फ्रेडरिक एडविन चर्च, सार्वजनिक मालकीतील, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
देवाला जाणून घेणे हे तुमचे नेहमीचे ध्येय असले पाहिजे. पवित्र शास्त्राचा अभ्यास, ख्रिस्तसभेची शिकवण आणि संतांची जीवनचरित्रे या सर्वांची या प्रयत्नात मदत होते. पण देवाला जाणणे हे जीवनाचे अंतिम ध्येय नाही. ज्ञान श्रद्धेतून येते आणि श्रद्धा ही देवाची देणगी आहे. पण प्रेमाने देवाशी पूर्णपणे एकरूप होणे याहून कितीतरी अधिक महत्त्वाचे आहे. देवाला जाणणे आणि त्याच्याशी प्रेमाने एकरूप होणे या गोष्टी परस्परविरोधी नाहीत; पण त्या एकच नाहीत. खरे तर, कधी कधी प्रभू एखाद्या व्यक्तीच्या मनावर अंधार येऊ देतो आणि तिला स्वतःलाही समजू देत नाही. त्याऐवजी तो तिच्या इच्छाशक्तीचे रूपांतर करतो, जेणेकरून ती पवित्र व्यक्ती श्रद्धेच्या अंधारातही त्याची निवड करील आणि प्रेमाने जीवन जगेल. हे एक गूढ रहस्य आहे (पाहा दैनंदिनी #1697).
देव किंवा त्याचे मार्ग आपल्याला समजत नाहीत, असे तुम्हाला कधी वाटते का? तुमची दृष्टी धूसर झाली आहे आणि बुद्धी मंदावली आहे, असा अनुभव तुम्हाला येतो का? तसे असेल, तर ही कृपा तुम्हाला वाटते त्याहून कितीतरी अधिक मोलाची असू शकते. विशेषतः अशा क्षणी, जणू धुके दाटले असले तरी, देव तुम्हाला प्रेम करायला आणि त्याची इच्छा स्वीकारायला बोलावतो. त्याची इच्छा तुम्हाला पूर्णपणे समजत नसली तरी ती स्वीकारा आणि प्रेमाने जगा. मग प्रभू तुमच्याद्वारे विपुल दया प्रकट करील.
हे प्रभू, जीवनात जेव्हा मला गोष्टी स्पष्टपणे समजतात, त्या क्षणांसाठी मी तुझे आभार मानतो. पण माझ्या मनावर अंधार दाटला आहे आणि मी गोंधळून गेलो आहे असे वाटते, तेव्हाही मी तुझ्या पवित्र इच्छेपुढे नतमस्तक होतो. अशा क्षणी तुझ्यावर आणि इतरांवर प्रेम करायला मला मदत कर, जेणेकरून माझे जीवन तुझ्या निर्मळ दयेचे जिवंत साधन बनेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आगमनकाळातील ‘ओ’ प्रतिगीते
17–23 डिसेंबर
संत आंद्रेयांची नाताळची नोवेना
परंपरेनुसार ही प्रार्थना 30 नोव्हेंबरपासून नाताळच्या पूर्वसंध्येपर्यंत दररोज 15 वेळा म्हटली जाते.





