जहान कुझँ (धाकटे), CC BY-SA 3.0, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने
व्हिडिओ
जीवनात कोणतीही गोष्ट भयावह असलीच पाहिजे असे नाही. आपण सोसत असलेला कितीही मोठा संघर्ष आणि दुःख देव सहजपणे आपल्या दयेचे आणि आपल्या पवित्रीकरणाचे साधन बनवू शकतो. पण एक प्रसंग असा आहे की तो आपल्यावर ओढवला तर तो खरोखरच भयावह ठरेल. तो म्हणजे न्यायनिवाड्याचा दिवस, जर आपण हट्टीपणाने देवाची दया स्वीकारण्यास तयार नसलो आणि नम्रपणे पश्चात्ताप करून आपले जीवन बदलण्यास नकार देत राहिलो. या वास्तवाचा विचारही भयावह आहे. देवाच्या न्यायासनासमोर उभे राहिल्यावर आपण हट्टाने पापाला चिकटून राहिलो, याचे समर्थन आपल्याला कधीच करता येणार नाही. आपण कितीही सबबी दिल्या किंवा स्वतःची बाजू मांडली, तरी देवाच्या न्यायाची मागणी त्याने पूर्ण होणार नाही. स्वतःवर अशी वेळ येऊ देऊ नका. आताच पश्चात्ताप करा. मनापासून पश्चात्ताप करा आणि आपले पाप कबूल करा. स्वतःला नीतिमान समजण्याचा हट्ट सोडा. आत्तापासून तुमच्या न्यायनिवाड्याच्या दिवसापर्यंत देव तुम्हाला त्याची अमर्याद दया देऊ करीत आहे, हे नीट समजून घेतले तर असे करणे सोपे जाईल. त्यानंतर फार उशीर झालेला असेल. वाट पाहू नका (पाहा दिनदर्शिका #1160).
तुम्हाला कोणत्या पापाचा पश्चात्ताप करण्याची गरज आहे? खरोखर, ते कोणते पाप आहे? स्वतःला नीतिमान समजण्याचा हट्ट धरू नका आणि जणू तुमच्या हातून पापच झालेले नाही असे वागू नका. तुम्ही इतरांना फसवू शकाल, कदाचित स्वतःलाही फसवू शकाल; पण देवाला कधीच फसवू शकणार नाही. देवाचे तुमच्यावरचे प्रेम तुमच्या कल्पनेपलीकडचे आहे. हे लक्षात घेतले तर आपले पाप कबूल करण्याची भीती कमी होईल. आपले पाप कबूल करा आणि पाहा, तुमच्यासमोर देवाच्या दयेची दारे कशी सताड उघडतात.
हे प्रभू, मला माझ्या पापाचे दुःख आहे आणि मी त्याचा पश्चात्ताप करतो. विशेषतः, माझ्या चुका प्रामाणिकपणे कबूल करण्यात मी कमी पडलो, याचे मला फार दुःख आहे. आज मला अशी कृपा दे की माझा आत्मा जसा तुला दिसतो तसा मला दिसावा आणि स्वतःच्या पापाला, विशेषतः अहंकाराला, चिकटून राहून मी कसा तुझ्यापासून दूर गेलो हे मला कबूल करता यावे. हे प्रिय प्रभू, माझ्यावर दया कर. मी स्वतःला आणि माझी सर्व पापे तुझ्या हाती सोपवतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
11 ऑगस्ट – संत क्लारा, कुमारी — स्मृतिदिन




