
“हे क्रुसावर हात पसरलेल्या येशू, मी तुला कळकळीने विनवते: सर्व बाबतींत, सदैव आणि सर्वत्र तुझ्या पित्याच्या परमपवित्र इच्छेप्रमाणे निष्ठेने वागण्याची कृपा मला दे. आणि देवाची ही इच्छा मला फार कठोर वाटते आणि ती पूर्ण करणे कठीण वाटते, तेव्हाच, हे येशू, मी तुला विनवते: तुझ्या जखमांतून मला शक्ती आणि बळ लाभो, आणि माझ्या ओठांवर हेच शब्द पुन्हा पुन्हा येवोत—हे प्रभू, तुझ्या इच्छेप्रमाणे होवो. (…) हे परमदयाळू येशू, स्वतःला विसरण्याची कृपा मला दे, म्हणजे मी पूर्णपणे आत्म्यांसाठी जगेन आणि तुझ्या पित्याच्या परमपवित्र इच्छेनुसार तारणाच्या कार्यात तुला हातभार लावीन…” (दैनंदिनी, 1265).
+++
“हे प्रभू, मला तुझ्या दयेत पूर्णपणे रूपांतरित होऊन तुझे जिवंत प्रतिबिंब व्हायचे आहे. तुझ्या सर्व दैवी गुणांपैकी सर्वश्रेष्ठ असा तुझा अगाध दयागुण माझ्या हृदयातून आणि आत्म्यातून माझ्या शेजाऱ्यापर्यंत पोहोचो.
हे प्रभू, माझी दृष्टी दयाळू होण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे केवळ बाह्यरूपावरून मी कधीही कोणावर संशय घेणार नाही किंवा कोणाविषयी मत बनवणार नाही; उलट माझ्या शेजाऱ्यांच्या आत्म्यांतील सुंदर ते शोधीन आणि त्यांच्या मदतीला धावून जाईन.
हे प्रभू, माझे कान दयाळू होण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे मी माझ्या शेजाऱ्यांच्या गरजांकडे लक्ष देईन आणि त्यांच्या वेदना व विव्हळण्याकडे दुर्लक्ष करणार नाही.
हे प्रभू, माझी वाणी दयाळू होण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे मी माझ्या शेजाऱ्याविषयी कधीही वाईट बोलणार नाही; उलट माझ्या बोलण्यातून सर्वांना सांत्वन आणि क्षमा मिळेल.
हे प्रभू, माझे हात दयाळू होण्यासाठी आणि सत्कर्मांत तत्पर राहण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे मी माझ्या शेजाऱ्यांचे केवळ भलेच करीन आणि सर्वांत कठीण व कष्टाची कामे स्वतः अंगावर घेईन.
हे प्रभू, माझी पावले दयाळू होण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे स्वतःचा थकवा आणि शीण यांवर मात करून मी माझ्या शेजाऱ्याच्या मदतीला धाव घेईन. (…)
हे प्रभू, माझे हृदय दयाळू होण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे माझ्या शेजाऱ्याची सारी दुःखे मला स्वतःचीच असल्यासारखी जाणवतील. (…)
हे प्रभू, तुझी दया माझ्यावर राहो” (दैनंदिनी, 163).
“हे येशू, मला वर्तमान क्षणात जगायचे आहे, जणू आजचा दिवस माझ्या आयुष्यातला शेवटचा दिवस आहे. प्रत्येक क्षण देवाच्या अधिक गौरवासाठी अगदी जपून वापरायचा आहे आणि प्रत्येक परिस्थितीचा उपयोग माझ्या आत्म्याच्या हितासाठी करायचा आहे. देवाच्या इच्छेशिवाय काहीही घडत नाही, या दृष्टीने मला प्रत्येक गोष्टीकडे पाहायचे आहे. हे अगाध दयेच्या देवा, संपूर्ण जगाला आपल्या कवेत घे आणि येशूच्या दयाळू हृदयाद्वारे स्वतःला आमच्यावर ओतून दे” (दैनंदिनी, 1183).
“हे परमदयाळू देवा, हे अनंत चांगुलपणा, आज सारी मानवजात आपल्या दुःखाच्या गर्तेतून तुझ्या दयेचा, तुझ्या करुणेचा धावा करत आहे. हे देवा, आपल्या दुःखातून ती मोठ्या आर्ततेने हाक मारत आहे. हे कृपाळू देवा, या पृथ्वीतलावरील निर्वासितांची प्रार्थना नाकारू नकोस! हे प्रभू, आमच्या आकलनापलीकडील चांगुलपणा, आमचे दुःख तुला पूर्णपणे ठाऊक आहे, आणि स्वतःच्या बळावर आम्ही तुझ्यापर्यंत पोहोचू शकत नाही, हेही तुला माहीत आहे. आम्ही तुला कळकळीने विनवतो: आम्हाला तुझ्या कृपेने भरून टाक आणि आमच्यात तुझी दया सतत वाढवत राहा, म्हणजे आयुष्यभर आणि मृत्यूच्या क्षणीही आम्ही तुझ्या पवित्र इच्छेप्रमाणे निष्ठेने वागू. तुझ्या दयेचे सर्वसामर्थ्य आमच्या तारणाच्या शत्रूंच्या बाणांपासून आमचे रक्षण करो, म्हणजे तुझी मुले म्हणून आम्ही विश्वासाने तुझ्या अंतिम आगमनाची वाट पाहू…” (दैनंदिनी, 1570).
+++
प्रार्थनेची फळे
“प्रार्थनेने आत्मा सर्व प्रकारच्या संघर्षांना तोंड देण्यासाठी सज्ज होतो. आत्मा कोणत्याही अवस्थेत असो, त्याने प्रार्थना केली पाहिजे. शुद्ध आणि सुंदर आत्म्याने प्रार्थना केली पाहिजे, नाहीतर तो आपले सौंदर्य गमावेल. ही शुद्धता मिळवण्यासाठी झटणाऱ्या आत्म्याने प्रार्थना केली पाहिजे, नाहीतर ती त्याला कधीच लाभणार नाही. नुकतेच मनपरिवर्तन झालेल्या आत्म्याने प्रार्थना केली पाहिजे, नाहीतर तो पुन्हा पापात पडेल. पापांत बुडालेल्या आत्म्याने पुन्हा उठता यावे म्हणून प्रार्थना केली पाहिजे. प्रार्थना करण्याचे कर्तव्य नाही असा एकही आत्मा नाही, कारण प्रत्येक कृपा आत्म्याला प्रार्थनेद्वारेच लाभते” (दैनंदिनी, 146).
“…क्लेश, आध्यात्मिक कोरडेपणा आणि मोह असूनही आत्म्याने प्रार्थनेत निष्ठावान राहिले पाहिजे, कारण देवाच्या महान योजना पूर्ण होणे पुष्कळदा अशाच प्रार्थनेवर अवलंबून असते. अशा प्रार्थनेत आपण चिकाटी ठेवली नाही, तर प्रभूला आपल्याद्वारे किंवा आपल्या अंतर्यामी जे घडवायचे होते, त्यात आपण अडथळा आणतो. प्रत्येक आत्म्याने हे शब्द लक्षात ठेवावेत: आणि त्या यातनेत त्याने अधिक वेळ प्रार्थना केली” (दैनंदिनी, 872).
“विवेकबुद्धीची कृपा मिळावी म्हणून आपण पवित्र आत्म्याची वारंवार प्रार्थना करावी. सारासार विचार, तर्कशुद्ध चिंतन आणि धैर्याने घेतलेला ठाम निर्णय यांत विवेकबुद्धी दिसून येते. शेवटचा निर्णय मात्र नेहमी आपल्यालाच घ्यायचा असतो” (दैनंदिनी, 1106).
एखाद्या पाप्यासाठी तू ही प्रार्थना पश्चात्तप्त अंतःकरणाने आणि श्रद्धेने म्हणशील, तेव्हा मी त्याला मनपरिवर्तनाची कृपा देईन. ती प्रार्थना अशी आहे:
हे रक्त आणि पाण्या,
जे येशूच्या हृदयातून
आमच्यासाठी दयेचा झरा म्हणून उसळून बाहेर आलात, माझा तुमच्यावर विश्वास आहे” (दैनंदिनी 187).
हेही पाहा: दैवी दयेवरील दैनंदिन चिंतन
सर्व हक्क राखीव: © मजकुराचे संकलन – उर्शुला ग्झेगोर्चिक. सल्ला – सिस्टर मारिया कालिनोव्स्का, दयाळू येशूच्या धर्मभगिनींचा संघ. मूळ स्रोताचे संपूर्ण नाव नमूद केले तरच या मजकुराच्या प्रती काढता येतील. © अनुवाद: एवा ओल्शोवा, भाषिक संपादन: मॅथ्यू विनॉल
