मास्सिमो स्तान्झिओने, CC0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
बहुतेक परिस्थितीत धुळीचा एखादा कण किंवा वाळूचा एखादा दाणा फारसा महत्त्वाचा वाटत नाही. अंगणात किंवा घराच्या जमिनीवर पडलेल्या अशा एखाद्या कणाकडे कोणाचेही लक्ष जात नाही. पण तोच कण डोळ्यात गेला तर तो लगेच जाणवतो. का? कारण डोळा अतिशय संवेदनशील असतो. आपल्या प्रभूच्या हृदयाचेही तसेच आहे. आपले अगदी लहानसे पापही त्याच्या नजरेतून सुटत नाही. पुष्कळदा आपली अत्यंत गंभीर पापेही आपल्याला दिसत नाहीत, पण आपल्या प्रभूला सर्व काही दिसते. त्याच्या दैवी दयेच्या हृदयात प्रवेश करायचा असेल, तर आपल्या आत्म्यातील पापाच्या अगदी सूक्ष्म कणावरही त्याच्या दयेचा प्रकाश पडू दिला पाहिजे. आपण त्याच्या दयेला आपल्या अंतरंगात येऊ दिले, तर तो हे सौम्यपणे आणि प्रेमाने करील; अगदी लहान पापांचेही परिणाम पाहायला आणि अनुभवायला तो आपल्याला मदत करील (पाहा दैनंदिनी #71).
आज तुमच्या आत्म्यात डोकावून पाहा आणि स्वतःला विचारा: अगदी लहानशा पापाचीही मला किती जाणीव आहे? त्याच्या दयेचा प्रकाश तुमच्या अंतरंगात पडून तिथे जे काही आहे ते उजळून निघू देता का? येशूला जे इतके स्पष्ट दिसते ते तुम्ही त्याला तुमच्यासमोर उघड करू दिले, तर ती जाणीव तुम्हाला आनंद देईल.
हे प्रभू, माझी प्रार्थना आहे की तुझ्या दैवी दयेने माझा आत्मा असा भरून जावा की माझ्या अंतरंगात जे काही आहे ते मला तुझ्या नजरेतून पाहता यावे. तुझ्या सौम्य आणि दयाळू हृदयाबद्दल आणि माझ्या जीवनातील अगदी लहानसहान गोष्टींकडेही तू लक्ष देतोस याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. ज्या पापांवर मला मात करायची आहे, त्यांपैकी अगदी लहान पापांकडेही तू लक्ष देतोस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




