घरातील दृश्य: एका मुलाला प्रार्थना करायला शिकवणारी स्त्री — पिएर एदुआर फ्रेर
लहान मुलांना मोठे होण्याची घाई असते. वाढदिवस आला की आपण एका वर्षाने मोठे झालो, याचा त्यांना खूप आनंद होतो. तरीही, लहान असल्यामुळे अनेक बाबतींत ती आपल्या आईवडिलांवर अवलंबून असतात. आध्यात्मिक जीवनात आपलेही असेच आहे. आपल्यालाही अनेकदा वाटते की आपण ‘मोठे व्हावे’, थोर संत व्हावे आणि देवासाठी मोठी कार्ये करावीत. तरीही आपण अजूनही लहान मुलेच आहोत, याची आठवण आपण वारंवार स्वतःला करून दिली पाहिजे. देवासमोर आपण लहान आहोत: आपल्या सर्व गरजांसाठी आजही आपण त्याच्यावर पूर्णपणे अवलंबून आहोत आणि सदैव राहू. थोर संत होण्यासाठी आणि पवित्रतेत वाढण्यासाठी ही जाणीव अत्यावश्यक आहे. लहान होऊनच आपण मोठे होतो (पाहा दैनंदिनी #779).
देवासमोर तुम्ही किती लहान आहात, यावर चिंतन करा. सर्वशक्तिमान देवाच्या वैभवापुढे आणि सामर्थ्यापुढे आपण लहान आणि दुर्बळ आहोत. पण देवाला आपले लहानपण दिसते, आणि आपण पूर्ण विश्वासाने त्याच्याकडे धाव घ्यावी, अशी त्याची इच्छा आहे. स्वतःला त्याच्या दयेवर सोपवा आणि त्याच्याकडे धाव घ्या. आपण त्याच्यावर पूर्णपणे अवलंबून आहोत, हे नम्रपणे मान्य केल्यावरच त्याच्या मिठीत आपल्याला बळ मिळते, हे जाणून घ्या.
हे प्रभू, माझ्या गरजेच्या वेळी मी तुझ्याकडे धाव घेतो आणि तुलाच धरून राहतो. तू सर्वशक्तिमान आहेस आणि तुझे वैभव अमर्याद आहे. सर्व बाबतींत मी तुझ्यावर विसंबून राहावे आणि माझ्या संपूर्ण अस्तित्वाने सतत तुझा शोध घ्यावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
2 जून – संत मार्सेलिनुस आणि पेत्र, रक्तसाक्षी




