत्यूची भीती वाटते आणि आपल्या मरणाच्या घटकेचा विचार करावासा सहसा वाटत नाही. पण ‘आपल्या मरणाची घटका’ हा असा क्षण आहे, ज्याची आपण सर्वांनी अत्यंत आनंदाने आणि आतुरतेने वाट पाहायला हवी. आपल्या अंतःकरणात देवाशी शांतीचे नाते असेल, तरच आपण त्या क्षणाची अशी वाट पाहू. आपण नियमितपणे आपल्या पापांची कबुली दिली असेल आणि आयुष्यभर देवाच्या सान्निध्याचा शोध घेतला असेल, तर आपल्या शेवटच्या घटकेत दुःख आणि वेदना असल्या तरी ती आपल्यासाठी मोठ्या दिलाशाची आणि आनंदाची घटका ठरेल (पाहा दैनंदिनी #321).
त्या घटकेचा विचार करा. त्या घटकेची तयारी अनेक महिने आधीच करण्याची कृपा देवाने तुम्हाला दिली, तर तुम्ही कशी तयारी कराल? या जगातून अखेरचा निरोप घेण्यास तयार होण्यासाठी तुम्ही काय वेगळे कराल? जे काही तुमच्या मनात येईल, तेच बहुधा तुम्ही आज करायला हवे. मृत्यूतून नव्या जीवनात प्रवेश करण्यासाठी आपले हृदय तयार करा; त्यासाठी शेवटची घटका जवळ येईपर्यंत थांबू नका. ती ‘घटका’ परम कृपेची घटका आहे, असे समजा. त्या घटकेसाठी प्रार्थना करा, तिची आतुरतेने वाट पाहा आणि सजग राहा: एके दिवशी तुमच्या पृथ्वीवरील जीवनाच्या गौरवशाली समाप्तीच्या वेळी देव तुमच्यावर आपल्या दयेचा वर्षाव करू इच्छितो.
हे प्रभू, मृत्यूची सर्व भीती दूर करायला मला मदत कर. हे जग म्हणजे पुढील जीवनाची केवळ तयारी आहे, याची सतत आठवण ठेवायला मला मदत कर. त्या क्षणावर माझे लक्ष टिकून राहावे आणि तू माझ्यावर करणार असलेल्या विपुल दयेची मी सदैव आशेने वाट पाहावी, यासाठी मला मदत कर. हे मरिया माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 81: सामर्थ्य आणि दया
एखाद्या देशाच्या हुकूमशहाची कल्पना करा. त्याच्या हाती अमर्याद सत्ता आहे आणि तो अतिशय संतापी, दुष्ट व सूडबुद्धीचा आहे. अशा माणसाचा रोष ओढवून घ्यावा असे तुम्हाला वाटणार नाही. आता याच्या अगदी उलट कल्पना करा. ज्याच्याकडे अमर्याद सामर्थ्य आहे आणि ज्याचे हृदय निर्मळ दयेने भरलेले आहे, अशा एकाची कल्पना करा. हाच आपला देव आहे. हे गुण आपल्या देवात आहेत, आणि तो ते आपल्या मातेलाही देतो. ती राणी आहे आणि मोठ्या अधिकाराने आपले राणीपद सांभाळते. पण तिचा हा अधिकार परिपूर्ण दयेतून प्रकट होतो. आपल्या दयामातेच्या मध्यस्थीद्वारे प्रकट होणाऱ्या देवाच्या सामर्थ्यावर आपण नेहमी विश्वास ठेवावा (पाहा दैनंदिनी #330).
तुम्हाला कशासाठी दयेची गरज आहे, याचा विचार करा. एखादे पाप असेल किंवा पेलणार नाही असे वाटणारा एखादा जड क्रूस असेल. ज्याने तुम्हाला दुखावले आहे, त्याला क्षमा करण्याची आणि त्याच्याशी प्रेमाने वागण्याची गरजही असेल. ती गरज कोणतीही असो, आपल्या धन्य मातेकडे, दयेच्या मातेकडे वळा आणि ती तिच्या गौरवशाली हृदयावर सोपवा. देवाने तिला दिलेल्या अधिकाराने, तुमच्या गरजेच्या वेळी तुम्हाला विपुल कृपा मिळेल.
हे परमप्रिय माते, हे परम सामर्थ्यशाली माते, स्वर्गाची कृपा तुझ्या हाती सोपवली आहे. राणी या नात्याने त्याची दया इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचा गौरवशाली विशेषाधिकार तुझ्या दैवी पुत्राने तुला दिला आहे. हे प्रिय माते, मी तुला कळकळीने विनवतो की ती कृपा विपुल प्रमाणात आम्हाला दे, जेणेकरून आम्हा तुझ्या लेकरांना देवाची दया आणि चांगुलपणा अनुभवता येईल. हे मरिया माते, आमच्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 82: आसक्ती
आयुष्यात अनेक गोष्टींची आपल्याला आसक्ती जडू शकते. कधीकधी चांगल्या गोष्टींचीही आसक्ती जडते. पण बहुतेकदा आपण स्वतःच्याच इच्छेला हट्टाने धरून बसतो. आपल्याला जे हवे ते, हवे तेव्हाच मिळावे असे आपल्याला वाटते. खऱ्या पवित्रतेकडे जाण्याचा एक महत्त्वाचा मार्ग म्हणजे देव आणि त्याची पवित्र इच्छा यांखेरीज इतर कशातही गुंतून राहू नये यासाठी प्रयत्न करणे. त्यासाठी आयुष्यात बऱ्याच गोष्टी ‘सोडून द्याव्या’ लागतात आणि स्वतःला देवाच्या हाती सोपवावे लागते (पाहा दैनंदिनी #338).
तुम्हाला कशाची आसक्ती आहे? सर्वप्रथम तुमच्या मनात काय येते? तुम्हाला असे काय आहे की जे सोडावेसे वाटत नाही? जीवनातील चांगल्या गोष्टींची आसक्तीसुद्धा देवापेक्षा त्याने निर्माण केलेल्या गोष्टींवर अधिक भरवसा ठेवण्याचा एक मार्ग आहे. देव असो, कुटुंबीय असोत, मित्र असोत किंवा इतर कोणीही असो, त्यांच्यावर खरे प्रेम करण्याचा एकच मार्ग आहे: आपल्या स्वार्थी आसक्ती सोडून देणे, जेणेकरून देवाचे प्रेम तुमच्यात ओसंडून वाहील आणि देव तुमच्याद्वारे इतरांवर आपल्या निर्मळ आणि परिपूर्ण प्रेमाने प्रेम करील.
हे प्रभू, जे काही तुझ्यापासून आलेले नाही ते सर्व सोडून द्यायला मला मदत कर. विशेषतः, माझे पाप मला दिसावे आणि ते मी तुझ्या हाती सोपवावे, यासाठी मला मदत कर. माझ्या कुटुंबाबद्दलची आसक्तीही पवित्र रीतीने सोडून द्यायला मला मदत कर, म्हणजे तुझ्या हृदयाने त्यांच्यावर प्रेम करायला मी मोकळा होईन. हे माझ्या प्रभू, तूच माझे एकमेव ध्येय आणि प्रेम असावास, आणि या प्रेमात तुझ्या हृदयाने सर्वांवर प्रेम कसे करावे हे मला उमगावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 83: सदैव प्रार्थना करा
‘सदैव’ प्रार्थना करणे अशक्य वाटू शकते. असे करणे खरोखर शक्य आहे का? देवाला तरी आपल्याकडून अशी अपेक्षा आहे का? हो, हे नक्कीच शक्य आहे आणि देवाची आपल्याकडून तशी अपेक्षाही नक्कीच आहे. याचा अर्थ असा नाही की आपल्याला दररोज दिवसभर चर्चमध्ये प्रार्थना करत बसण्याचे पाचारण आहे. बाहेरच्या जगापासून अलिप्त अशा मठीय जीवनाचे पाचारण लाभलेले लोकही तसे करत नाहीत. तरीही सदैव प्रार्थना करणे आवश्यक आहे. याचा साधा अर्थ असा की देवाच्या सान्निध्यात राहण्याची इतकी सवय आपल्याला लागावी, की आपले हृदय नेहमी त्याच्याजवळ राहील. त्याच्या उपस्थितीचे भान आपल्याला सतत राहते आणि आपण नेहमी त्याच्या कृपेशी एकरूप राहतो. आपल्या अंतःकरणात देवाविषयी असे प्रेम जोपासले, तर आपली प्रार्थना सदैव चालू राहील (पाहा दैनंदिनी #346).
तुमचा दिवस कसा जातो याचा विचार करा. बहुतेक वेळ तुमचे मन आणि हृदय कशात गुंतलेले असते? आपल्या प्रभूशी आणि त्याने तुमच्यासाठी आखलेल्या योजनेशी काहीही संबंध नसलेल्या गोष्टींची दिवास्वप्ने पाहण्यात तुमचा फार वेळ जातो का? प्रार्थनेची सवय लावण्यासाठी प्रयत्न करा. दिवसात वेगवेगळ्या वेळी पूर्ण लक्ष देऊन, मनापासून आणि तल्लीन होऊन प्रार्थना करा. मग प्रार्थनेचे ते क्षण दिवसभर तुमच्या सोबत राहू द्या, तुम्हाला आधार देऊ द्या आणि तुम्ही जे काही कराल त्यात तुम्हाला पुढे नेऊ द्या.
हे प्रभू, प्रार्थना कशी करावी हे मला शिकव. प्रार्थनेची सवय माझ्यात खोलवर रुजव. दररोज काही क्षण असे राखून ठेवायला मला मदत कर, जेव्हा मी केवळ तुझ्यावरच लक्ष केंद्रित करीन आणि तुझा शोध घेईन. त्या क्षणांतला तुझा सहवास माझ्या प्रत्येक कृतीत टिकून राहू दे, म्हणजे माझे मन आणि हृदय सदैव तुझ्याशी एकरूप राहतील. माझ्या प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे; तुझ्यावर आणखी प्रेम करायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 84: परमपवित्र ख्रिस्तप्रसाद
परमपवित्र युकरिस्तात उपस्थित असलेल्या ख्रिस्तावर आपण कितीही प्रेम केले आणि कितीही भक्तिभावाने त्याची आराधना केली, तरी ते पुरेसे ठरणार नाही. परमपवित्र युकरिस्तात उपस्थित असलेल्या ख्रिस्तासमोर आपण असतो, तेव्हा दृश्य रूपाआड उपस्थित असलेल्या सर्वशक्तिमान देवाला आपण ओळखले पाहिजे. तोच दया, शाश्वत जीवन, सनातन देव, पाप्यांचा तारणारा, जिवंत पाणी, निर्मळ प्रेमाची ज्वाला, आपल्या सर्व व्याधींवरील औषध, प्रेमाच्या सर्व भावनांचे मूर्त रूप, सर्वांची आशा आणि आपली ओझी हलकी करणारा आहे… आणि तो आपल्या पूर्ण विश्वासास पात्र आहे (पाहा दैनंदिनी #356).
पवित्र ख्रिस्तप्रसादाकडे निरखून पाहताना तुम्हाला काय दिसते? तुमच्या डोळ्यांना भाकर दिसते, पण आत्म्याच्या दृष्टीने तुम्हाला देव दिसला पाहिजे. देव त्याच्या संपूर्ण वैभवात आणि सामर्थ्यात तुम्हाला दिसावा आणि तुम्ही तुमच्या सर्व शक्तीनिशी त्याची आराधना करावी. पवित्र युखरिस्तात उपस्थित असलेल्या आपल्या प्रभूशी तुमचे नाते कसे आहे, याचा विचार करा. देवाने तुमचे मन त्याच्या खऱ्या ओळखीने भरून टाकावे आणि तुमच्या हृदयात त्याच्याविषयी उत्कट प्रेम जागवावे, अशी प्रार्थना करा.
हे प्रभू, परमपवित्र युकरिस्तात उपस्थित असलेल्या तुला ओळखायला आणि तुझ्यावर प्रेम करायला मला मदत कर. या पवित्र देणगीतून तुझ्या दयेची देणगी आपल्यामध्ये कशी उपस्थित होते, हे मला समजू दे. या पवित्र ख्रिस्तप्रसादात उपस्थित असलेल्या तुझ्यासमोर मी जेव्हा जेव्हा येईन, तेव्हा तेव्हा तुझी आराधना करायला मला शिकव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 85: अंतःकरणातील आत्मसंयम
स्वतःचा हट्ट सोडून तो आपल्या दिव्य प्रभूच्या हाती देणे, ही आपण त्याला अर्पण करू शकणाऱ्या सर्वांत मोठ्या देणग्यांपैकी एक आहे. आपल्याला जे हवे असते, ते आपल्याला हवे तेव्हाच मिळावे, असे आपल्याला अनेकदा वाटते. आपली इच्छाशक्ती इतकी हट्टी आणि दुराग्रही होऊ शकते की तिचा आपल्या संपूर्ण व्यक्तिमत्त्वावर सहज ताबा बसतो. स्वतःचाच हट्ट चालवण्याच्या या पापी प्रवृत्तीवर मात करून, जे करावेसे वाटत नाही ते मनापासून आज्ञाधारकपणे केल्याने आपल्या प्रभूला फार आनंद होतो आणि आपल्या जीवनात विपुल कृपा लाभते. अगदी लहानसहान गोष्टींतही असे अंतःकरणापासून आज्ञापालन केल्याने आपल्या इच्छेचा हट्ट मोडतो आणि देवाच्या गौरवशाली इच्छेचे अधिक पूर्णपणे पालन करायला आपण मोकळे होतो (पाहा दैनंदिनी #365).
तुम्हाला कोणती गोष्ट अगदी मनापासून हवी आहे? अधिक नेमकेपणाने सांगायचे तर, स्वतःच्या इच्छेचा हट्ट धरून तुम्ही कोणत्या गोष्टीला चिकटून राहता? आपल्याला हव्या असलेल्या अनेक गोष्टींचा आपण देवासाठी सहज त्याग करू शकतो. आपल्याला हवी असलेली गोष्ट वाईट असेलच असे नाही. पण आपल्या मनातल्या इच्छा आणि आवडीनिवडी सोडून दिल्याने आपल्यात बदल घडतो आणि देव आपल्याला जे काही देऊ इच्छितो ते स्वीकारण्यास आपण अधिक तयार होतो.
हे प्रभू, प्रत्येक गोष्टीत तुझी आज्ञा पूर्णपणे पाळणे हीच माझी एकमेव इच्छा असू दे. माझ्या जीवनातील लहानमोठ्या प्रत्येक गोष्टीत तुझ्या इच्छेला मी घट्ट धरून राहू दे. माझी इच्छा तुझ्या अधीन करताना, तुला पूर्णपणे शरण गेलेल्या आणि तुझी आज्ञा पाळणाऱ्या हृदयाला लाभणारा मोठा आनंद मला मिळू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 86: कठोरात कठोर हृदये वितळणे
बर्फाचा एक मोठा ठोकळा डोळ्यांसमोर आणा. आता कल्पना करा की त्या ठोकळ्याच्या मधोमध एक मौल्यवान नाणे आहे. ते नाणे मिळवण्यासाठी बर्फ वितळला पाहिजे. आपल्या हृदयांचेही असेच असू शकते. काहींची हृदये काळाच्या ओघात इतकी कठोर झाली आहेत की ती वितळून त्या व्यक्तीचे खरे मोल आणि प्रतिष्ठा प्रकट होण्याची आशा फारच कमी वाटते. पण येशू तेजस्वी सूर्य आहे; त्याची किरणे प्रखर तेजाने चमकतात. त्याच्या सततच्या सान्निध्यात कठोरात कठोर हृदयेही वितळतील (पाहा दैनंदिनी #370).
एखाद्या व्यक्तीचे हृदय सतत कठोरच राहिले आहे म्हणून ‘ही व्यक्ती आता बदलणार नाही’ असे तुम्ही ठरवून टाकले आहे का? वर्षानुवर्षे बदलण्याची इच्छाच नसल्यासारखी वाटणारी एखादी व्यक्ती तुमच्या ओळखीची आहे का? आशा सोडू नका. हे लक्षात ठेवा: जसे प्रिझममधून प्रकाश झळकतो, तसे तुमच्यातून देवाची कृपा आणि दया सतत झळकत राहू दिलीत, तर अगदी कठोर हृदयालाही त्यांचा स्पर्श होऊ शकतो.
हे प्रभू, ज्यांची हृदये त्यांच्या पापांमुळे सर्वाधिक कठोर झाली आहेत, त्यांच्यासाठी आज मी प्रार्थना करतो. प्रत्येकाच्या हृदयात आणि मनात काय आहे, हे तू जाणतोस. ज्यांना तुझ्या दैवी दयेची सर्वाधिक गरज आहे, त्यांच्यापर्यंत मला ने आणि तुझी गौरवशाली व ऊब देणारी कृपा माझ्याद्वारे त्यांच्यापर्यंत पोहोचव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 87: प्रत्येक गोष्टीत देवाची इच्छा
देवाच्या इच्छेप्रमाणे नेहमी वागता आले, तर किती छान होईल, नाही का? प्रत्येक गोष्टीत आणि प्रत्येक परिस्थितीत देवाला कोणतीही अट न घालता ‘हो’ म्हणण्याचे तुम्हाला ठरवता आले, तर? खरे तर तुम्ही तसे करू शकता. असा निःशर्त निर्णय घेण्याच्या आड येणारी एकमेव गोष्ट म्हणजे तुमचा स्वतःचा हट्ट (पाहा दैनंदिनी #374).
आपण हट्टी आहोत आणि आपल्याला स्वतःच्याच मनाप्रमाणे वागायचे असते, हे मान्य करणे कठीण आहे. स्वतःच्या इच्छेचा आग्रह सोडून प्रत्येक गोष्टीत देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागणेही कठीण आहे. पण ते कितीही कठीण असले, तरी आपण तसा दृढ निश्चय केला पाहिजे. आणि जेव्हा आपण कमी पडतो, तेव्हा तो निश्चय पुन्हा केला पाहिजे. पुन्हा पुन्हा प्रयत्न करायला कधीही कंटाळू नका. तुमच्या सातत्यपूर्ण प्रयत्नांनी आपल्या प्रभूच्या हृदयाला आनंद होतो.
हे प्रभू, प्रत्येक गोष्टीत तुझ्या दैवी इच्छेचा स्वीकार करण्याची माझी मनापासून इच्छा आहे. माझ्या स्वार्थी इच्छेपासून मुक्त व्हायला आणि प्रत्येक गोष्टीत केवळ तुझीच निवड करायला मला मदत कर. मी स्वतःला तुझ्या हाती सोपवतो. जेव्हा मी पडेन, तेव्हा निराशेला शरण न जाता पुन्हा उभे राहायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 88: अंतरीच्या दुःखाचे रूपांतर
अनेक जण आपल्या अंतःकरणात फार जड ओझी वाहत असतात. बाहेरून पाहता त्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद आणि शांती झळकत असेल, पण अंतरी त्यांना तीव्र वेदनाही असू शकतात. आपण ख्रिस्ताचे अनुसरण करतो तेव्हा हे अंतरीचे आणि बाहेरून दिसणारे अनुभव परस्परविरोधी नसतात. अनेकदा येशू आपल्याला अंतरी काही दुःख अनुभवू देतो आणि त्याच वेळी त्या दुःखातून आपल्या वागण्यात दिसणारी शांती आणि आनंद ही चांगली फळे घडवतो (पाहा दैनंदिनी #378).
तुमचाही असा अनुभव आहे का? तुमचे हृदय वेदनेने आणि व्याकुळतेने भरलेले असतानाही इतरांसमोर तुम्ही मोठ्या आनंदाने आणि शांतपणे स्वतःला व्यक्त करू शकता, असे तुम्हाला जाणवते का? तसे असेल, तर खात्री बाळगा की आनंद आणि दुःख एकाच वेळी अनुभवता येतात. हे लक्षात ठेवा की तुम्हाला शुद्ध करण्यासाठी आणि बळ देण्यासाठी येशू कधी कधी तुम्हाला अंतर्मनातील दुःख अनुभवू देतो. ते दुःख त्याला अर्पण करत राहा आणि अशा कठीण परिस्थितीतही आनंदाने जगण्याची संधी तुम्हाला मिळाली आहे, याचा आनंद माना.
हे प्रभू, मी अंतःकरणात वाहत असलेल्या क्रुसांबद्दल मी तुझे आभार मानतो. स्वीकार आणि आनंदाच्या वाटेवर पुढे चालत राहण्यासाठी मला जी कृपा हवी आहे, ती तू मला देशील, हे मला माहीत आहे. मला दिलेला प्रत्येक क्रूस वाहताना माझ्या जीवनात तुझ्या उपस्थितीचा आनंद सदैव झळकत राहू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 89: उदार प्रेमाचे सामर्थ्य
असे कितीतरी आत्मे आहेत ज्यांना आपल्या प्रार्थनांची आणि देवाच्या दयेची गरज आहे. हे आत्मे आपल्या पापात घट्ट अडकून पडले आहेत. आपण त्यांच्यासाठी प्रार्थना करतो, पण तिचा फारसा परिणाम होत नाही असे वाटते. आपण आणखी काय करू शकतो? कधीकधी, अत्यंत उदार प्रेमाने भरलेले आपले हृदय हीच त्यांच्यासाठी आपण करू शकणारी सर्वांत मोठी मध्यस्थी ठरते. या आत्म्यांवर निर्मळ आणि न थकणारे प्रेम करण्यासाठी आपण मनापासून झटले पाहिजे. आपल्या हृदयातील हे प्रेम पाहून देव त्यांच्याकडे प्रेमाने पाहील (पाहा दैनंदिनी #383).
देवाच्या दयेची इतकी गरज असलेली ती व्यक्ती कोण आहे? तुमच्या कुटुंबात, सहकाऱ्यांमध्ये, शेजाऱ्यांमध्ये किंवा मित्रांमध्ये अशी कोणी व्यक्ती आहे का, जी देवाकडे आणि त्याच्या दयेकडे वळण्यास अजूनही हट्टाने नकार देत आहे असे तुम्हाला वाटते? त्या व्यक्तीवर शक्य तितक्या उदार अंतःकरणाने प्रेम करण्याचा निश्चय करा आणि तिच्यासाठी मध्यस्थी म्हणून ते प्रेम देवाला अर्पण करा. तुमच्या प्रेमातून देवाला त्या व्यक्तीकडे पाहू द्या.
हे प्रभू, तू माझ्याकडून ज्या प्रेमाची अपेक्षा करतोस, तसे प्रेम करण्यात मी कितीतरी वेळा कमी पडतो. मी स्वार्थीपणे वागतो आणि इतरांना दोष देण्यास तत्पर असतो. माझे हृदय कोमल कर आणि आजवर मी कधी अनुभवले नाही इतके उदार प्रेम त्यात भर. ज्यांना तुझ्या दैवी दयेची सर्वाधिक गरज आहे, त्यांच्यावर हे प्रेम करण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 90: सर्वांशी एकता
आपण एकमेकांशी एकतेने राहावे म्हणून आपल्याला घडवले गेले आहे. एकतेचा अभाव असेल, तर त्याचे परिणाम कुटुंबांत, समुदायांत आणि राष्ट्राराष्ट्रांमध्येही जाणवतात. आपल्याला सर्वांत दृढपणे एकत्र आणणारी गोष्ट कोणती? सर्वप्रथम, बाप्तिस्म्याद्वारे आपण इतर आत्म्यांशी एकरूप होतो (पाहा दैनंदिनी #391).
या मूलभूत सत्यावर विचार करा: ख्रिस्त येशूमध्ये बाप्तिस्मा घेतलेल्या प्रत्येक व्यक्तीशी तुमचे अतूट नाते आहे. समोरची व्यक्ती बाप्तिस्म्यातून मिळालेल्या पाचारणाला प्रतिसाद देत असो वा नसो, हे ऐक्य टिकून राहते. या ऐक्यावर चिंतन करा आणि ते जपा. बाप्तिस्मा घेतलेल्या प्रत्येक व्यक्तीकडे ख्रिस्तातील आपला खरा भाऊ किंवा आपली खरी बहीण म्हणून पाहा. त्यामुळे त्यांच्याबद्दलची तुमची विचार करण्याची पद्धत आणि त्यांच्याशी तुमचे वागणे बदलेल.
हे प्रभू, बाप्तिस्म्याच्या संस्काराद्वारे तू जे सुंदर कुटुंब घडवलेस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. या कुटुंबाचा भाग होण्याचा आशीर्वाद मला मिळाला, याबद्दलही मी तुझे आभार मानतो. तुझ्या ठायी तुझी सर्व मुले माझी भावंडे आहेत, या साध्या सत्यामुळे त्यांच्यावर प्रेम करण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 91: दुसऱ्यासाठी केलेली प्रार्थना दार उघडते
दुसऱ्या व्यक्तीला खरोखर कशाची गरज आहे, हे फक्त देवालाच माहीत असते. देवाने आपल्याला विशेष कृपा दिल्याशिवाय दुसऱ्याच्या आत्म्यात काय चालले आहे हे आपल्याला जाणता येत नाही. तरीही इतरांसाठी कळकळीने प्रार्थना करण्याचे आवाहन आपल्यापैकी प्रत्येकाला आहे. कधीकधी, आपले मन देवाच्या प्रेरणेसाठी खुले असेल, तर एखाद्या व्यक्तीसाठी कळकळीने प्रार्थना करण्याची गरज तो आपल्या अंतःकरणात जागवतो. एखाद्या व्यक्तीसाठी विशेष प्रार्थना करावी अशी प्रेरणा आपल्याला मिळाली, तर त्या व्यक्तीला ज्याची नितांत गरज आहे अशा पवित्र आणि मनापासून होणाऱ्या संवादाचे दार देव अचानक उघडतो, हे पाहून आपल्यालाही आश्चर्य वाटू शकते (पाहा दैनंदिनी #396).
देवाने एखाद्या व्यक्तीची आठवण तुमच्या मनात जागवली आहे का? एखादी विशिष्ट व्यक्ती वारंवार तुमच्या मनात येते का? तसे असेल तर त्या व्यक्तीसाठी प्रार्थना करा आणि देवाला सांगा की, त्याची इच्छा असेल तर त्या व्यक्तीच्या पाठीशी उभे राहण्याची तुमची इच्छा आणि तयारी आहे. मग वाट पाहा आणि आणखी प्रार्थना करा. देवाची तशी इच्छा असेल तर तुम्हाला दिसून येईल की, योग्य वेळी आणि योग्य ठिकाणी तुम्ही त्या व्यक्तीला दिलेल्या मोकळ्या प्रतिसादामुळे तिच्या जीवनात अनंतकाळासाठी फरक पडू शकतो.
हे प्रभू, कळकळीने प्रार्थना करणारे हृदय मला दे. तू माझ्या वाटेवर आणलेल्या लोकांचे खुल्या मनाने स्वागत करण्यास मला मदत कर. गरज असलेल्यांसाठी प्रार्थना करताना मी स्वतःला तुझ्या स्वाधीन करतो, म्हणजे तुझ्या इच्छेप्रमाणे तू माझ्याकडून कार्य करून घेशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 92: प्रार्थनेतील कल्पकता
बरेचदा आपला दिवस कामांच्या धावपळीत जातो. कुटुंबेही अनेकदा कोणत्या ना कोणत्या कार्यक्रमात गुंतलेली असतात. घरची आणि इतर कामे साचत जातात, आणि दिवसाच्या शेवटी देवाशी एकांतात प्रार्थना करायला फारसा वेळ मिळाला नाही, हे आपल्या लक्षात येते. पण दिवस कितीही व्यस्त असला, तरी अधूनमधून एकांताचे आणि प्रार्थनेचे क्षण मिळू शकतात. देवासोबत एकांतात राहून आपले संपूर्ण लक्ष त्याच्याकडे लावता येईल असे क्षण शोधणे महत्त्वाचे आहे. त्याचबरोबर, रोजच्या धावपळीतही मनातल्या मनात प्रार्थना करण्याच्या संधी आपण शोधल्या पाहिजेत (पाहा दैनंदिनी #401).
तुमचे जीवन सततच्या धावपळीने भरलेले आहे असे तुम्हाला वाटते का? कामाच्या गडबडीत थोडे बाजूला होऊन प्रार्थना करायलाही अनेकदा वेळ मिळत नाही का? ही परिस्थिती आदर्श नसली, तरी त्या धावपळीतच प्रार्थनेच्या संधी शोधून त्यावर उपाय करता येतो. शाळेच्या एखाद्या कार्यक्रमात, गाडी चालवताना, स्वयंपाक करताना किंवा साफसफाई करताना, आपले मन आणि हृदय प्रार्थनेत देवाकडे वळवण्याची संधी आपल्याला नेहमीच असते. दिवसातल्या बहुतेक क्षणी प्रार्थना करता येते, याची आज स्वतःला आठवण करून द्या. अशा रीतीने सतत प्रार्थना केल्याने तुम्हाला ज्याची इतकी गरज आहे, तो एकांत लाभू शकतो.
हे प्रभू, दिवसभर तुझ्या सान्निध्यात राहण्याची मला ओढ आहे. तुला पाहावे आणि तुझ्यावर सदैव प्रेम करावे, अशी माझी आस आहे. माझ्या कामांच्या धावपळीतही तुझी प्रार्थना करण्यास मला मदत कर, म्हणजे मी नेहमी तुझ्या सहवासात राहीन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 93: प्रेम आणि पाप यांची भेट
प्रेम आणि पाप यांची भेट कुठे होते? आपल्या प्रभूचा जो छळ आणि उपहास झाला, त्याच्याशी जे द्वेषपूर्ण वर्तन झाले, त्यात ती भेट दिसते. तो परिपूर्ण प्रेमाचा देहधारी अवतार होता. त्याच्या हृदयातील दया अमर्याद होती. सर्व लोकांविषयी त्याला वाटणारी आपुलकी आणि काळजी कल्पनेपलीकडची होती. तरीही सैनिकांनी त्याची थट्टा केली, त्याला हसले आणि स्वतःच्या करमणुकीसाठी त्याचा छळ केला. त्याला उत्तर म्हणून त्याने त्यांच्यावर परिपूर्ण प्रेम केले. हीच प्रेम आणि पाप यांची खरी भेट आहे (पाहा दैनंदिनी #408).
तुम्हाला इतरांच्या पापांचा सामना करावा लागला आहे का? कोणी तुमच्याशी आकसाने, कठोरपणे आणि दुष्टपणे वागले आहे का? असे झाले असेल, तर एका महत्त्वाच्या प्रश्नावर विचार करा. त्याला तुम्ही कसा प्रतिसाद दिला? तुम्ही अपमानाला अपमानाने आणि दुखापतीला दुखापतीने उत्तर दिले का? की आपल्या दैवी प्रभूप्रमाणे तुम्ही पापाला प्रेमाने सामोरे गेलात? दुष्टपणाला प्रेमाने उत्तर देणे हा जगाच्या तारणाऱ्याचे अनुकरण करण्याचा एक अत्यंत सखोल मार्ग आहे.
हे प्रभू, माझा छळ होतो आणि लोक माझ्याशी पापपूर्ण रीतीने वागतात, तेव्हा मी दुखावतो आणि मला राग येतो. या प्रवृत्तींपासून मला मुक्त कर, म्हणजे मला तुझ्या परिपूर्ण प्रेमाचे अनुकरण करता येईल. मला जिथे जिथे पापाला सामोरे जावे लागते, तिथे तुझ्या दैवी हृदयातून ओसंडणाऱ्या प्रेमाने त्याला सामोरे जाण्यास मला मदत कर. ज्यांनी अनेक पापे केली आहेत त्यांना क्षमा करण्यास मला मदत कर, म्हणजे माझ्याद्वारे त्यांना तुझे सान्निध्य लाभेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 94: त्या दुष्टाला सामोरे जाणे
त्या दुष्टाचा तीव्र द्वेष टाळायचा असेल, तर पवित्र होण्यासाठी प्रयत्न करू नका. सैतान तरीही तुमचा द्वेष करेल, पण तो एखाद्या संताचा जितका द्वेष करतो, तितका तुमचा करणार नाही. पण अर्थातच, हा तर मूर्खपणा आहे! त्या दुष्टाचा द्वेष टाळण्यासाठी कोणी पवित्रतेपासून दूर का राहावे? हे खरे आहे की आपण देवाच्या जितके जवळ जातो, तितकाच तो दुष्ट आपला नाश करण्यासाठी अधिक झटतो. याची जाणीव असणे चांगले, पण घाबरण्याचे कारण नाही. उलट, त्या दुष्टाकडून होणारे हल्ले ही आपण देवाच्या जवळ असल्याची चिन्हे मानली पाहिजेत (पाहा दैनंदिनी #412).
कोणकोणत्या प्रसंगी भीतीने तुम्हाला ग्रासले आहे, यावर आज चिंतन करा. अनेकदा आपण त्या दुष्टाच्या कपटाला आणि दुष्ट हेतूंना आपल्यावर परिणाम करू देतो, त्यातून ही भीती निर्माण होते. भीतीच्या आहारी जाण्याऐवजी, तुमच्यासमोर उभ्या ठाकलेल्या अनिष्टाचा सामना करताना तुमची श्रद्धा आणि देवावरील विश्वास वाढू द्या. अनिष्ट एकतर आपल्याला खचवेल किंवा देवाच्या कृपेत आणि सामर्थ्यात वाढण्याची संधी ठरेल.
हे प्रभू, भीतीचा काही उपयोग नाही; गरज आहे ती श्रद्धेची. माझी श्रद्धा वाढव, अशी मी प्रार्थना करतो, म्हणजे दुष्टाच्या हल्ल्यांमुळे उत्पन्न होणाऱ्या भीतीच्या आहारी न जाता, मी दररोज तुझ्या सौम्य प्रेरणांनुसार वागेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 95: देवाच्या दयेवर विश्वास ठेवणे
एखादी वस्तू अथांग समुद्राच्या मध्यभागी टाकली, तर ती भिजेल याची तुम्हाला पूर्ण खात्री असेल. अफाट समुद्र तिला पूर्णपणे सामावून घेईल. देवाच्या दयेचेही असेच आहे. ती अथांग आणि अनंत आहे. म्हणून, तुम्ही त्याच्या दयेवर विश्वास ठेवलात, तर ती तुम्हाला लाभेल याची पूर्ण खात्री बाळगू शकता (पाहा: दैनंदिनी #420).
देव तुमच्यावर आपली असीम दया करील, असा तुम्हाला विश्वास आहे का? याची पक्की खात्री असणे हेच आपले ध्येय आहे. ही खात्री आपल्या स्वतःच्या चांगुलपणामुळे नव्हे, तर परमपवित्र त्रैक्याच्या अगम्य आणि असीम दयेमुळे आपल्याला मिळते.
हे प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे. तुझ्या परिपूर्ण दयेवर इतका विश्वास ठेवण्याची माझी इच्छा आहे की ही अमूल्य देणगी तू मला देशील याबद्दल माझ्या मनात किंवा हृदयात किंचितही शंका उरू नये. तुझ्या असीम चांगुलपणामुळे तुझ्या दयेवर विश्वास ठेवण्यास मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, माझ्या मनातील सर्व शंका दूर करून मला शुद्ध कर आणि तुझ्यावर अधिक विश्वास ठेवण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 96: देवाची तुमच्यासाठी असलेली महान योजना
आपण सगळेच कधी ना कधी मोठेपणाची स्वप्ने पाहतो. माझ्याकडे भरपूर संपत्ती आणि प्रसिद्धी असती तर? या जगात माझ्याकडे मोठी सत्ता असती तर? मी पोप किंवा राष्ट्राध्यक्ष झालो तर? पण एका गोष्टीची आपण खात्री बाळगू शकतो: देवाने खरोखरच आपल्यासाठी महान गोष्टी योजल्या आहेत. आपल्या कल्पनेपलीकडच्या थोरपणासाठी तो आपल्याला बोलावतो. पण अनेकदा असे घडते की देवाला आपल्याकडून काय हवे आहे याची जाणीव होऊ लागताच आपण पळ काढतो आणि लपतो. देवाची दैवी इच्छा आपल्याला अनेकदा आपल्या सवयीच्या सुरक्षित चौकटीतून बाहेर पडायला बोलावते. त्यासाठी त्याच्यावर दृढ विश्वास ठेवणे आणि त्याच्या पवित्र इच्छेला पूर्णपणे शरण जाणे आवश्यक असते (पाहा: दैनंदिनी #429).
देवाची तुमच्याकडून जी अपेक्षा आहे, ती स्वीकारण्यास तुम्ही तयार आहात का? तो जे काही करायला सांगेल ते करण्याची तुमची तयारी आहे का? अनेकदा आपण तो काहीतरी सांगेल याची वाट पाहतो, मग त्याने सांगितलेल्या गोष्टीचा विचार करतो आणि शेवटी तिची आपल्याला भीती वाटू लागते. पण देवाची इच्छा पूर्ण करण्याची गुरुकिल्ली ही आहे की, त्याने आपल्याला काहीही करायला सांगण्यापूर्वीच आपण त्याला ‘हो’ म्हणावे. सतत आज्ञाधारक राहून आपण स्वतःला देवाच्या हाती सोपवले, तर त्याच्या गौरवशाली इच्छेच्या तपशिलांचा अति विचार करताना ज्या भीतीला बळी पडण्याचा मोह होऊ शकतो, त्या भीतीतून आपण मुक्त होऊ.
हे प्रिय प्रभू, आज मी तुला ‘हो’ म्हणतो. तू माझ्याकडून जे काही मागशील ते मी करीन. तू मला जिथे नेशील तिथे मी जाईन. तू माझ्याकडून काहीही मागितलेस तरी स्वतःला पूर्णपणे तुझ्या स्वाधीन करण्याची कृपा मला दे. माझ्या जीवनाचा गौरवशाली उद्देश पूर्ण व्हावा म्हणून मी स्वतःला तुला अर्पण करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 97: आपल्या दुर्बलतेची ‘सबब’
तुम्हाला अगदी सुरुवातीपासून एखादे रॉकेटयान बांधायला सांगितले, तर ‘या कामासाठी लागणारे कौशल्य माझ्याकडे नाही, त्यामुळे तुम्ही सांगत आहात ते मला करता येणार नाही,’ असे म्हणून तुम्ही हरकत घ्याल. देवाच्या इच्छेला प्रतिसाद देतानाही आपण अनेकदा असेच करतो. प्रभू आपल्याकडून फारच जास्त अपेक्षा करतो, असे आपल्याला सहज वाटू शकते. पण असा विचार करणे मूर्खपणाचे आहे, कारण एखादे काम पूर्ण करण्यासाठी लागणारी कृपा दिल्याशिवाय आपला प्रभू ते काम आपल्याला कधीही सांगणार नाही (पाहा: दैनंदिनी #435).
कोणते काम करण्याची पात्रता आपल्यात नाही, असे तुम्हाला वाटते? कदाचित ती तुमच्या कुटुंबातली एखादी बाब असेल किंवा चर्चमधील एखाद्या उपक्रमात मदत करण्यासाठी तुम्हाला पाचारण झाले असेल. किंवा कदाचित आपल्या प्रभूने एखादी गोष्ट तुमच्या मनात घातली असेल, पण आपण त्यासाठी पुरेसे समर्थ नाही असे वाटून तुम्ही तिचा विचार करणे टाळत असाल. पण जर आपला येशूवर विश्वास असेल, तर आपल्या जीवनात त्याची परिपूर्ण इच्छा आपण पूर्ण करू शकू, असाही विश्वास आपण ठेवला पाहिजे. त्याच्या कृपेने आपण जे करू शकतो, त्यापलीकडचे कोणतेही काम करण्यासाठी तो आपल्याला कधीही पाचारण करणार नाही, असा विश्वास आपण ठेवला पाहिजे.
हे प्रभू, आज मी पुन्हा तुला ‘हो’ म्हणतो. तुझी पवित्र इच्छा पूर्ण करण्याचा माझा संकल्प मी पुन्हा दृढ करतो. तू माझ्यावर सोपवलेले पवित्र कार्य पूर्ण करण्याच्या आड चिंता किंवा आत्मविश्वासाचा अभाव मी कधीही येऊ देऊ नये. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 98: देवाचे साधन होणे
एखादे कार्य पूर्ण करण्यासाठी देव आपल्याला बोलावतो, तेव्हा काम कोण करते? देव की आपण? खरे तर दोघेही काम करतात: देव हा उगम आहे आणि आपण त्याचे साधन आहोत. आपण आपल्या स्वेच्छेने प्रयत्न करतो, पण आपल्यामधून प्रकाशतो तो देवच. खिडकीतून घरात उजेड येतो, पण प्रकाश देते ती खिडकी नव्हे, तर सूर्य. त्याचप्रमाणे, देवाचा प्रकाश आपल्यामधून झळकावा म्हणून आपण स्वतःला त्याच्या स्वाधीन केले पाहिजे. पण आपल्या जगात देवाचा प्रकाश ज्यातून पडतो अशी केवळ एक खिडकी आपण आहोत, हे आपण नेहमी लक्षात ठेवले पाहिजे (पाहा: दैनंदिनी #438).
तुमच्यातून देवाचे तेज झळकावे असे तुम्हाला वाटते का? त्याच्या प्रेमाचे किरण पसरून इतरांना प्रकाश मिळावा असे तुम्हाला वाटते का? तसे असेल, तर नम्र व्हा, म्हणजे तुम्ही त्याच्या कृपेचे साधन बनू शकाल. तुम्ही केवळ साधन आहात, उगम नाही, हे ओळखा. सर्व कृपेच्या उगमाला आपले अंतःकरण खुले करा, म्हणजे देव तुमच्यातून मोठ्या सामर्थ्याने आणि तेजाने झळकेल.
हे प्रभू, तुझ्या दयाळू हृदयाचा प्रकाश ज्यातून झळकेल अशी खिडकी म्हणून मी स्वतःला तुला अर्पण करतो. हे प्रिय प्रभू, माझ्यामधून तुझा प्रकाश झळकू दे. मला तुझ्या कृपेचे खरे साधन होऊ दे आणि सर्व कृपेचा व दयेचा उगम तू आणि केवळ तूच आहेस, याचे मला सदैव स्मरण राहू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 99: पापाचा प्रकोप
येशूला इतके दुःख का भोगावे लागले? त्याला चाबकाचे इतके निर्दय फटके का मारण्यात आले? त्याचा मृत्यू इतका वेदनादायक का होता? कारण पापाचे परिणाम होतात आणि पाप हे ष्कळ दुःखाचे मूळ आहे. पण स्वतः निष्पाप असूनही येशूने स्वेच्छेने दुःख स्वीकारले आणि मानवी दुःखाचे रूपांतर केले. त्यामुळे आता दुःखात आपल्याला शुद्ध करण्याचे आणि पापापासून व पापाच्या सर्व आसक्तींपासून मुक्त करण्याचे सामर्थ्य आहे (पाहा: दैनंदिनी #445).
येशूला इतक्या तीव्र वेदना आणि दुःख तुमच्याच पापामुळे सोसावे लागले, याची तुम्हाला जाणीव आहे का? आपल्याला नम्र करणारे हे सत्य मान्य करणे महत्त्वाचे आहे. त्याच्या दुःखाचा आणि तुमच्या पापाचा थेट संबंध आहे, हे ओळखणे महत्त्वाचे आहे. पण या जाणिवेतून अपराधीपणाची भावना किंवा लाज नव्हे, तर कृतज्ञता निर्माण व्हावी. मनापासून नम्रता आणि कृतज्ञता.
हे प्रभू, तुझ्या पवित्र दुःखभोगात तू जे काही सहन केलेस, त्या सर्वांसाठी मी तुझे आभार मानतो. तुझ्या दुःखभोगाबद्दल आणि तुझ्या क्रुसाबद्दल मी तुझे आभार मानतो. दुःखाचा उद्धार करून त्याचे तारणाच्या उगमात रूपांतर केल्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. मी भोगत असलेल्या दुःखांमुळे माझे जीवन बदलू द्यायला आणि माझ्या पापांपासून शुद्ध होऊ द्यायला मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, मी माझी दुःखे तुझ्या दुःखांशी एकरूप करतो. त्यांचा उपयोग तू तुझ्या गौरवासाठी करावा, अशी मी प्रार्थना करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 100: चांगुलपणाची ओढ
आपण देवावर आणि इतरांवर जे प्रेम करतो, ते पाहून देव आपल्याकडे प्रसन्नतेने पाहतो आणि आपल्यावर प्रतिफळांचा वर्षाव करतो. त्याच्या कृपेच्या प्रेरणेने आपण केलेल्या प्रेमाच्या कृतींचे स्वर्गातील खजिन्यात रूपांतर होते. पण केवळ आपल्या कृतींचेच असे रूपांतर होते असे नाही. चांगले करण्याच्या आणि देवाची सेवा करण्याच्या आपल्या इच्छेचेही असेच रूपांतर होते. देव सर्व काही पाहतो, अगदी आपल्या मनातली लहानात लहान प्रामाणिक इच्छाही त्याला दिसते, आणि तो या साऱ्याचे कृपेत रूपांतर करतो (पाहा दैनंदिनी #450).
जीवनात तुम्हाला काय हवे आहे? तुम्हाला कशाची आस आहे? तुमच्या इच्छा पापकृत्यांकडे ओढ घेतात असे तुम्हाला जाणवते का? की तुम्हाला स्वर्गातील चांगल्या गोष्टींची आणि देवाची कार्ये करण्याची आस आहे? तुमच्या इच्छांमध्येही परिवर्तन घडवण्याचा प्रयत्न करा, आणि तुम्हाला भरभरून आशीर्वाद मिळतील!
हे प्रभू, माझे हृदय आणि त्यातल्या माझ्या सर्व इच्छा मी तुला अर्पण करतो. तुझी ओढ माझ्या मनात असू दे आणि तुझी पवित्र इच्छा या जगात पूर्ण व्हावी, अशी आस मला लागो. जे तुला हवे आहे तेच मलाही हवेसे वाटू दे आणि आपल्या जगावर तुझ्या दयेचा विपुल वर्षाव व्हावा, अशी तळमळ मला लाभू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 101: देव इतरांद्वारे बोलतो
अनेकदा देवाला तुम्हाला असा एखादा विशिष्ट संदेश द्यायचा असतो, जो तुम्ही ऐकणे गरजेचे असते. प्रवचन ऐकताना, एखादे पुस्तक वाचताना, रेडिओवर काही ऐकताना किंवा एखाद्या मित्राशी बोलताना असे घडू शकते की एखादी गोष्ट तुमच्या विशेष लक्षात भरते, पण इतरांवर तिचा तसा परिणाम झालेला दिसत नाही. या प्रेरणेकडे लक्ष द्या. ती देवाने त्याच्या दयेतून तुम्हाला दिलेली देणगी आहे; तिच्यातून तो तुमच्यावरचे प्रेम प्रकट करतो (पाहा दैनंदिनी #456).
अलीकडे ज्या एखाद्या गोष्टीने तुमचे लक्ष वेधले, तिच्यावर चिंतन करा. एखादी गोष्ट ऐकताना ती जणू खास तुमच्यासाठीच सांगितली गेली आहे, असे तुम्हाला वाटले का? एखादा विचार सतत तुमच्या मनात येत आहे का? तसे असेल, तर त्या विचारावर थोडा वेळ चिंतन करा. तो विचार प्रभूकडून आला आहे का आणि त्यातून प्रभू तुम्हाला काय सांगत असेल, हे ओळखण्याचा प्रयत्न करा. कदाचित देव स्वतः तुमच्याशी बोलत असेल आणि हे त्याच्या अपार दयेचे एक कृत्य असेल.
हे प्रभू, तुझा आवाज ऐकण्याची माझी इच्छा आहे. तुझे वचन मला ऐकू येते तेव्हा त्याकडे लक्ष देण्यास मला मदत कर. तू बोलतोस तेव्हा तुझे ऐकण्यास आणि उदारतेने व प्रेमाने तुला प्रतिसाद देण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 102: देव दुर्बळांकडून कार्य घडवतो
तुम्ही देवाच्या जागी असता आणि एखादे गौरवशाली कार्य पूर्ण करून घ्यायचे असते, तर तुम्ही कोणाला निवडले असते? ज्याचे गुण सर्वांना स्पष्ट दिसतात अशा व्यक्तीला? की दुर्बळ, नम्र आणि फारसे जन्मजात गुण नसल्यासारखे वाटणाऱ्या व्यक्तीला? आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, सर्वांत मोठ्या कार्यांसाठी देव बहुतेकदा दुर्बळांचीच निवड करतो. अशा प्रकारेही तो आपले सर्वसामर्थ्य प्रकट करतो (पाहा दैनंदिनी #464).
आज स्वतःविषयी आणि आपल्या क्षमतांविषयी तुम्हाला फार मोठेपणा वाटतो का, यावर चिंतन करा. तसे असेल, तर सावध राहा. असा विचार करणाऱ्या व्यक्तीकडून कार्य करून घेणे देवाला कठीण जाते. आपले लहानपण ओळखण्याचा प्रयत्न करा आणि देवाच्या गौरवासमोर नम्र व्हा. तुमच्याकडून महान कार्ये घडवून आणण्याची त्याची इच्छा आहे; पण त्यासाठी तुमच्या ठायी आणि तुमच्याद्वारे त्यालाच कार्य करू द्या. अशा रीतीने गौरव त्याचाच होतो, कार्य त्याच्या परिपूर्ण ज्ञानानुसार पूर्ण होते आणि ते त्याच्या विपुल दयेचे फळ ठरते.
हे प्रभू, तुझ्या सेवेसाठी मी स्वतःला अर्पण करतो. माझी दुर्बलता आणि माझे पाप मान्य करून नेहमी नम्रतेने तुझ्याकडे येण्यास मला मदत कर. माझ्या या नम्र अवस्थेतून तू प्रकट हो, म्हणजे तुझ्या गौरवाने आणि सामर्थ्याने महान कार्ये घडतील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 103: देवाची ओळख शब्दांच्या पलीकडे आहे
पवित्र त्रैक्याशी ऐक्य साधणे हे आपल्या जीवनाचे मुख्य ध्येय असले पाहिजे. पिता, पुत्र आणि पवित्र आत्मा यांच्याशी आपण शब्दांनी संवाद साधू शकतो, पण सर्वांत खोल संवाद शब्दांच्या पलीकडे असतो. तो एकरूपतेचा अनुभव आहे: त्यात आपण स्वतःला अर्पण करतो आणि त्यांच्या दयेत न्हाऊन निघतो. पवित्र त्रैक्याची ओळख आणि त्यांच्याशी संवाद आपल्या आत्म्याच्या गाभ्यात अशा भाषेत घडला पाहिजे, जिचा अर्थ आपल्याला उमगतो, पण शब्दांत मावत नाही (पाहा दैनंदिनी #472).
तुम्ही देवाला ओळखता का? तुम्ही पिता, पुत्र आणि पवित्र आत्मा यांना ओळखता का? तुम्ही दररोज त्यांच्या सहवासात राहता का, त्यांच्याशी बोलता का, त्यांचे बोलणे ऐकता का? पवित्र त्रैक्यातील दैवी व्यक्तींना तुम्ही कितपत ओळखता, यावर चिंतन करा. त्यांच्यापैकी प्रत्येक जण आपापल्या रीतीने “बोलतो”. प्रत्येक जण तुम्हाला साद घालतो, तुमच्याशी संवाद साधतो आणि तुमच्यावर प्रेम करतो. तुमच्या आत्म्याला पवित्र त्रैक्यातील व्यक्तींची ओळख होऊ द्या. त्यांच्याशी असलेले नाते तुमच्या आत्म्याच्या सर्वांत खोल आकांक्षा पूर्ण करील.
हे परमपवित्र त्रैक्या—पिता, पुत्र आणि पवित्र आत्मा—माझ्या आत्म्यात येऊन वास कर. माझ्या अस्तित्वाच्या गाभ्यात तुला ओळखण्यास आणि तुझ्यावर प्रेम करण्यास मला मदत कर. तुझ्याशी ऐक्यात राहावे आणि तुझी गूढ प्रेमभाषा ऐकावी, अशी माझी इच्छा आहे. हे परमपवित्र त्रैक्या, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 104: दैवी दयेची जपमाळ
आपल्या ख्रिस्ती जीवनाच्या वाटचालीत प्रार्थना अत्यावश्यक आहे. प्रार्थना करताना देवाशी मनापासून बोलणे आणि त्याच्यापुढे आपले अंतःकरण मोकळे करणे चांगले आहे. पण तुमची प्रार्थना तुमच्या श्रद्धेला आणि देवाविषयी तुम्हाला जे काही माहीत आहे त्याला अनुरूप असली पाहिजे. देवाची तुम्हाला झालेली खरी ओळख प्रार्थनेतून दिसली पाहिजे आणि तुम्ही त्याच्या दयेची याचना केली पाहिजे. दैवी दयेची जपमाळ ही अशी एक प्रार्थना आहे, जिच्यातून देवाच्या दयेवरील तुमची श्रद्धा परिपूर्णपणे व्यक्त होते. (पाहा दैनंदिनी #475-476).
तुम्ही प्रार्थना करता का? दररोज प्रार्थना करता का? तुमची प्रार्थना श्रद्धा आणि सत्य यांवर आधारलेली आहे का, जेणेकरून तुम्ही सतत देवाच्या दयेची याचना करू शकाल? तुम्ही दैवी दयेची जपमाळ म्हणत नसाल, तर आठवडाभर ती दररोज म्हणून पाहा. ही प्रार्थना निष्ठेने म्हणा आणि तिच्या शब्दांतून प्रकट होणाऱ्या श्रद्धेवर भरवसा ठेवा. ही प्रार्थना निष्ठेने म्हणण्याचा तुम्ही निश्चय केला, तर देवाच्या दयेची दारे उघडताना तुम्हाला दिसतील.
हे सनातन पित्या, आमच्या आणि संपूर्ण जगाच्या पापांच्या प्रायश्चित्तासाठी, तुझा परमप्रिय पुत्र, आमचा प्रभू येशू ख्रिस्त, याचे शरीर आणि रक्त, आत्मा आणि देवत्व मी तुला अर्पण करतो. त्याच्या दुःखमय क्लेशांच्या स्मरणार्थ आमच्यावर आणि संपूर्ण जगावर दया कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 105: देवाच्या अंतःकरणातील वासाचे परिणाम
देवाने तुमच्या आत्म्याच्या गाभ्यात पूर्णपणे वास केला, तर तुम्हाला काय अनुभवायला मिळेल? शांती, आनंद आणि विस्मय! या देणग्यांमुळे आणि पवित्र त्रैक्य तुमच्यात वास करत असल्यामुळे, संकटांना तोंड देण्याचे धैर्य, भीती घालवून देण्याचे बळ आणि सैतानापासून, त्याच्या खोटेपणापासून व त्याच्या सापळ्यांपासून अभेद्य संरक्षण तुम्हाला लाभेल. तुम्ही मोहापासून आणि दुःखापासून मुक्त होणार नाही; पण तुम्ही त्यांवर मात कराल, कारण तुमच्यात केवळ देवच वास करतो आणि तोच तुमचे संरक्षण व तुमचा आनंद असेल (पाहा दैनंदिनी #480).
परमपवित्र त्रैक्याने तुमच्या आत्म्यावर पूर्ण अधिकार घेतला आहे का? तसे असेल, तर पापाला किंवा भीतीला जागा उरणार नाही. तुमच्या दैनंदिन जीवनात देव तुमच्यात वास करत असल्याची फळे तुम्हाला दिसतील आणि तुम्ही शांत असाल. देव अशा रीतीने तुमच्या जीवनात कार्य करत असल्याचे तुम्हाला दिसत नसेल, तर त्याला तुमच्यात येण्याचे आमंत्रण द्या. हे आमंत्रण एकदाच द्यायचे नाही; देवाला आमंत्रण देणे ही तुमची रोजची सवय आणि मनापासूनची इच्छा झाली पाहिजे. देवाने तुमच्यात वास करावा म्हणून त्याला आमंत्रण देत राहा; त्याचा कधी कंटाळा करू नका.
हे प्रभू, माझ्या जीवनातील तुझे सान्निध्य ही मला लाभू शकणारी सर्वांत मोठी दया आहे. तू माझ्यात राहतोस, याहून मोठे काहीच नाही. माझ्याशी एकरूप होण्याची आणि माझे जीवन पूर्णपणे आपलेसे करण्याची तुझी इच्छा आहे, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तू माझा देव आणि माझे सर्वस्व आहेस, म्हणून मी स्वतःला स्वेच्छेने आणि पूर्णपणे तुला अर्पण करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 106: ख्रिस्तामध्ये विसावणे
दर रात्री झोपायला जाताना, आपल्या प्रभूच्या कृपेत आणि दयेत निद्रा घेण्याचे आमंत्रण तुम्हाला मिळते. पुन्हा ताजेतवाने होण्यासाठी आणि नवी शक्ती मिळवण्यासाठी त्याच्या कुशीत विसावण्याचे आमंत्रण तुम्हाला मिळते. झोप ही प्रार्थनेची एक प्रतिमा आहे; खरे तर ती प्रार्थनेचे एक रूपही होऊ शकते. विसावणे म्हणजे देवामध्ये विसावणे. तुमच्या हृदयाचा प्रत्येक ठोका देवाला केलेली प्रार्थना व्हावा आणि त्याच्या हृदयाचा प्रत्येक ठोका तुमच्या विश्रांतीची लय व्हावा (पाहा दैनंदिनी #486).
तुम्ही देवाच्या सान्निध्यात झोपता का? याचा जरा विचार करा. रात्री झोपायला जाता तेव्हा तुम्ही प्रार्थना करता का? आपल्या प्रभूने तुम्हाला त्याच्या कृपेने वेढून घ्यावे आणि मायेने आपल्या बाहुपाशात घ्यावे, अशी विनंती तुम्ही त्याला करता का? पूर्वीच्या संतांशी देव त्यांच्या स्वप्नांतून बोलला आहे. पवित्र स्त्री-पुरुषांना नवे बळ आणि ताजेतवानेपणा मिळावा म्हणून त्याने त्यांना गाढ विश्रांती दिली आहे. आज रात्री झोपण्यासाठी उशीवर डोके टेकवताना आपल्या प्रभूला तुमच्या मनात आणि हृदयात येण्याचे आमंत्रण द्या. आणि जाग आल्यावर सर्वप्रथम त्यालाच अभिवादन करा. प्रत्येक रात्री त्याच्या दैवी दयेत विसावा घ्या.
हे प्रभू, प्रत्येक दिवसाच्या लयीबद्दल मी तुझे आभार मानतो. दिवसभर तू ज्या ज्या प्रकारे माझ्या सोबत चालतोस आणि मी विश्रांती घेत असतानाही माझ्याजवळ असतोस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. या रात्रीची माझी विश्रांती आणि माझी स्वप्ने मी तुला अर्पण करतो. मला तुझ्या कुशीत घे, म्हणजे तुझ्या दयाळू हृदयाच्या ठोक्यांचा मंद स्वर माझ्या थकलेल्या आत्म्याला शांत करील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 107: पापस्वीकारात आपला आत्मा उघड करणे
देव आपल्या याजकांच्या रूपाने आपले प्रतिनिधी आपल्याकडे पाठवतो. याजक परिपूर्ण नसले, तरी ते देवाचे प्रतिनिधी आहेत. समेटाच्या संस्कारात हे विशेषत्वाने खरे आहे. आपण विश्वासाने आणि प्रामाणिकपणे या संस्कारासाठी पुढे येणे आवश्यक आहे. आपल्या आत्म्यातील पाप पापस्वीकार ऐकणाऱ्या याजकाला दिसू दिले पाहिजे, जेणेकरून तो आपल्या आत्म्याच्या अंतरंगात प्रवेश करून पापमुक्तीच्या पवित्र सामर्थ्याने त्याला शुद्ध करू शकेल आणि त्याच्या जखमा बऱ्या करू शकेल (पाहा दैनंदिनी #494-496).
तुम्ही पापस्वीकारासाठी जाता का? जात असाल, तर किती वेळा जाता? तुम्ही तुमचा आत्मा शुद्ध करण्यापेक्षा तुमचे घर अधिक वेळा स्वच्छ करता का? प्रभूने समेटाच्या संस्कारात तुम्हाला एक अमोल देणगी दिली आहे. ही देणगी खुल्या मनाने स्वीकारण्याचे आमंत्रण तो तुम्हाला देतो. या आमंत्रणाला घाबरू नका. उलट, आपला प्रभू तुम्हाला देऊ इच्छित असलेल्या अनेक कृपादानांची आतुरतेने वाट पाहत या संस्काराकडे धाव घ्या. आणि शक्य तितक्या नियमितपणे या संस्कारासाठी जा.
हे प्रभू, समेटाच्या संस्कारातून तू मला देत असलेल्या दयेची मला भीती का वाटते? पापमुक्ती देताना तू जी पवित्र दया ओततोस, तिची मला भीती का वाटते? मला धैर्य आणि नम्रता दे, म्हणजे मी माझी सर्व पापे स्पष्टपणे कबूल करू शकेन, शुद्ध होईन आणि पुन्हा तुझ्या हृदयाशी एकरूप होईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 108: ख्रिस्तसभेचा आवाज
देव संतांशी अनेक प्रकारे बोलला आहे. त्याने त्यांच्या अंतःकरणात अनेक कृपादाने आणि प्रेरणा देऊनही त्यांच्याशी संवाद साधला आहे. पण पावित्र्याच्या सर्वोच्च शिखरावर पोहोचलेल्या गूढानुभवी व्यक्तीलाही शेवटी ख्रिस्तसभेतून ऐकू येणाऱ्या देवाच्या वाणीपुढे नम्रपणे मान झुकवावी लागते. आपल्या जगात देवाची वाणी आपल्यापर्यंत पोहोचवणारे सर्वांत स्पष्ट माध्यम म्हणजे ख्रिस्तसभा, विशेषतः तिचे पवित्र पिता पोप. ख्रिस्तसभेद्वारे आपल्याला स्वर्गाकडे नेले जाईल. ख्रिस्त आपल्या ख्रिस्तसभेत जिवंत आहे आणि तिच्याद्वारे आपल्याला प्रकट होतो. त्याच्याशी पूर्णपणे एकरूप राहण्याचा आपण सदैव प्रयत्न केला पाहिजे. आपले बिशप, धर्मगुरू आणि आपल्या आध्यात्मिक संगोपनाची जबाबदारी देवाने ज्यांच्यावर सोपवली आहे, त्या सर्वांद्वारे आपण देवाला आपले मार्गदर्शन करू दिले पाहिजे. ख्रिस्तसभेला अधिकार देणे हा देवाचा संकल्प आणि त्याची योजना होती; ती योजना आपणही आपली मानली पाहिजे (पाहा दैनंदिनी #497).
देवाने ख्रिस्तसभेद्वारे स्वतःला आपल्यासमोर प्रकट करण्याचे ठरवले. त्याच्या या योजनेतील सुज्ञपणा तुम्हाला दिसतो का? ख्रिस्तसभा तुमच्या श्रद्धेची माता आणि शिक्षिका आहे, असा तुम्हाला विश्वास आहे का? विशेषतः आपले पवित्र पिता, पोप, यांच्या वचनांवर तुम्ही भरवसा ठेवता का? आज श्रद्धेची कृती करा: देवाचा जो आवाज त्याच्या ख्रिस्तसभेद्वारे ऐकू येतो, त्यावर मनापासून भरवसा ठेवा. असे केल्याने देवाने प्रकट केलेली जीवनातील असंख्य रहस्ये तुम्हाला अधिक पूर्णपणे उलगडू लागतील.
प्रिय प्रभू, सर्व बाबतींत तुझ्या आज्ञेत राहण्याची माझी इच्छा आहे. तुझी वाणी ऐकावी आणि तुझ्या आज्ञा पाळाव्यात, अशी माझी इच्छा आहे. तुझ्या ख्रिस्तसभेद्वारे तू बोलतोस आणि कार्य करतोस, हे ओळखण्याची सुज्ञता मला दे. याजक, बिशप आणि पवित्र पिता पोप यांच्या व्यक्तिमत्त्वापलीकडे पाहून तुझा मार्गदर्शक हात मला ओळखता येऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 109: देवाची कुशी
मूल घाबरले किंवा त्याला दुखापत झाली, तर साहजिकच त्याला आईच्या किंवा वडिलांच्या कुशीत दिलासा मिळतो. रडणारे मूल सर्वप्रथम हाच आधार शोधते. आपलेही तसेच असले पाहिजे. गरजेच्या वेळी आपण आपल्या स्वर्गीय पित्याच्या आणि आपल्या तारणाऱ्या येशूच्या कुशीत धाव घेतली पाहिजे. प्रत्येक बाबतीत देवाकडे वळण्यास आपण कचरू नये; विशेषतः निराशेला शरण जाण्याचा मोह होतो तेव्हा किंवा आपला कमकुवतपणा आणि आपले पाप आपल्याला जाणवते तेव्हा (पाहा दैनंदिनी #505).
ओझ्यांनी तुम्ही दबून जाता, तुम्हाला राग येतो किंवा निराशेला शरण जाण्याचा मोह होतो, तेव्हा तुम्ही कोणाकडे वळता? काही जण देहाला सुख देणाऱ्या पापमय गोष्टींचा आधार घेतात, काही जण कठोर शब्द बोलतात, तर काही जण देवाकडे धाव घेतात. प्रत्येक क्षणी देवाकडे धाव घ्या! जीवन सुरळीत असताना आणि मन आनंदाने व सांत्वनाने भरून आलेले असताना आपण त्याच्याकडे धाव घेणे उत्तमच. पण जीवन कठीण होते तेव्हाही आपण ताबडतोब त्याच्याकडे धाव घ्यावी, अशी देवाची इच्छा आहे. तुम्हाला आधाराची गरज भासेल तेव्हा सर्वप्रथम देवाच्या कुशीची आठवण होऊ द्या.
हे प्रभू, मी खरोखर तुझ्याकडे धाव घेतो. प्रत्येक बाबतीत तुझ्याकडे धाव घेण्याची सवय मला दिवसेंदिवस लागावी, अशी मी प्रार्थना करतो. माझी प्रत्येक गरज घेऊन मी तुझ्याकडे वळावे, अशी मी प्रार्थना करतो. हे दिव्य प्रभू, मी तुला घट्ट धरून राहतो आणि नेहमी तुझ्यावरच विसंबून राहण्याचा प्रयत्न करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 110: दयेचे किरण
येशूच्या हृदयातील दया अतिशय तेजाने झळकते. संत फॉस्टिनाला दैवी दयेचे दर्शन याच रूपात झाले. आपल्या प्रभूच्या उघड्या हृदयातून प्रकाश आणि कृपा यांचा ओघ जगावर उसळून आला. आपले तेज जगावर असेच पसरवत राहावे, अशी येशूची इच्छा आहे. त्याला तुमच्या हृदयात विसावायचे आहे, जेणेकरून तुमच्याद्वारे त्याचे तेज इतरांवरही पडेल (पाहा दैनंदिनी #514).
तुमच्या हृदयात काय आहे? कटुता आणि वेदना आहेत का? पाप आणि अंधार आहे का? की आपल्या प्रभूचे हृदय आहे? येशू तुमच्या हृदयात वास करतो का? या प्रश्नांची प्रामाणिकपणे उत्तरे देणे फार महत्त्वाचे आहे. येशूचे हृदय तुमच्या हृदयात विसावले आहे, असे तुम्हाला प्रामाणिकपणे म्हणता येत नसेल, तर ही जाणीव महत्त्वाची आहे; तिच्यावर चिंतन करा. त्याच्या हृदयाला तुमच्यातील पाप विरघळवू द्या आणि अंधार दूर करू द्या. त्यांच्या जागी त्याचा प्रकाश उजळू द्या. जेव्हा येशूचे हृदय तुमच्या हृदयात विसावेल, तेव्हा तुमच्या हृदयातून दयेचे किरण पसरतील आणि इतरांना त्या किरणांत न्हाऊ घालतील.
हे प्रभू, मी माझ्या हृदयात डोकावतो तेव्हा कधीकधी मला तिथे पाप आणि अंधार दिसतो. माझ्या हृदयात येऊन राहा, सारा अंधार दूर कर आणि सर्व पाप पुसून टाक. माझे हृदय पूर्णपणे आपलेसे करताना तुझ्या दैवी दयेचे किरण माझ्यावर आणि तुझ्या दयेची गरज असलेल्या जगावर पडू दे. प्रिय प्रभू, मी माझे हृदय तुला अर्पण करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चिंतन 111: सैतानाच्या खोट्या गोष्टी
सैतान आपल्याला अनेक प्रकारे मोहात पाडेल. आपल्यावर हल्ला करण्याचा त्याचा एक नेहमीचा मार्ग म्हणजे आपल्या पापांची आठवण करून देणे. ज्या पापांची आपण कबुली दिली आहे, त्यांचीही तो आठवण करून देतो. आपण चुकीच्या वाटेवर आहोत, देव आपल्यावर प्रसन्न नाही आणि आपण खोटारडे व पापी आहोत, असे आपल्या मनावर बिंबवण्याचा प्रयत्न करायला त्याला आवडते. आपण पापी आहोत हे खरे आहे; पण देवाच्या दयेच्या प्रकाशात आपल्या पापांकडे पाहणे सैतानाला कधीच जमत नाही. त्याच्या फसव्या मोहांवर मात करण्यासाठी, तो आपल्याला आपल्या पापांची आठवण करून देतो तेव्हा आपण येशूच्या हृदयातील दयेची आठवण ठेवावी; एवढेच पुरेसे आहे. त्याच्या हृदयाकडे पाहताना आपले पाप कबूल करण्याची आपल्याला भीती वाटणार नाही. अशा प्रामाणिक कबुलीमुळे सैतानाच्या इच्छेप्रमाणे आपल्या मनात चिंता, निराशा किंवा शंका निर्माण होणार नाहीत. उलट, देवाच्या दयेच्या प्रकाशात आपल्या पापांना सामोरे गेल्याने आपल्याला नवी उमेद मिळेल आणि आपले मन आशेने भरून जाईल (पाहा दैनंदिनी #520).
तुमच्या पापांमुळे तुम्ही निराश व्हावे म्हणून सैतान तुम्हाला कोणकोणत्या प्रकारे भुलवू शकतो, याचा विचार करा. आपल्या पापांबद्दल दुःख करणे चांगले आणि हिताचे आहे; पण त्यामुळे कधीही निराश होऊ नका. ख्रिस्ती भावनेने केलेला शोक तुम्हाला देवाच्या दयेकडे नेतो. या पवित्र कृतीत तुम्हाला होणारा मनापासूनचा पश्चात्ताप तुमचे ओझे हलके करतो आणि तुमचे मन आनंदाने भरून टाकतो.
हे प्रिय प्रभू, सैतानाच्या कपटापासून आणि हल्ल्यांपासून मला मुक्त कर. हे देवा, माझे रक्षण कर आणि तुझी दया किती विपुल आहे याचा मला कधीही विसर पडू देऊ नकोस. तुझी दया पाहताना मला दररोज माझ्या पापांचा पश्चात्ताप करून तुझ्याकडे वळण्यास मदत कर, जेणेकरून सैतानाची सगळी दुष्ट शस्त्रे त्याच्या हातातून हिरावून घेतली जातील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
दुसऱ्या वहीवरील चिंतने: 112-188
ई-पुस्तक & मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपातही उपलब्ध

अॅमेझॉन – बार्न्स अँड नोबल – गूगल प्ले – आयट्यून्स
