रेम्ब्रांटचे चित्र: मूर्ख धनवानाचा दाखला
जीवनात अनेक गोष्टींची आपल्याला आसक्ती जडू शकते. कधीकधी चांगल्या गोष्टींचीही आपल्याला आसक्ती जडते. बहुतेकदा मात्र आपण स्वतःच्या हट्टी इच्छेलाच चिकटून राहतो. आपल्याला जे हवे असते, ते हवे तेव्हाच मिळावे, असा आपला आग्रह असतो. खऱ्या पावित्र्याकडे नेणारा एक महत्त्वाचा मार्ग म्हणजे देव आणि त्याची पवित्र इच्छा यांशिवाय इतर कशातही मन गुंतू नये यासाठी प्रयत्न करणे. यासाठी जीवनात अनेक गोष्टी ‘सोडून द्याव्या’ लागतात आणि स्वतःला देवाच्या हाती अधिकाधिक सोपवावे लागते (पाहा दैनंदिनी #338).
तुम्हाला कशाची आसक्ती आहे? सर्वप्रथम तुमच्या मनात काय येते? तुम्हाला असे काय आहे की जे सोडावेसे वाटत नाही? जीवनातील चांगल्या गोष्टींची आसक्तीसुद्धा देवापेक्षा त्याने निर्माण केलेल्या गोष्टींवर अधिक भरवसा ठेवण्याचा एक मार्ग आहे. देव असो, कुटुंबीय असोत, मित्र असोत किंवा इतर कोणीही असो, त्यांच्यावर खरे प्रेम करण्याचा एकच मार्ग आहे: आपल्या स्वार्थी आसक्ती सोडून देणे, जेणेकरून देवाचे प्रेम तुमच्यात ओसंडून वाहील आणि देव तुमच्याद्वारे इतरांवर आपल्या निर्मळ आणि परिपूर्ण प्रेमाने प्रेम करील.
हे प्रभू, जे काही तुझ्यापासून आलेले नाही, ते सर्व सोडून देण्यास मला मदत कर. विशेषतः माझे पाप ओळखून ते तुझ्या हाती सोपवण्यास मला मदत कर. माझ्या कुटुंबीयांबद्दलची आसक्तीसुद्धा पवित्र रीतीने सोडण्यास मला मदत कर, जेणेकरून मी त्यांच्यावर तुझ्या हृदयाने मोकळेपणाने प्रेम करू शकेन. हे माझ्या प्रभू, तूच माझे एकमेव ध्येय आणि प्रेम असावास. या प्रेमात सर्वांवर तुझ्या हृदयाने प्रेम कसे करावे, हे मला उमगू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
एकोणतिसावा दिवस – ध्यानचिंतने:
वाळवंटातील 40 दिवस & क्रुसाजवळचे 40 दिवस
23 मार्च – मोग्रोव्हेहोचे संत तुरिबियस, बिशप
प्रायश्चित्तकाळासाठी उपयुक्त साहित्य
प्रायश्चित्तकाळासाठी उपयुक्त साहित्य
प्रायश्चित्तकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतने




